Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
Da fragte Rāma den Weisen: O Brahmane, welche Askese übten damals im Wald deine gewaltigen Brüder aus?
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
Da sprach Agastya, dessen Geist sehr erfreut war, zu Rāma: Dort widmeten sich deine Brüder jeder den jeweiligen Regeln des Dharma.
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
Dann übte Kumbhakarṇa, stets wachsam und auf dem Pfad des Dharma gefestigt, in der Sommerzeit Askese, stehend inmitten von fünf Feuern rings um ihn.
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
In den Regenzeiten, vom Wasser der Wolken durchnässt, übte er die heldenhafte Haltung; und in der kalten Jahreszeit suchte er ständig Zuflucht inmitten des Wassers.
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
So vergingen für ihn zehntausend Jahre, während er im Dharma strebte und auf dem rechten Pfad verharrte.
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
Vibhīṣaṇa, rechtschaffen im Herzen, stets dem Dharma ergeben und rein, stand fünftausend Jahre lang auf einem Fuß.
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
Als sein Gelübde vollendet war, tanzten die Scharen der Apsaras, ein Blütenregen fiel, und selbst die Götter gerieten in Aufruhr.
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
Fünftausend Jahre lang hielt er seinen Blick auf die Sonne gerichtet; er stand da, Kopf und Arme erhoben, den Geist auf das Rezitieren des Veda gesammelt.
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
So vergingen auch für Vibhīṣaṇa, als weilte er im Nandana-Hain des Himmels, zehntausend Jahre des Mannes mit gezügelter Seele.
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
Zehntausend Jahre lebte der Zehnköpfige ohne Nahrung; und als die tausend Jahre vollendet waren, opferte er seinen Kopf dem Feuer.
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
So vergingen für ihn Tausende von Jahren, und seine neun Köpfe waren in das heilige Feuer eingegangen.
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
Da, im zehnten Jahrtausend, als der Zehnhalsige seinen zehnten Kopf abschneiden wollte, kam der Großvater (Brahmā) dorthin.
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
Pitāmaha, der Großvater, kam dorthin zusammen mit den Göttern, sehr erfreut, und sprach: "O Daśagrīva, ich bin mit dir zufrieden."
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
"Kenner des Dharma, wähle schnell die Gabe, die du begehrst. Welchen Wunsch von dir soll ich heute erfüllen? Deine Mühe wird nicht vergeblich sein."
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
Da verneigte sich Daśagrīva, das Innere voller Freude, mit dem Haupt vor dem Gott und sprach mit von Freude erstickter Stimme.
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
"O gesegneter Herr, den Lebewesen droht immer nur der Tod als Gefahr. Es gibt keinen Feind, der dem Tod gleichkommt; darum wähle ich die Unsterblichkeit."
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
So angesprochen sprach Brahmā zu Daśagrīva: "Vollständige Unsterblichkeit ist dir nicht beschieden; erbitte von mir eine andere Gabe."
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
Als Brahmā, der Schöpfer der Welten, so gesprochen hatte, o Rāma, sprach Daśagrīva mit gefalteten Händen vor ihm diese Worte.
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
O Herr der Geschöpfe, ich kann weder von den Suparṇas, Nāgas und Yakṣas noch von den Daityas, Dānavas und Rākṣasas noch von den Göttern getötet werden, o Ewiger.
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
O du von den Unsterblichen Verehrter, ich kümmere mich nicht um andere Wesen; Menschen und ihresgleichen halte ich für bloße Grashalme.
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
Als der Rākṣasa Daśagrīva so gesprochen hatte, sprach der rechtschaffene Gott, der Urahn Brahmā, zusammen mit den Göttern diese Worte.
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
So wird es sein, o Bester der Rākṣasas, wie du gesagt hast. O Rāma, nachdem der Urahn so zu Daśagrīva gesprochen hatte...
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
Höre: Mit dir zufrieden gewähre ich dir noch eine glückbringende Gabe. O Makelloser, die Häupter, die du einst ins Feuer geopfert hast,
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
Sie werden wieder dein sein, o Rākṣasa. O Sanfter, hier gewähre ich dir eine weitere schwer zu erlangende Gabe.
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
Deine Gestalt wird sein, wie du sie wünschst und wie dein Geist es begehrt, ohne Zweifel; durch meine Gabe, o Rākṣasa, wird es so sein.
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
Als der Großvater so gesprochen hatte, erhoben sich die im Feuer dargebrachten Häupter des Rākṣasa Daśagrīva wieder.
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
Nachdem er so zu Daśagrīva gesprochen hatte, o Rāma, richtete der Großvater der Welten diese Worte an Vibhīṣaṇa.
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
O Vibhīṣaṇa, mein Kind, ich bin sehr zufrieden mit deinem dharma-gemäßen Verstand. O Rechtschaffener, o Mann guter Gelübde, wähle eine Gabe.
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
Vibhīṣaṇa, der Rechtschaffene, sprach mit gefalteten Händen diese Worte — stets mit allen Tugenden begabt, wie der Mond mit seinen Strahlen.
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
O Herr, ich bin erfüllt, da du, der Lehrer der Welten, selbst mit mir zufrieden bist. Wenn du mir aus Wohlwollen eine Gabe gewähren willst, o Mann guter Gelübde, so höre.
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
O verehrter Herr, möge mein Sinn auch im größten Unglück im Dharma verweilen, und die unterrichtete Brahmāstra-Waffe mir in den Sinn kommen.
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
Welche Einsicht auch immer in mir entsteht, in welchen Lebensstufen auch immer, sie möge dem Dharma entsprechen, und diesen Dharma möge ich bewahren.
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
O du höchst Großmütiger, dies halte ich für meine höchste Gabe; denn für die dem Dharma Ergebenen ist nichts auf der Welt schwer zu erlangen.
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
Dann sprach Prajāpati, erfreut, zu Vibhīṣaṇa: Lieber Sohn, so wie du im Dharma gefestigt bist, so wird es auch geschehen.
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
O Vernichter der Feinde, weil dein Sinn sich trotz deiner Geburt in einem Rākṣasa-Schoß nicht dem Unrecht zuwendet, gewähre ich dir Unsterblichkeit.
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, und Prajāpati bereit stand, Kumbhakarṇa eine Gabe zu gewähren, sprachen alle Götter mit gefalteten Händen zu Prajāpati.
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
Gewährt Kumbhakarṇa noch keine Gabe. Ihr wisst, wie dieser Übelgesinnte die Welten in Schrecken versetzt.
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
Im Nandana-Hain verschlang dieser sieben Apsaras und zehn Gefolgsleute Indras. O Brahmā, auch Weise und Menschen hat er ebenso verschlungen.
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
Was dieser Rākṣasa getan hat, ohne zuvor eine Gabe erlangt zu haben, das würde dieser, hätte er eine Gabe erlangt, an allen drei Welten vollbringen.
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
O du von unermesslichem Glanz, möge ihm unter dem Vorwand einer Gabe Verblendung gewährt werden. So wird es den Welten zum Heil gereichen und ihm zum Untergang.
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
So von den Göttern angesprochen, dachte Brahmā, der aus dem Lotos Geborene, nach; und als er an sie dachte, trat die Göttin Sarasvatī an seine Seite.
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
Mit gefalteten Händen an seiner Seite stehend, sprach Sarasvatī diese Worte: "O Gott, ich bin gekommen. Welche Aufgabe soll ich erfüllen?"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
Prajāpati sprach zu der herbeigekommenen Sarasvatī diese Worte: »O Göttin der Rede, werde die Rede des Herrschers der Rākṣasas, wie es die Götter wünschen.«
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
Mit den Worten »So sei es« trat sie ein. Dann sprach Prajāpati: »O Kumbhakarṇa, du Starkarmiger, wähle die Gabe, die du dir wünschst.«
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
Kumbhakarṇa, der diese Worte gehört hatte, sprach: »O Gott der Götter, was ich mir wünsche, ist, viele Jahre zu schlafen.«
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
Nachdem er ihm »So sei es« gesagt hatte, zog Brahmā mit den Göttern davon; und die Göttin Sarasvatī verließ jenen Rākṣasa erneut.
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
Als die Götter mit Brahmā zum Himmel emporgestiegen waren, wurde er von Sarasvatī befreit und kam wieder zu seinem Bewusstsein.
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
Kumbhakarṇa aber, bösen Sinnes und betrübt, dachte nach: »Wie kommen mir heute solche Worte über die Lippen?«
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
Ich glaube, die Götter, die damals kamen, haben mich verblendet. So gingen alle Brüder, strahlend an Glanz und mit Gnaden beschenkt, in den Śleṣmātaka-Wald und lebten dort glücklich.