Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
Então Rāma perguntou ao sábio: Ó brâmane, que tipo de austeridades praticaram, então, na floresta, teus irmãos de grande força?
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
Então Agastya, de mente muito satisfeita, disse a Rāma: Ali, teus irmãos se entregaram cada um às suas regras do dharma.
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
Então Kumbhakarṇa, sempre diligente e firme no caminho do dharma, praticou austeridades na estação quente, de pé entre cinco fogueiras ao redor.
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
Nas estações chuvosas, encharcado pela água das nuvens, praticava a postura heroica; e na estação fria buscava constantemente abrigo no meio da água.
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
Assim passaram-se para ele dez mil anos, ele que se empenhava no dharma e permanecia firme no caminho reto.
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
Vibhīṣaṇa, de alma justa, sempre devotado ao dharma e puro, permaneceu sobre um só pé durante cinco mil anos.
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
Quando seu voto se completou, os grupos de apsaras dançaram, uma chuva de flores caiu e até os deuses ficaram agitados.
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
Por cinco mil anos manteve o olhar voltado para o sol; permaneceu de pé, com a cabeça e os braços erguidos, a mente fixa na recitação dos Vedas.
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
Assim, também para Vibhīṣaṇa, como se habitasse o bosque Nandana do céu, passaram-se dez mil anos daquele de alma dominada.
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
Por dez mil anos o de dez faces viveu sem alimento; e quando os mil anos se completaram, ofereceu sua cabeça ao fogo.
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
Assim passaram-se milhares de anos para ele, e suas nove cabeças haviam entrado no fogo sagrado.
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
Então, no décimo milhar de anos, quando o de dez pescoços ia cortar sua décima cabeça, chegou ali o avô (Brahmā).
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
Pitāmaha, o avô, chegou ali junto com os deuses, muito satisfeito, e disse: "Ó Daśagrīva, estou satisfeito contigo."
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
"Conhecedor do dharma, escolhe logo o dom que desejas. Qual dos teus desejos cumprirei hoje? Teu esforço não será em vão."
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
Então Daśagrīva, com o íntimo jubiloso, curvou a cabeça diante do deus e falou com voz embargada de alegria.
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
"Ó bendito senhor, os seres vivos nunca temem outra coisa senão a morte. Não há inimigo igual à morte; por isso escolho a imortalidade."
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
Assim interpelado, Brahmā disse a Daśagrīva: "A imortalidade completa não te é concedida; pede-me outro dom."
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
Quando Brahmā, criador dos mundos, assim falou, ó Rāma, Daśagrīva, de mãos postas, proferiu estas palavras diante dele.
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
Ó senhor das criaturas, não posso ser morto pelos suparṇas, nāgas e yakṣas, nem pelos daityas, dānavas e rākṣasas, nem pelos deuses, ó eterno.
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
Ó tu, honrado pelos imortais, não me preocupo com outros seres; considero os humanos e semelhantes como simples talos de erva.
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
Quando o rākṣasa Daśagrīva assim falou, o justo deus, o avô Brahmā, proferiu estas palavras junto com os deuses.
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
Assim será, ó melhor dos rākṣasas, como disseste. Ó Rāma, tendo assim falado a Daśagrīva, o avô...
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
Escuta: satisfeito contigo, concedo-te mais uma dádiva auspiciosa. Ó irrepreensível, as cabeças que outrora ofereceste ao fogo,
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
Voltarão a ser tuas, ó rākṣasa. Ó gentil, aqui te concedo outra dádiva difícil de obter.
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
Tua forma será como desejares e como tua mente quiser, sem dúvida; pela minha dádiva, ó rākṣasa, assim será.
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
Quando o avô assim falou, as cabeças do rākṣasa Daśagrīva oferecidas ao fogo ergueram-se novamente.
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
Tendo dito isto a Daśagrīva, ó Rāma, o avô dos mundos então dirigiu estas palavras a Vibhīṣaṇa.
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
Ó Vibhīṣaṇa, meu filho, estou muito satisfeito com o teu intelecto unido ao dharma. Ó justo, ó homem de bons votos, escolhe uma dádiva.
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
Vibhīṣaṇa, de alma justa, com as mãos postas, falou estas palavras — sempre dotado de todas as virtudes, como a lua com os seus raios.
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
Ó Senhor, estou realizado, pois tu, mestre dos mundos, estás pessoalmente satisfeito comigo. Se me queres conceder uma dádiva por contentamento, ó homem de bons votos, ouve.
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
Ó venerável senhor, mesmo caído na maior desgraça, que minha mente permaneça firme no dharma, e que o brahmāstra, embora não ensinado, se revele à minha mente.
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
Qualquer que seja o entendimento que surja em mim, em quaisquer estágios da vida, que seja ele justo, e que eu preserve esse mesmo dharma.
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
Ó tu, de suprema generosidade, considero este o meu maior dom; pois para os devotos do dharma, nada no mundo é difícil de obter.
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
Então Prajāpati, satisfeito, disse a Vibhīṣaṇa: Querido filho, assim como és firme no dharma, assim também será isto.
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
Ó destruidor de inimigos, visto que tua mente não se volta para a injustiça, mesmo tendo nascido em ventre de rākṣasa, concedo-te a imortalidade.
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
Tendo dito isto, quando Prajāpati estava pronto a conceder um dom a Kumbhakarṇa, todos os deuses, com as palmas unidas, falaram a Prajāpati.
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
Ainda não deveis conceder uma dádiva a Kumbhakarṇa. Sabeis como este de mente maligna aterroriza os mundos.
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
No Nandana, este devorou sete apsaras e dez seguidores de Indra. Ó Brahmā, ele também devorou sábios e humanos da mesma forma.
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
O que este rākṣasa fez sem ter obtido antes um dom, este, tendo obtido um dom, devoraria os três mundos.
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
Ó tu de esplendor sem medida, que lhe seja concedida a ilusão sob o pretexto de um dom. Assim haverá bem-estar para os mundos, e também a sua queda.
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
Assim interpelado pelos deuses, Brahmā, nascido do lótus, refletiu; e ao pensar nela, a deusa Sarasvatī apresentou-se ao seu lado.
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
De pé ao seu lado, com as mãos postas, Sarasvatī proferiu estas palavras: "Ó deus, eu vim. Que tarefa devo cumprir?"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
Prajāpati disse estas palavras a Sarasvatī, que tinha chegado: «Ó deusa da fala, torna-te a fala do senhor dos rākṣasas, como desejam os deuses.»
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
Dizendo «Assim seja», ela entrou. Então Prajāpati disse: «Ó Kumbhakarṇa, de braços poderosos, escolhe a dádiva que desejas.»
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
Kumbhakarṇa, ao ouvir aquelas palavras, disse: «Ó deus dos deuses, o que desejo é dormir por muitos anos.»
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
Dizendo-lhe «Assim seja», Brahmā partiu com os deuses; e a deusa Sarasvatī libertou de novo aquele rākṣasa.
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
Quando os deuses subiram ao céu junto com Brahmā, ele foi libertado de Sarasvatī e recuperou a sua própria consciência.
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
Mas Kumbhakarṇa, de mente perversa e aflito, refletiu: «Como foram essas palavras que saíram da minha boca hoje?»
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
Acredito que os deuses que vieram então me iludiram. Assim, todos os irmãos, resplandecentes de esplendor e tendo obtido bênçãos, foram à floresta dos śleṣmātaka e lá viveram felizes.