รามายณะของวาลมีกิ · สรรค 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
จากนั้นพระรามตรัสถามฤๅษีว่า ท่านพราหมณ์ พี่น้องผู้มีพลังของท่านบำเพ็ญตบะในป่าเช่นไรบ้าง
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
ลำดับนั้นพระอกัสตยะผู้มีใจปีติยินดียิ่งจึงกล่าวกับพระรามว่า ที่นั่นพี่น้องของท่านต่างปฏิบัติตามกฎแห่งธรรมของตนเอง
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
จากนั้นกุมภกรรณ ผู้เพียรอยู่เสมอและตั้งมั่นในทางแห่งธรรม บำเพ็ญตบะในฤดูร้อน ยืนท่ามกลางกองไฟห้ากองที่ลุกโชนรอบตัว
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
ในฤดูฝน ร่างของเขาเปียกชุ่มด้วยน้ำจากเมฆฝน เขาปฏิบัติท่าวีราสนะ และในฤดูหนาว เขาพักอาศัยอยู่กลางน้ำอยู่เป็นนิตย์
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
เช่นนี้ ระยะเวลาหมื่นปีผ่านไปสำหรับเขา ขณะที่เขาเพียรในธรรมและตั้งมั่นอยู่บนหนทางที่ชอบ
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
ส่วนวิภีษณะ ผู้มีจิตใจในธรรม ยึดมั่นในธรรมอยู่เสมอและบริสุทธิ์ ยืนขาเดียวอยู่ห้าพันปี
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
เมื่อการถือพรตของเขาสิ้นสุดลง เหล่านางอัปสรก็ร่ายรำ ดอกไม้ก็โปรยลงมาดั่งฝน และแม้เหล่าเทวดาก็หวั่นไหว
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
เป็นเวลาห้าพันปีที่เขาจ้องมองดวงอาทิตย์ ยืนโดยยกศีรษะและแขนขึ้นสูง ใจจดจ่ออยู่กับการสวดพระเวท
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
เช่นนี้ สำหรับวิภีษณะผู้ข่มใจตนได้แล้วเช่นกัน ปีนับหมื่นได้ผ่านไป ราวกับว่าเขาอยู่ในสวรรค์ ณ สวนนันทนะ
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
ทศกัณฐ์ผู้มีสิบหน้าอดอาหารอยู่เป็นเวลาหมื่นปี และเมื่อครบหนึ่งพันปี เขาได้ถวายศีรษะของตนเข้าไปในกองไฟ
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
เช่นนี้ ปีนับพันผ่านไปสำหรับเขา และศีรษะทั้งเก้าของเขาได้เข้าไปในกองไฟบูชา
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
จากนั้น เมื่อถึงหมื่นปีที่สิบ ขณะที่ทศคีรีวะกำลังจะตัดศีรษะที่สิบของตน ปู่ทวดพระพรหมก็เสด็จมาถึงที่นั่น
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
พระพรหมผู้เป็นปู่ทรงมาพร้อมด้วยเหล่าเทวดา ทรงมีพระทัยปีติยินดียิ่ง และตรัสว่า ทศคีรีวะเอ๋ย เราพอพระทัยในตัวเจ้าแล้ว
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
ผู้รู้ธรรมเอ๋ย จงรีบเลือกพรที่เจ้าปรารถนา พรใดที่เจ้าต้องการ วันนี้เราจะให้สำเร็จตามความปรารถนาของเจ้า ความพยายามของเจ้าจะไม่สูญเปล่า
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
ลำดับนั้น ทศกัณฐ์มีใจยินดีอย่างยิ่ง จึงก้มศีรษะถวายแด่เทพเจ้า แล้วกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความปีติ
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า สัตว์ทั้งหลายย่อมหวาดกลัวอยู่เสมอ ไม่กลัวสิ่งใดนอกจากความตาย ไม่มีศัตรูใดเทียบเท่าความตาย ดังนั้นข้าพเจ้าจึงขอความเป็นอมตะ
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
เมื่อได้รับคำกล่าวเช่นนั้น พระพรหมจึงตรัสแก่ทศคีรีวะว่า ความเป็นอมตะโดยสมบูรณ์นั้นไม่มีสำหรับเจ้า จงขอพรอย่างอื่นจากเราเถิด
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
เมื่อพระพรหมผู้สร้างโลกตรัสดังนั้นแล้ว ข้าแต่พระราม ทศคีรีวะก็ประนมมือกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ต่อหน้าพระองค์
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
ข้าแต่เจ้าแห่งสรรพสัตว์ ข้าพเจ้าไม่อาจถูกฆ่าได้โดยสุบรรณ นาค และยักษ์ ทั้งโดยไทตยะ ทานพ และรากษส และโดยเหล่าเทวดา ข้าแต่ผู้นิรันดร์
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
ข้าแต่ผู้ที่เหล่าอมรทั้งหลายบูชา ข้าพเจ้าไม่ได้กังวลถึงสัตว์อื่น ข้าพเจ้าเห็นมนุษย์และสัตว์ทั้งหลายดุจหญ้าแพรกเท่านั้น
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
เมื่อท้าวทศครีพรากษสกล่าวเช่นนั้นแล้ว พระปิตามหะผู้มีธรรมในใจ เทพผู้เป็นปู่ของโลก ตรัสถ้อยคำพร้อมกับเทพทั้งหลาย
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
จะเป็นไปดังนั้น ดูก่อนยอดแห่งรากษส ตามที่ท่านกล่าวนั้น ดูก่อนพระราม เมื่อพระปิตามหะตรัสกับทศครีพเช่นนั้นแล้ว
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
จงฟังเถิด เรายังจะประทานพรอันเป็นมงคลอีกข้อหนึ่งแก่เจ้าผู้เป็นที่รัก ดูก่อนผู้ไร้โทษ เศียรทั้งหลายที่เจ้าได้บูชาในกองไฟแต่ก่อน
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
เศียรเหล่านั้นจะกลับมาเป็นของเจ้าอีกเช่นเดิม ดูก่อนรากษส ดูก่อนผู้ใจดี เราประทานพรอีกข้อหนึ่งแก่เจ้าที่ยากนักจะได้มา
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
รูปร่างของเจ้าจะเป็นไปตามความปรารถนา ตามที่ใจของเจ้าต้องการ ไม่มีข้อสงสัย ดูก่อนรากษส ด้วยพรของเรา เจ้าจะเป็นดังนั้น
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
เมื่อพระปิตามหะตรัสดังนั้นแล้ว เศียรทั้งหลายของท้าวทศครีพรากษสที่ถูกบูชาในกองไฟ ก็ผุดลุกขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
ดูก่อนพระราม เมื่อพระปิตามหะผู้เป็นปู่ของโลกตรัสกับท้าวทศครีพเช่นนั้นแล้ว จึงตรัสถ้อยคำนี้แก่พิภีษณะ
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
ดูก่อนพิภีษณะลูกรัก เราพอใจยิ่งนักในปัญญาของเจ้าที่ประกอบด้วยธรรม ดูก่อนผู้มีธรรมในใจ ดูก่อนผู้มีวัตรอันดี จงเลือกพรเถิด
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
ฝ่ายพิภีษณะผู้มีธรรมในใจ ประนมมือกล่าวถ้อยคำว่า ผู้ประกอบด้วยคุณทั้งปวงอยู่เป็นนิตย์ ดังพระจันทร์ที่ประกอบด้วยรัศมี
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์สำเร็จกิจแล้ว เพราะพระองค์ผู้เป็นครูของโลก เองทรงพอพระทัยในข้าพระองค์ ถ้าพระองค์พอพระทัยจะประทานพรแก่ข้าพระองค์ ดูก่อนผู้มีวัตรอันดี ขอได้โปรดฟัง
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
แม้เมื่อข้าพระองค์ตกอยู่ในความทุกข์ใหญ่ ขอให้ใจของข้าพระองค์ยังตั้งมั่นในธรรม และขอให้พรหมาสตร์ที่ข้าพระองค์มิได้เรียนไว้ ส่องสว่างขึ้นในใจของข้าพระองค์ ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
ปัญญาใดๆ ที่เกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์ ในอาศรมใดๆ ขอให้ปัญญานั้นๆ ตั้งอยู่ในความเป็นผู้มีธรรม และขอให้ข้าพระองค์รักษาธรรมนั้นเถิด
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
ดูก่อนผู้มีใจกว้างยิ่ง นี่คือพรสูงสุดของข้าพระองค์ เพราะสำหรับผู้ที่ยึดมั่นในธรรม ไม่มีสิ่งใดในโลกที่ได้มาได้ยาก
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
ครั้งนั้น พระประชาบดีทรงพอพระทัย ตรัสกับพิภีษณะว่า ลูกรัก เจ้าตั้งมั่นในธรรมฉันใด สิ่งนี้ก็จะเป็นไปฉันนั้น
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
ดูก่อนผู้ทำลายศัตรู เพราะปัญญาของเจ้าไม่หันเข้าหาอธรรม แม้เจ้าจะเกิดในกำเนิดรากษส เราจึงประทานความเป็นอมตะแก่เจ้า
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
เมื่อตรัสดังนี้แล้ว ขณะที่พระประชาบดียืนพร้อมจะประทานพรแก่กุมภกรรณ เทพทั้งปวงก็ประนมมือกราบทูลพระประชาบดี
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
ข้าแต่พระองค์ ยังไม่ควรประทานพรแก่กุมภกรรณ พระองค์ทรงทราบดีว่าผู้มีใจชั่วนี้ทำให้โลกทั้งหลายหวาดกลัวอย่างไร
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
ในนันทนะ มันกินนางอัปสรเจ็ดนาง และบริวารของพระมเหนทร์สิบตน ข้าแต่พระพรหม มันยังกินฤๅษีและมนุษย์ด้วยเช่นกัน
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
สิ่งที่รากษสตนนี้ทำได้แม้ยังไม่ได้รับพร มันผู้ได้รับพรแล้วจะกินโลกทั้งสามได้ทั้งหมด
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
ข้าแต่ผู้มีรัศมีหาประมาณมิได้ ขอให้ความหลงแก่มันภายใต้ข้ออ้างว่าเป็นพร เช่นนี้โลกทั้งหลายก็จะปลอดภัย และความตกต่ำของมันก็จะมาถึงด้วย
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
เมื่อเหล่าเทวดากล่าวเช่นนั้นแล้ว พระพรหมผู้เกิดจากดอกบัวก็ทรงคิดไตร่ตรอง และเมื่อทรงระลึกถึงนาง เทวีสรัสวตีก็มาเฝ้าอยู่ข้างพระองค์
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
นางสรัสวตียืนอยู่เคียงข้างพระองค์ ประนมมือกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ว่า "ข้าแต่เทพเจ้า ข้าพระองค์มาแล้ว จะให้ข้าพระองค์ทำกิจใดเล่า"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
พระประชาบดีตรัสถ้อยคำกับนางสรัสวตีผู้มาถึงแล้วว่า "ข้าแต่เทวีแห่งวาจา จงเป็นวาจาของจอมรากษสนั้นเถิด ดังที่เหล่าเทวดาปรารถนา"
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
นางกล่าวว่า "เช่นนั้นเถิด" แล้วก็เข้าไป ต่อมาพระประชาบดีตรัสว่า "ดูก่อนกุมภกรรณ ผู้มีแขนใหญ่ จงเลือกพรที่ตนปรารถนาเถิด"
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
กุมภกรรณได้ฟังถ้อยคำนั้นแล้วกล่าวว่า "ข้าแต่เทพเจ้าแห่งเทพเจ้า สิ่งที่ข้าพระองค์ปรารถนาคือการได้หลับนอนเป็นเวลาหลายปี"
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
พระพรหมตรัสกับเขาว่า "เป็นเช่นนั้นเถิด" แล้วก็เสด็จไปพร้อมกับเหล่าเทวดา ส่วนเทวีสรัสวตีก็ปลดปล่อยรากษสผู้นั้นอีกครั้ง
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
เมื่อพระพรหมกับเหล่าเทวดาเสด็จขึ้นสู่ท้องฟ้าไปแล้ว เขาก็พ้นจากอำนาจของนางสรัสวตี และกลับคืนสู่สติของตน
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
ส่วนกุมภกรรณผู้มีจิตชั่วร้ายก็คิดด้วยความทุกข์ใจว่า "เหตุใดถ้อยคำเช่นนี้จึงหลุดออกจากปากของข้าในวันนี้"
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
ข้าคิดว่าเหล่าเทวดาที่มาในครั้งนั้นได้ทำให้ข้าหลงผิด พี่น้องทั้งหมดของข้า ผู้มีรัศมีรุ่งโรจน์และได้รับพรแล้ว ก็ไปยังป่าศเลษมาตกะ และอยู่ที่นั้นอย่างมีความสุข