ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣ · ସର୍ଗ 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
ତା'ପରେ ରାମ ମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନରେ ଆପଣଙ୍କ ସେହି ମହାବଳୀ ଭାଇମାନେ କିପରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ?
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
ତା'ପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ମନ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ: ସେଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ଭାଇମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଧର୍ମର ସେହି ସେହି ବିଧାନରେ ଲାଗିଥିଲେ।
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
ତା'ପରେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ସର୍ବଦା ସତର୍କତାରେ ଧର୍ମପଥରେ ସ୍ଥିର ରହିଲେ; ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ସେ ଚାରିପାଶରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
ବର୍ଷାଋତୁରେ ମେଘଜଳରେ ଭିଜି ସେ ବୀରାସନରେ ବସୁଥିଲେ; ଏବଂ ଶିଶିର ଋତୁରେ ସର୍ବଦା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଥିଲେ।
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
ଏହିପରି ଧର୍ମରେ ପ୍ରୟାସୀ ଏବଂ ସତ୍ପଥରେ ସ୍ଥିର ଥିବା ତାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ବିତିଗଲା।
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
ଧର୍ମାତ୍ମା, ସଦା ଧର୍ମପରାୟଣ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବିଭୀଷଣ ଏକ ପାଦରେ ଠିଆ ହୋଇ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ।
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
ତାଙ୍କ ନିୟମ ସମାପ୍ତ ହେବାରୁ ଅପ୍ସରା ଦଳ ନାଚିଲେ; ପୁଷ୍ପବର୍ଷା ହେଲା; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ।
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ; ମୁଣ୍ଡ ଓ ବାହୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଠିଆ ହେଲେ, ମନ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟରେ ଅଟଳ ରଖି।
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
ଏହିପରି ବିଭୀଷଣଙ୍କର — ସ୍ୱର୍ଗର ନନ୍ଦନ ବନରେ ରହୁଥିବା ଭଳି — ସଂଯତାତ୍ମା ତାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ବିତିଗଲା।
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦଶାନନ ନିରାହାରୀ ରହିଲା; ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରୁ ସେ ନିଜ ମସ୍ତକ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କଲା।
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
ଏହିପରି ତାଙ୍କର ନଅ ହଜାର ବର୍ଷ ବିତିଗଲା; ତାଙ୍କର ନଅ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ହୁତାଶନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
ତା'ପରେ ଦଶମ ହଜାର ବର୍ଷରେ, ଦଶଗ୍ରୀବ ନିଜ ଦଶମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିବା ବେଳେ, ସେଠାକୁ ପିତାମହ (ବ୍ରହ୍ମା) ଆସିଲେ।
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଆସି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ଦଶଗ୍ରୀବ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ।"
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
"ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଶୀଘ୍ର ବର ମାଗ। ତୁମର ଯେଉଁ ବର ଇଚ୍ଛିତ, ତୁମର କେଉଁ କାମନା ଆଜି ପୂରଣ କରିବି? ତୁମର ପରିଶ୍ରମ ବୃଥା ହେବ ନାହିଁ।"
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
ତା'ପରେ ଦଶଗ୍ରୀବ ହର୍ଷିତ ମନରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ମସ୍ତକ ନୁଆଇ ପ୍ରଣାମ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଗଦ୍ଗଦ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
"ହେ ଭଗବାନ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ମୃତ୍ୟୁ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛିରେ ଭୟ ନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ଅମରତ୍ୱ ବରଣ କରୁଛି।"
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
ଏହିପରି କୁହାଯିବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦଶଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅମରତ୍ୱ ନାହିଁ; ମୋ ପାଖରୁ ଅନ୍ୟ ବର ମାଗ।"
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
ହେ ରାମ, ଲୋକକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଏହିପରି କହିବା ପରେ ଦଶଗ୍ରୀବ ହାତ ଯୋଡି ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଏହା କହିଲେ।
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
ହେ ପ୍ରଜାଧ୍ୟକ୍ଷ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅବଧ୍ୟ, ହେ ଶାଶ୍ୱତ।
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
ହେ ଅମରପୂଜିତ, ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋର କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ; ମାନବ ଆଦି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ତୃଣସମ ମନେ କରେ।
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
ରାକ୍ଷସ ଦଶଗ୍ରୀବ ଏପରି କହିବାରୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦେବପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
ହେ ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଏ ବାକ୍ୟ ସେପରି ହେବ। ହେ ରାମ, ଦଶଗ୍ରୀବକୁ ଏପରି କହି ପିତାମହ...
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
ଶୁଣ, ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଶୁଭ ବର ଦେଉଛି। ହେ ନିଷ୍ପାପ, ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କରିଥିବା ମସ୍ତକସବୁ,
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
ସେସବୁ ପୁନର୍ବାର ତୁମର ହେବେ, ହେ ରାକ୍ଷସ। ହେ ସୌମ୍ୟ, ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ବର ଦେଉଛି।
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
ତୁମ ରୂପ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, ମନ ଯାହା ଚାହିଁବ ସେହିପରି ହେବ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ହେ ରାକ୍ଷସ, ମୋ ବରରେ ଏହା ହେବ।
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
ପିତାମହଙ୍କ ଏପରି କହିବାରେ, ଦଶଗ୍ରୀବ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମିତ ମସ୍ତକଗୁଡ଼ିକ ପୁଣି ଉଠିଲେ।
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
ହେ ରାମ, ଦଶଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଲୋକପିତାମହ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
ହେ ବିଭୀଷଣ, ବତ୍ସ, ଧର୍ମଯୁକ୍ତ ତୁମ ବୁଦ୍ଧିରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ହେ ସୁବ୍ରତ, ବର ମାଗ।
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
ଧର୍ମାତ୍ମା ବିଭୀଷଣ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ—ସଦା ସର୍ବଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ କିରଣରେ ଯୁକ୍ତ।
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
ଭଗବାନ, ଲୋକଗୁରୁ ଆପଣ ନିଜେ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ କୃତକୃତ୍ୟ। ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଯଦି ମୋତେ ବର ଦେବାକୁ ଥାଆନ୍ତି, ହେ ସୁବ୍ରତ, ଶୁଣନ୍ତୁ।
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ପରମ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଧର୍ମରେ ରହୁ; ଏବଂ ନ ଶିଖାଯାଇ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ମୋ ମନରେ ପ୍ରତିଭାତ ହେଉ।
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମରେ ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଉଦିତ ହୁଏ, ତାହା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେଉ; ଏବଂ ମୁଁ ସେହି ଧର୍ମର ହିଁ ପାଳନ କରୁ।
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
ହେ ପରମ ଉଦାର, ଏହା ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ବୋଲି ମନେ କରେ; କାରଣ ଧର୍ମରେ ଅନୁରକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଜଗତରେ କିଛି ହେଁ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ।
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
ତା'ପରେ ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ — ହେ ବତ୍ସ, ତୁମେ ଯେପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେହିପରି ଏହା ମଧ୍ୟ ହେବ।
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁନାଶନ, ରାକ୍ଷସ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ବୁଦ୍ଧି ଅଧର୍ମକୁ ଯାଏ ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅମରତ୍ୱ ଦେଉଛି।
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
ଏହା କହି କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରଜାପତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା କରଯୋଡ଼ି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏବେ ବର ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏ ଦୁର୍ମତି ଲୋକମାନଙ୍କୁ କିପରି ତ୍ରାସିତ କରୁଛି ତାହା ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି।
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
ନନ୍ଦନ ବନରେ ଏ ସାତ ଅପ୍ସରା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦଶ ଅନୁଚରଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଛି। ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏ ଋଷି ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଭକ୍ଷଣ କରିଛି।
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
ବର ନ ପାଇ ଏ ରାକ୍ଷସ ଯାହା କରିଛି, ବର ପାଇଲେ ଏ ତିନି ଭୁବନକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବ।
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
ହେ ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ, ବରର ଛଳରେ ଏହାକୁ ମୋହ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଲୋକମାନଙ୍କର କଲ୍ୟାଣ ହେବ ଓ ଏହାର ପତନ ମଧ୍ୟ ହେବ।
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
ଦେବତାମାନେ ଏହିପରି କହିବାରୁ ପଦ୍ମସମ୍ଭବ ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତାମାତ୍ରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
ଯୋଡ଼ହସ୍ତ ହୋଇ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସରସ୍ୱତୀ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ: "ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଆସିଛି। ମୁଁ କଣ କରିବି?"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
ଆସିଥିବା ସେହି ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଜାପତି କହିଲେ, 'ହେ ବାଣୀ, ତୁମେ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସେହି ବାଣୀ ହୁଅ ଯାହା ଦେବତାଙ୍କର ଇଷ୍ଟ।'
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତା'ପରେ ପ୍ରଜାପତି କହିଲେ, 'ହେ ମହାବାହୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ! ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ ବର ମାଗ।'
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, 'ହେ ଦେବଦେବ! ମୋର ଇଚ୍ଛା ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଶୋଇବା।'
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ସେହି ରାକ୍ଷସକୁ ପୁନର୍ବାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶକୁ ଯିବା ପରେ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ନିଜର ଚେତନା ଫେରି ପାଇଲେ।
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଭାବିଲେ, 'ଆଜି ମୋ ମୁଖରୁ ଏପରି ବାକ୍ୟ କେମିତି ବାହାରିଲା?'
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
ମୋତେ ସେତେବେଳେ ଆସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ମୋହିତ କରିଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି। ଏହିପରି ବର ପାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଭାଇ, ଦୀପ୍ତ ତେଜରେ, ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ବନକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ସୁଖରେ ବାସ କଲେ।