ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣ · ಸರ್ಗ 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
ಆಗ ರಾಮನು ಮುನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ವನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಆ ಮಹಾಬಲರಾದ ಸಹೋದರರು ಯಾವ ರೀತಿಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದರು?
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
ಆಗ ಅಗಸ್ತ್ಯರು ಸಂತೋಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ರಾಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದರರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಧರ್ಮದ ಆಯಾ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು.
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
ನಂತರ ಕುಂಭಕರ್ಣನು ನಿತ್ಯವೂ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಧರ್ಮಪಥದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು; ಬೇಸಿಗೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ಐದು ಅಗ್ನಿಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
ಮಳೆಗಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಘಜಲದಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ಅವನು ವೀರಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು; ಶಿಶಿರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ನೀರಿನ ನಡುವೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
ಹೀಗೆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ, ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಅವನ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು.
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ನಿತ್ಯ ಧರ್ಮಪರನೂ ಶುದ್ಧನೂ ಆದ ವಿಭೀಷಣನು ಒಂದೇ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
ಅವನ ನಿಯಮ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ನರ್ತಿಸಿದವು; ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು; ದೇವತೆಗಳೂ ಕ್ಷೋಭೆಗೊಂಡರು.
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ಸೂರ್ಯನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದನು; ತಲೆ ಮತ್ತು ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ ನಿಂತನು, ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು.
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
ಹೀಗೆ ವಿಭೀಷಣನಿಗೂ — ಸ್ವರ್ಗದ ನಂದನ ವನದಲ್ಲಿ ಇರುವವನಂತೆ — ಸಂಯಮಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು.
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ದಶಾನನನು ನಿರಾಹಾರನಾಗಿದ್ದನು; ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಿಸಿದನು.
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
ಹೀಗೆ ಅವನ ಒಂಬತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು; ಅವನ ಒಂಬತ್ತು ತಲೆಗಳೂ ಹೋಮಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು.
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
ಆಗ ಹತ್ತನೆಯ ಸಾವಿರ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ, ದಶಗ್ರೀವನು ತನ್ನ ಹತ್ತನೆಯ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಬಯಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಬಂದರು.
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, "ದಶಗ್ರೀವನೇ, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದನು.
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
"ಧರ್ಮಜ್ಞನೇ, ಶೀಘ್ರ ವರವನ್ನು ಕೇಳು. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರ ಯಾವುದು? ನಿನ್ನ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಇಂದು ಪೂರೈಸಲಿ? ನಿನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು."
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
ಆಗ ದಶಗ್ರೀವನು ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವನಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆನಂದದಿಂದ ಗದ್ಗದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು.
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
"ಭಗವಂತನೇ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಮರಣವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಮರಣಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ಶತ್ರು ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ."
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಬ್ರಹ್ಮನು ದಶಗ್ರೀವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, "ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಮರತ್ವವಿಲ್ಲ; ನನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ವರವನ್ನು ಬೇಡು."
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
ರಾಮನೇ, ಲೋಕಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ದಶಗ್ರೀವನು ಕೈಮುಗಿದು ಅವನ ಮುಂದೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
ಪ್ರಜಾಧ್ಯಕ್ಷನೇ, ಸುಪರ್ಣ, ನಾಗ, ಯಕ್ಷ, ದೈತ್ಯ, ದಾನವ, ರಾಕ್ಷಸ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ನಾನು ವಧ್ಯನಲ್ಲ, ಓ ಶಾಶ್ವತನೇ.
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
ಅಮರಪೂಜಿತನೇ, ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಯಾವ ಚಿಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ; ಮಾನವರೇ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
ರಾಕ್ಷಸ ದಶಗ್ರೀವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ದೇವ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
ರಾಕ್ಷಸೋತ್ತಮನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತು ಹಾಗೆಯೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಓ ರಾಮ, ದಶಗ್ರೀವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಪಿತಾಮಹನು...
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
ಕೇಳು, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತನಾಗಿ ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಶುಭವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಓ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ತಲೆಗಳು,
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
ಅವು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನವೇ ಆಗುತ್ತವೆ, ರಾಕ್ಷಸನೇ. ಸೌಮ್ಯನೇ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದುರ್ಲಭ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
ನಿನ್ನ ರೂಪವು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಯಸಿದಂತೆ ಆಗುವುದು; ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಓ ರಾಕ್ಷಸನೇ, ನನ್ನ ವರದಿಂದ ಇದು ನಿನಗಾಗುವುದು.
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
ಪಿತಾಮಹನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ದಶಗ್ರೀವ ರಾಕ್ಷಸನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತಲೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದವು.
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
ರಾಮ, ದಶಗ್ರೀವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನು ವಿಭೀಷಣನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
ವಿಭೀಷಣ, ವತ್ಸ, ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಾನು ಬಹಳ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಧರ್ಮಾತ್ಮನೇ, ಸುವ್ರತನೇ, ವರವನ್ನು ಕೇಳು.
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
ಧರ್ಮಾತ್ಮ ವಿಭೀಷಣನು ಕೈಮುಗಿದು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು—ಸದಾ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು, ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದಂತೆ.
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
ಭಗವನ್, ಲೋಕಗುರುವಾದ ನೀವೇ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಓ ಸುವ್ರತನೇ, ಕೇಳು.
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
ಭಗವನ್, ಮಹಾ ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಲಿ; ಕಲಿಸದೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲಿ.
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
ಯಾವ ಯಾವ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಯಾವ ಬುದ್ಧಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠವಾಗಿರಲಿ; ಆ ಧರ್ಮವನ್ನೇ ನಾನು ಪಾಲಿಸಲಿ.
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
ಪರಮ ಉದಾರನೇ, ಇದೇ ನನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತರಾದವರಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
ಆಗ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ವಿಭೀಷಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ವತ್ಸ, ನೀನು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿರುವಂತೆಯೇ ಇದೂ ಆಗುವುದು.
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
ಶತ್ರುನಾಶನ, ರಾಕ್ಷಸ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಅಧರ್ಮದತ್ತ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಕುಂಭಕರ್ಣನಿಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಸಿದ್ಧನಾದಾಗ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಕೈಮುಗಿದು ಪ್ರಜಾಪತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
ಕುಂಭಕರ್ಣನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ವರವನ್ನು ಕೊಡಬಾರದು. ಈ ದುರ್ಮತಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಯಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ನೀವು ಬಲ್ಲಿರಿ.
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
ನಂದನ ವನದಲ್ಲಿ ಇವನು ಏಳು ಅಪ್ಸರೆಯರನ್ನೂ ಇಂದ್ರನ ಹತ್ತು ಅನುಚರರನ್ನೂ ನುಂಗಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಇವನು ಋಷಿಗಳನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯರನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ ನುಂಗಿದ್ದಾನೆ.
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
ವರವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಈ ರಾಕ್ಷಸ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನೇ, ವರ ಪಡೆದರೆ ಇವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ನುಂಗುವನು.
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ವಿಯೇ, ವರದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಇವನಿಗೆ ಮೋಹವನ್ನು ನೀಡಲಿ. ಹೀಗೆ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಇವನ ಪತನವೂ ಆಗುವುದು.
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಪದ್ಮಸಂಭವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಲೋಚಿಸಿದನು. ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದಾಗ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತಳು.
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
ಕೈಮುಗಿದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಸರಸ್ವತಿ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದಳು: "ದೇವನೇ, ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಸರಸ್ವತಿಗೆ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ವಾಣಿ, ನೀನು ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನ ವಾಣಿಯಾಗು, ದೇವತೆಗಳು ಬಯಸುವಂತೆ.'
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ಒಳಹೊಕ್ಕಳು. ಆಗ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಹೇಳಿದನು: 'ಮಹಾಬಾಹು ಕುಂಭಕರ್ಣ! ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಕೇಳು.'
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
ಕುಂಭಕರ್ಣ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೇಳಿದನು: 'ದೇವದೇವ! ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿದ್ರಿಸುವುದು.'
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು. ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಯೂ ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಿಟ್ಟಳು.
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹೋದ ನಂತರ, ಸರಸ್ವತಿಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡು ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದನು.
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ಕುಂಭಕರ್ಣ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ಇಂದು ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಇಂತಹ ಮಾತು ಹೇಗೆ ಹೊರಬಂತು?'
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
ಆಗ ಬಂದಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ವರ ಪಡೆದ ಎಲ್ಲ ಸಹೋದರರು, ದೀಪ್ತ ತೇಜಸ್ಸಿನವರಾಗಿ, ಶ್ಲೇಷ್ಮಾತಕ ವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದರು.