رامايانا فالميكي · السارغا 7.105
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.105.1
तथा तयोः संवदतोर्दुर्वासा भगवानृषिः ।
रामस्य दर्शनाकाङ्क्षी राजद्वारमुपागमत् ॥ ७.१०५.१ ॥
وبينما كانا يتحدثان على هذا النحو، جاء الحكيم المبجل دورفاسا، راغبًا في رؤية راما، إلى باب الملك.
7.105.2
सो ऽभिगम्य तु सौमित्रिमुवाच ऋषिसत्तमः ।
रामं दर्शय मे शीघ्रं पुरा मे ऽर्थो ऽतिवर्तते ॥ ७.१०५.२ ॥
ودنا من لاكشمانا وقال أفضل الحكماء: "أرني راما سريعًا؛ فمهمتي تفوتني."
7.105.3
मुनेस्तु भाषितं श्रुत्वा लक्ष्मणः परवीरहा ।
अभिवाद्य महात्मानं वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१०५.३ ॥
فلما سمع لاكشمانا، قاتل الأبطال الأعداء، كلام الحكيم، حيّا العظيم النفس بإجلال وقال هذه الكلمات.
7.105.4
किं कार्यं ब्रूहि भगवन्को वा ऽर्थः किं करोम्यहम् ।
व्यग्रो हि राघवो ब्रह्मन्मुहूर्तं प्रतिपाल्यताम् ॥ ७.१०५.४ ॥
"قل لي أيها الجليل، ما المهمة أو الغاية؟ ماذا أفعل؟ أيها البراهمي، راغافا مشغول الآن؛ فانتظر لحظة من فضلك."
7.105.5
तच्छ्रुत्वा ऋषिशार्दूलः क्रोधेन कलुषीकृतः ।
उवाच लक्ष्मणं वाक्यं निर्दहन्निव चक्षुषा ॥ ७.१०५.५ ॥
فلما سمع ذلك، ذلك النمر بين الحكماء، وقد اعتراه الغضب، قال للاكشمانا هذه الكلمات وكأنه يحرقه بعينيه.
7.105.6
अस्मिन्क्षणे मां सौमित्रे रामाय प्रतिवेदय ।
अस्मिन्क्षणे मां सौमित्रे न निवेदयसे यदि ॥ ७.१०५.६ ॥
"يا سوميترا، أبلغ راما بأمري في هذه اللحظة. يا سوميترا، إن لم تبلغني في هذه اللحظة—"
7.105.7
विषयं त्वां पुरं चैव शपिष्ये राघवं तथा ।
भरतं चैव सौमित्रे युष्माकं या च सन्ततिः ॥ ७.१०५.७ ॥
يا لakṣmaṇa، سألعن أنتَ والمملكة والمدينة وراغافا وبهاراتا أيضًا، وكل نسلكم.
7.105.8
न हि शक्ष्याम्यहं भूयो मन्युं धारयितुं हृदि ।
तच्छ्रुत्वा घोरसङ्काशं वाक्यं तस्य महात्मनः ।
चिन्तयामास मनसा तस्य वाक्यस्य निश्चयम् ॥ ७.१०५.८ ॥
لن أستطيع بعد الآن أن أحمل الغضب في قلبي. وعند سماع تلك الكلمات المرعبة الظاهر من ذلك العظيم الروح، أخذ يتأمل في قلبه في عزم تلك الكلمات.
7.105.10
एकस्य मरणं मे ऽस्तु मा भूत्सर्वविनाशनम् ।
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा रामः कालं विसृज्य च ।
निस्सृत्य त्वरितं राजा अत्रेः पुत्रं ददर्श ह ॥ ७.१०५.१० ॥
«ليكن الموتُ لواحدٍ، ولا يكن هلاكُ الجميع.» ولما سمع راما كلام لاكشمانا صرف الزمن، وخرج مسرعًا، فرأى ابن أتري.
7.105.11
सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
किं कार्यमिति काकुत्स्थः कृताञ्जलिरभाषत ॥ ७.१०५.११ ॥
حيّا كاكوتستها ذلك العظيم الروح الذي بدا متوقدًا بالبهاء تحيةَ إجلال، ثم قال وقد ضم كفيه: «ما المهمة؟»
7.105.12
तद्वाक्यं राघवेणोक्तं श्रुत्वा मुनिवरः प्रभुम् ।
प्रत्याह रामं दुर्वासाः श्रूयतां धर्मवत्सल ॥ ७.१०५.१२ ॥
ولما سمع دورفاساس، خيرُ الحكماء، الكلام الذي قاله راغافا، أجاب الربَّ راما: «اسمعْ يا محبَّ الدارما.»
7.105.13
अद्य वर्षसहस्रस्य समाप्तिस्तपसो मम ।
सो ऽहं भोजनमिच्छामि यथासिद्धं तवानघ ॥ ७.१०५.१३ ॥
اليوم اكتملت تقشّفاتي التي دامت ألف عام، فأنا أرغب يا خالي العيب في الطعام الذي أعددتَه.
7.105.14
तच्छ्रुत्वा वचनं राजा राघवः प्रीतमानसः ।
भोजनं मुनिमुख्याय यथासिद्धमुपाहरत् ॥ ७.१०५.१४ ॥
فلما سمع الملك راغافا هذا القول، وقد سرّ قلبه، قدّم لكبير الحكماء الطعام كما أُعِدّ.
7.105.15
स तु भुक्त्वा मुनिश्रेष्ठस्तदन्नममृतोपमम् ।
साधु रामेति सम्भाष्य स्वमाश्रममुपागमत् ॥ ७.१०५.१५ ॥
فلما أكل ذلك الطعام، الذي كان كالأمرِتا، قال خيرُ الحكماء: «أحسنت يا راما»، وخاطبه، ثم عاد إلى ناسكه.
7.105.16
तस्मिन् गते मुनिवरे स्वाश्रमं लक्ष्मणाग्रजः ।
संस्मृत्य कालवाक्यानि ततो दुःखमुपागमत् ॥ ७.१०५.१६ ॥
فلما عاد ذلك الحكيم الفاضل إلى ناسكه، تذكّر راما، الأخ الأكبر للاكشمانا، كلمات الزمن، فأصابه الحزن.
7.105.17
दुःखेन च सुसन्तप्तः स्मृत्वा तद्घोरदर्शनम् ।
अवाङ्मुखो दीनमना व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ ७.१०५.१७ ॥
وقد أنهكه الحزن، إذ تذكّر ذلك المنظر الرهيب، فأطرق برأسه وخافت نفسه، ولم يستطع أن يتكلم.
7.105.18
ततो बुद्ध्या विनिश्चित्य कालवाक्यानि राघवः ।
नैतदस्तीति निश्चित्य तूष्णीमासीन्महायशाः ॥ ७.१०५.१८ ॥
ثم أحكم الحكيم الحكيم كلام الزمن بعقله، وقرّر أنه «ليس كذلك»، فبقي راغافا عظيم الشهرة صامتاً.