Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.105
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.105.1
तथा तयोः संवदतोर्दुर्वासा भगवानृषिः ।
रामस्य दर्शनाकाङ्क्षी राजद्वारमुपागमत् ॥ ७.१०५.१ ॥
Während sich die beiden so unterhielten, kam der ehrwürdige Weise Durvāsā, begierig, Rāma zu sehen, zum Tor des Königs.
7.105.2
सो ऽभिगम्य तु सौमित्रिमुवाच ऋषिसत्तमः ।
रामं दर्शय मे शीघ्रं पुरा मे ऽर्थो ऽतिवर्तते ॥ ७.१०५.२ ॥
Zu Lakṣmaṇa tretend, sprach der beste der Weisen: »Zeig mir schnell Rāma; meine Angelegenheit verstreicht.«
7.105.3
मुनेस्तु भाषितं श्रुत्वा लक्ष्मणः परवीरहा ।
अभिवाद्य महात्मानं वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१०५.३ ॥
Als Lakṣmaṇa, der Töter feindlicher Helden, die Worte des Weisen hörte, grüßte er den Großherzigen ehrerbietig und sprach diese Worte.
7.105.4
किं कार्यं ब्रूहि भगवन्को वा ऽर्थः किं करोम्यहम् ।
व्यग्रो हि राघवो ब्रह्मन्मुहूर्तं प्रतिपाल्यताम् ॥ ७.१०५.४ ॥
»Sagt mir, Ehrwürdiger, welche Aufgabe oder welcher Zweck es ist? Was soll ich tun? Brahmane, Rāghava ist jetzt beschäftigt; bitte wartet einen Augenblick.«
7.105.5
तच्छ्रुत्वा ऋषिशार्दूलः क्रोधेन कलुषीकृतः ।
उवाच लक्ष्मणं वाक्यं निर्दहन्निव चक्षुषा ॥ ७.१०५.५ ॥
Als er dies hörte, sprach dieser Tiger unter den Weisen, von Zorn getrübt, diese Worte zu Lakṣmaṇa, als wollte er ihn mit seinen Augen verbrennen.
7.105.6
अस्मिन्क्षणे मां सौमित्रे रामाय प्रतिवेदय ।
अस्मिन्क्षणे मां सौमित्रे न निवेदयसे यदि ॥ ७.१०५.६ ॥
»Saumitri, melde mich Rāma sogleich in diesem Augenblick. Saumitri, wenn du mich nicht in diesem Augenblick meldest—«
7.105.7
विषयं त्वां पुरं चैव शपिष्ये राघवं तथा ।
भरतं चैव सौमित्रे युष्माकं या च सन्ततिः ॥ ७.१०५.७ ॥
O Lakṣmaṇa, ich werde dich, das Reich, die Stadt, Rāghava, auch Bharata und eure Nachkommen verfluchen.
7.105.8
न हि शक्ष्याम्यहं भूयो मन्युं धारयितुं हृदि ।
तच्छ्रुत्वा घोरसङ्काशं वाक्यं तस्य महात्मनः ।
चिन्तयामास मनसा तस्य वाक्यस्य निश्चयम् ॥ ७.१०५.८ ॥
Ich werde den Zorn nicht mehr in meinem Herzen halten können. Als er die schrecklich klingenden Worte jenes Großseelen hörte, dachte er im Geiste über den Entschluss dieser Worte nach.
7.105.10
एकस्य मरणं मे ऽस्तु मा भूत्सर्वविनाशनम् ।
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा रामः कालं विसृज्य च ।
निस्सृत्य त्वरितं राजा अत्रेः पुत्रं ददर्श ह ॥ ७.१०५.१० ॥
"Der Tod möge nur einen treffen, und es möge nicht die Vernichtung aller geben." Als Rāma Lakṣmaṇas Worte hörte, entließ er die Zeit, ging eilig hinaus und sah den Sohn des Atri.
7.105.11
सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
किं कार्यमिति काकुत्स्थः कृताञ्जलिरभाषत ॥ ७.१०५.११ ॥
Nachdem er jenen Großseeligen, der vom Glanz zu brennen schien, ehrerbietig gegrüßt hatte, sprach der Kākutstha mit gefalteten Händen: "Was ist die Aufgabe?"
7.105.12
तद्वाक्यं राघवेणोक्तं श्रुत्वा मुनिवरः प्रभुम् ।
प्रत्याह रामं दुर्वासाः श्रूयतां धर्मवत्सल ॥ ७.१०५.१२ ॥
Als der beste der Weisen, Durvāsas, jene von Rāghava gesprochenen Worte hörte, antwortete er dem Herrn Rāma: "Höre, o Liebhaber des Dharma."
7.105.13
अद्य वर्षसहस्रस्य समाप्तिस्तपसो मम ।
सो ऽहं भोजनमिच्छामि यथासिद्धं तवानघ ॥ ७.१०५.१३ ॥
Heute sind die tausend Jahre meiner Askese vollendet. Darum, o Makelloser, wünsche ich die von dir bereitete Mahlzeit.
7.105.14
तच्छ्रुत्वा वचनं राजा राघवः प्रीतमानसः ।
भोजनं मुनिमुख्याय यथासिद्धमुपाहरत् ॥ ७.१०५.१४ ॥
Als der König Rāghava diese Worte hörte, reichte er, froh gestimmt, dem vornehmsten der Weisen die Speise, so wie sie bereitet war.
7.105.15
स तु भुक्त्वा मुनिश्रेष्ठस्तदन्नममृतोपमम् ।
साधु रामेति सम्भाष्य स्वमाश्रममुपागमत् ॥ ७.१०५.१५ ॥
Nachdem der beste der Weisen jene Speise, die dem Nektar glich, gegessen hatte, sprach er: „Gut gemacht, Rāma“, und kehrte in seine Einsiedelei zurück.
7.105.16
तस्मिन् गते मुनिवरे स्वाश्रमं लक्ष्मणाग्रजः ।
संस्मृत्य कालवाक्यानि ततो दुःखमुपागमत् ॥ ७.१०५.१६ ॥
Als jener vortreffliche Weise in seine Einsiedelei zurückgegangen war, verfiel Rāma, der ältere Bruder Lakṣmaṇas, in Kummer, indem er sich der Worte der Zeit erinnerte.
7.105.17
दुःखेन च सुसन्तप्तः स्मृत्वा तद्घोरदर्शनम् ।
अवाङ्मुखो दीनमना व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ ७.१०५.१७ ॥
Von Kummer tief erschüttert, jenes schreckliche Bild erinnernd, war Rāma, das Gesicht gesenkt und trübsinnigen Gemütes, nicht imstande zu sprechen.
7.105.18
ततो बुद्ध्या विनिश्चित्य कालवाक्यानि राघवः ।
नैतदस्तीति निश्चित्य तूष्णीमासीन्महायशाः ॥ ७.१०५.१८ ॥
Dann, nachdem er die Worte der Zeit mit dem Verstand erwogen und entschieden hatte, dass dies nicht so sei, blieb der hochberühmte Rāghava schweigend.