வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.107.1
विसृज्य लक्ष्मणं रामो दुःखशोकसमन्वितः ।
पुरोधसं मन्त्रिणश्च नैगमांश्चेदमब्रवीत् ॥ ७.१०७.१ ॥
லக்ஷ்மணனை அனுப்பிவிட்டு, துக்கமும் சோகமும் நிறைந்த ராமன் புரோஹிதரிடமும் அமைச்சர்களிடமும் நகரப் பெரியோர்களிடமும் இவ்வாறு கூறினான்.
7.107.2
अद्य राज्ये ऽभिषेक्ष्यामि भरतं धर्मवत्सलम् ।
अयोध्यायाः पतिं वीरं ततो यास्याम्यहं वनम् ॥ ७.१०७.२ ॥
இன்றே நான் தர்மத்தை நேசிக்கும் பரதனை அயோத்தியின் வீரத் தலைவனாக அரசில் அபிஷேகம் செய்வேன்; பின்னர் நான் காட்டுக்குச் செல்வேன்.
7.107.3
प्रवेशयत सम्भारान्माभूत्कालस्य पर्ययः ।
अद्यैवाहं गमिष्यामि लक्ष्मणेन गतां गतिम् ॥ ७.१०७.३ ॥
பொருட்களைக் கொண்டு வாருங்கள், காலதாமதம் ஆகாது; இன்றே நான் லக்ஷ்மணனுடன் முன்னோர்கள் சென்ற வழியில் செல்வேன்.
7.107.4
तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं सर्वाः प्रकृतयो भृशम् ।
मूर्धभिः प्रणता भूमौ गतसत्त्वा इवाभवन् ॥ ७.१०७.४ ॥
ராகவன் கூறிய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அனைத்து மக்களும் மிகவும் துயருற்று, தலைகளைத் தரையில் வைத்து வணங்கி, உயிரற்றவர்கள் போல ஆயினர்.
7.107.5
भरतश्च विसञ्ज्ञो ऽभूच्छ्रुत्वा रामस्य भाषितम् ।
राज्यं विगर्हयामास राघवं चेदमब्रवीत् ॥ ७.१०७.५ ॥
ராமனின் வார்த்தையைக் கேட்ட பரதனும் உணர்விழந்தவன் போல் ஆனான்; அரசை நிந்தித்து ராகவனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
7.107.6
सत्येनाहं शपे राजन्स्वर्गलोके न चैव हि ।
न कामये यथा राज्यं त्वां विना रघुनन्दन ॥ ७.१०७.६ ॥
அரசே, உண்மையின் மேல் சத்தியம் செய்கிறேன் — ரகுநந்தனா, உன்னைத் தவிர்த்து அரசை நான் விரும்பவில்லை; சொர்க்கலோகத்திலும் கூட அதை விரும்பேன்.
7.107.7
इमौ कुशलवौ राजन्नभिषिञ्च नराधिप ।
कोसलेषु कुशं वीरमुत्तरेषु तथा लवम् ॥ ७.१०७.७ ॥
அரசனே, மனிதர்களின் தலைவனே, இந்த இரண்டு குசனும் லவனும் முடிசூட்டப்படட்டும். கோசலத்தில் வீரன் குசனுக்கும், வடப்பகுதிகளில் லவனுக்கும்.
7.107.8
शत्रुघ्नस्य तु गच्छन्तु दूतास्त्वरितविक्रमाः ।
इदं गमनमस्माकं स्वर्गायाख्यातु मा चिरम् ॥ ७.१०७.८ ॥
விரைந்த வீரம் கொண்ட தூதர்கள் சத்துருக்னனிடம் செல்லட்டும். நாங்கள் சொர்க்கத்திற்குப் புறப்படுகிறோம் என்பதை தாமதமின்றி அறிவிக்கட்டும்.
7.107.9
तच्छ्रुत्वा भरतेनोक्तं दृष्ट्वा चापि ह्यधोमुखान् ।
पौरान्दुःखेन सन्तप्तान्वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.१०७.९ ॥
பரதன் சொன்னதைக் கேட்டு, தலைகுனிந்து துயரத்தால் வாடிய நகரமக்களைக் கண்டு, வசிஷ்டர் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்.
7.107.10
वत्स राम इमाः पश्य धरणीं प्रकृतीर्गताः ।
ज्ञात्वैषामीप्सितं कार्यं मा चैषां विप्रियं कृथाः ॥ ७.१०७.१० ॥
குழந்தாய் ராமா, நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கும் இந்த மக்களைப் பார். அவர்கள் விரும்பும் செயலை அறிந்து, அவர்களுக்குத் துன்பம் செய்யாதே.
7.107.11
वसिष्ठस्य तु वाक्येन उत्थाप्य प्रकृतीजनम् ।
किं करोमीति काकुत्स्थः सर्वा वचनमब्रवीत् ॥ ७.१०७.११ ॥
வசிஷ்டரின் வார்த்தையால் மக்களை எழுப்பி, "நான் என்ன செய்வேன்?" என்று காகுத்ஸ்தன் ராமன் அனைவரிடமும் சொன்னான்.
7.107.12
ततः सर्वाः प्रकृतयो रामं वचनमब्रुवन् ।
गच्छन्तमनुगच्छामो यत्र राम गमिष्यसि ॥ ७.१०७.१२ ॥
அப்போது அனைத்து மக்களும் ராமனிடம் சொன்னார்கள்: "ராமா, நீ எங்கே செல்வாயோ, செல்பவனைப் பின்தொடர்வோம்."
7.107.13
पौरेषु यदि ते प्रीतिर्यदि स्नेहो ह्यनुत्तमः ।
सपुत्रदाराः काकुत्स्थ समागच्छाम सत्पथम् ॥ ७.१०७.१३ ॥
காகுத்ஸ்தா, நகர மக்கள் மீது உமக்கு அன்பு இருந்தால், உமது பேரன்பு உயர்ந்ததானால், மனைவி மக்களுடன் நாங்கள் நல்வழியில் உம்மோடு செல்வோம்.
7.107.14
तपोवनं वा दुर्गं वा नदीमम्भोनिधिं तथा ।
वयं ते यदि न त्याज्याः सर्वान्नो नय ईश्वर ॥ ७.१०७.१४ ॥
இறைவா, தவவனமோ, கடினமான இடமோ, ஆறோ, கடலோ ஆனாலும், நீர் எங்களைக் கைவிடாதிருந்தால், எங்கள் அனைவரையும் உம்மோடு அழைத்துச் செல்லும்.
7.107.15
एषा नः परमा प्रीतिरेष नः परमो वरः ।
हृद्गता नः सदा प्रीतिस्तवानुगमने नृप ॥ ७.१०७.१५ ॥
இதுவே எங்கள் உயர்ந்த அன்பு, இதுவே எங்கள் மிகச் சிறந்த வரம். அரசே, உம்மைப் பின்தொடரும் விருப்பம் எப்போதும் எங்கள் உள்ளத்தில் உள்ளது.
7.107.16
पौराणां दृढभक्तिं च बाढमित्येव सो ऽब्रवीत् ।
स्वकृतान्तं चान्ववेक्ष्य तस्मिन्नहनि राघवः ॥ ७.१०७.१६ ॥
நகர மக்களின் உறுதியான பக்தியைக் கண்டு, 'சரி' என்று ராகவன் கூறினார்; அந்நாளில் தனது முடிவை — தன் செயல்களால் வந்தது — ஆராய்ந்தார்.
7.107.17
कोसलेषु कुशं वीरमुत्तरेषु तथा लवम् ।
अभिषिच्य महात्मानावुभौ रामः कुशीलवौ ॥ ७.१०७.१७ ॥
ராமன் கோசலத்தின் மீது வீரனாகிய குசனையும், வடநாடுகளின் மீது லவனையும் அபிஷேகம் செய்தார்; அவ்விரு மகாத்மாக்களான குசன், லவன் இருவரையும்.
7.107.18
अभिषिक्तौ सुतावङ्के प्रतिष्ठाप्य पुरे ततः ।
परिष्वज्य महाबाहुर्मूर्ध्न्युपाघ्राय चासकृत् ॥ ७.१०७.१८ ॥
அபிஷேகம் பெற்ற இரு மகன்களையும் மடியில் அமர்த்தி, நகரில் நிலைநிறுத்தியபின், மகாபாகுவான ராமன் அவர்களைத் தழுவி, பலமுறை அவர்களின் தலையை முகர்ந்தான்.
7.107.19
रथानां तु सहस्राणि नागानामयुतानि च ।
दशायुतानि चाश्वानामेकैकस्य धनं ददौ ॥ ७.१०७.१९ ॥
அவன் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தேர்களையும், பதினாயிரக்கணக்கான யானைகளையும், லட்சக்கணக்கான குதிரைகளையும் செல்வமாக அளித்தான்।
7.107.20
बहुरत्नौ बहुधनौ हृष्टपुष्टजनावृतौ ।
स्वे पुरे प्रेषयामास भ्रातरौ तु कुशीलवौ ॥ ७.१०७.२० ॥
பல ரத்தினங்களும் செல்வமும் நிறைந்தவர்களும், மகிழ்ச்சியும் வளமும் கொண்ட மக்களால் சூழப்பட்டவர்களுமான குசனையும் லவனையும் அவன் தங்கள் நகருக்கு அனுப்பினான்।
7.107.21
अभिषिच्य सुतौ वीरौ प्रतिष्ठाप्य पुरे तदा ।
दूतान्सम्प्रेषयामास शत्रुघ्नाय महात्मने ॥ ७.१०७.२१ ॥
வீரரான மகன்களுக்கு முடிசூட்டி, அவர்களை நகரில் நிலைநிறுத்திய பின், அப்போது அவன் மகாத்மாவான சத்ருக்னனிடம் தூதர்களை அனுப்பினான்।