رامايانا فالميكي · السارغا 7.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.110.1
अध्यर्धयोजनं गत्वा नदीं पश्चान्मुखाश्रिताम् ।
सरयूं पुण्यसलिलां ददर्श रघुनन्दनः ॥ ७.११०.१ ॥
بعد أن سار يوجنًا ونصفًا، رأى بهجة آل راغو نهر سَرَيُو الجاري نحو الغرب، ذا المياه المقدسة.
7.110.2
तां नदीमाकुलावर्तां सर्वत्रानुसरन्नृपः ।
आगतः सप्रजो रामस्तं देशं रघुनन्दनः ॥ ७.११०.२ ॥
متتبعًا ذلك النهر ذا الدوامات المتلاطمة في كل مكان، وصل الملك راما، بهجة آل راغو، مع رعيته إلى تلك الناحية.
7.110.3
अथ तस्मिन्मुहूर्ते तु ब्रह्मा लोकपितामहः ।
सर्वैः परिवृतो देवैर्ऋषिभिश्च महात्मभिः ॥ ७.११०.३ ॥
في تلك اللحظة أتى براهما جد العوالم، محاطًا بجميع الآلهة والحكماء ذوي النفوس العظيمة.
7.110.4
आययौ यत्र काकुत्स्थः स्वर्गाय समुपस्थितः ।
विमानशतकोटीभिर्दिव्याभिरभिसंवृतः ॥ ७.११०.४ ॥
جاء إلى حيث وقف الكاكوتستها (راما) مستعدًا للصعود إلى السماء، محاطًا بمئات الملايين من المركبات السماوية الإلهية.
7.110.5
दिव्यतेजोवृतं व्योम ज्योतिर्भूतमनुत्तमम् ।
स्वयम्प्रभैः स्वतेजोभिः स्वर्गिभिः पुण्यकर्मभिः ॥ ७.११०.५ ॥
صارت السماء، المغمورة بالضياء الإلهي، نورًا أسمى؛ وكان سكان السماء، الذين عملوا أعمالًا مقدسة، يتألقون بنورهم الذاتي.
7.110.6
पुण्या वाता ववुश्चैव गन्धवन्तः सुखप्रदाः ।
पपात पुष्पवृष्टिश्च देवैर्मुक्ता महौघवत् ॥ ७.११०.६ ॥
هبّت رياح طاهرة عطرة مُسعدة، وتساقط مطرُ الزهور الذي أطلقته الآلهة كفيضٍ عظيم.
7.110.7
तस्मिंस्तूर्यशतैः कीर्णे गन्धर्वाप्सरसङ्कुले ।
सरयूसलिलं रामः पद्भ्यां समुपचक्रमे ॥ ७.११०.७ ॥
وسط مئات الآلات الموسيقية، ومحاطًا بالغاندهارفا والأبساراس، شرع راما يمشي على قدميه إلى مياه السّرايو.
7.110.8
ततः पितामहो वाणीमन्तरिक्षादभाषत ।
आगच्छ विष्णो भद्रं ते दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव ॥ ७.११०.८ ॥
ثم تكلم الجد من السماء: «تعال يا فيشنو، فليكن لك الخير؛ يا راغافا، لقد وصلت بحسن الحظ.»
7.110.9
भ्रातृभिः सह देवाभैः प्रविशस्व स्विकां तनुम् ।
यामिच्छसि महाबाहो तां तनुं प्रविश स्विकाम् ।
वैष्णवीं तां महातेजस्तद्वाकाशं सनातनम् ॥ ७.११०.९ ॥
ادخل مع إخوتك الذين يشبهون الآلهة إلى صورتك الخاصة. يا ذا الذراعين القويتين، ادخل في ذلك الجسد الفيشنوي الذي تريده؛ يا عظيم النور، ادخل في ذلك السماء الأبدية.
7.110.10
त्वं हि लोकगतिर्देव न त्वां केचित्प्रजानते ।
ऋते मायां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
त्वामचिन्त्यं महद्भूतमक्षयं सर्वसङ्ग्रहम् ॥ ७.११०.१० ॥
أنت وحدك مآل العوالم أيها الإله؛ لا يعرفك أحد سوى مايتك ذات العينين الواسعتين، التي كانت لك منذ القدم. أنت غير قابل للتصور، كائن عظيم، لا يفنى، جامع كل شيء.
7.110.11
यामिच्छसि महातेजस्तां तनुं प्रविश स्वयम् ॥ ७.११०.११ ॥
يا عظيم النور، ادخل بنفسك في ذلك الجسد الذي تريده.
7.110.12
ां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
पितामहवचः श्रुत्वा विनिश्चित्य महामतिः ।
विवेश वैष्णवं तेजः सशरीरः सहानुजः ॥ ७.११०.१२ ॥
(بداية البيت فاسدة: «ذات العينين الواسعتين، زوجتك القديمة») ولما سمع كلام الجد وعزم، دخل ذو الحكمة العظيمة في النور الفيشنوي، بجسده، مع أخيه الأصغر.
7.110.13
ततो विष्णुमयं देवं पूजयन्ति स्म देवताः ।
साध्या मरुद्गणाश्चैव सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ ७.११०.१३ ॥
فعبد الآلهة ذلك الإله المملوء بفيشنو: السادهيا وجموع الماروت، مع إندرا، وأغني في المقدمة.
7.110.14
ये च दिव्या ऋषिगणा गन्धर्वाप्सरसश्च याः ।
सुपर्णनागयक्षाश्च दैत्यदानवराक्षसाः ॥ ७.११०.१४ ॥
وجماعات الرشيس الإلهية، والغاندهارفا والأبساراس، والسوبارنا والناغا واليكشا والدايتيا والدانافا والراكشاسا.
7.110.15
सर्वं पुष्टं प्रमुदितं सुसम्पूर्णमनोरथम् ।
साधु साध्विति तैर्देवैस्त्रिदिवं गतकल्मषम् ॥ ७.११०.१५ ॥
فامتلأ كل شيء بالغذاء والفرح، واكتملت الأمنيات؛ فقالت الآلهة: «أحسنت، أحسنت!»، وطهرت السماء من كل دنس.
7.110.16
अथ विष्णुर्महातेजाः पितामहमुवाच ह ।
एषां लोकं जनौघानां दातुमर्हसि सुव्रत ॥ ७.११०.१६ ॥
فقال فيشنو عظيم البهاء للجد: «يا ذا النذور الحسنة، ينبغي لك أن تمنح هذه الجموع عالمهم.»
7.110.17
इमे हि सर्वे स्नेहान्मामनुयाता यशस्विनः ।
भक्ता हि भजितव्याश्च त्यक्तात्मानश्च मत्कृते ॥ ७.११०.१७ ॥
لقد تبعني هؤلاء الممجدون جميعًا بدافع المحبة؛ إنهم عابدون مخلصون، جديرون حقًا بالإكرام، قد تركوا أنفسهم من أجلي.
7.110.18
तच्छ्रुत्वा विष्णुवचनं ब्रह्मा लोकगुरुः प्रभुः ।
लोकान्सान्तानिकान्नाम यास्यन्तीमे समागताः ॥ ७.११०.१८ ॥
فلما سمع براهما، معلم العوالم والسيد، كلام فيشنو قال: «إن هؤلاء المجتمعين هنا سيذهبون إلى العوالم المسماة سانتانيكا.»
7.110.19
यच्च तिर्यग्गतं किञ्चित्त्वामेवमनुचिन्तयत् ।
प्राणांस्त्यक्ष्यति भक्त्या वै तत्सन्ताने निवत्स्यति ॥ ७.११०.१९ ॥
أي كائن عبر، وهو يتأمل فيك هكذا، يترك حياته بإخلاص، فسيسكن في ذلك النسل.
7.110.20
सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युक्ते ब्रह्मलोकादनन्तरे ॥ ७.११०.२० ॥
متصفين بجميع صفات براهمان، مباشرة بعد عالم براهما.
7.110.21
वानराश्च स्विकां योनिमृक्षाश्चैव तथा ययुः ।
येभ्यो विनिस्सृताः सर्वे सुरेभ्यः सुरसम्भवाः ॥ ७.११०.२१ ॥
وعادت القرود والدببة أيضا إلى أصلها، أي الآلهة التي خرج منها جميعهم، المولودين من الآلهة.
7.110.22
तेषु प्रविविशे चैव सुग्रीवः सूर्यमण्डलम् ।
पश्यतां सर्वदेवानां स्वान्पितऽन्प्रतिपेदिरे ॥ ७.११०.२२ ॥
ودخل سوغريفا بينهم قرص الشمس أيضا؛ وبينما كانت جميع الآلهة تنظر، بلغوا آباءهم.
7.110.23
तथोक्तवति देवेशे गोप्रतारमुपागताः ।
भेजिरे सरयूं सर्वे हर्षपूर्णाश्रुविक्लवाः ॥ ७.११०.२३ ॥
ولما قال سيد الآلهة ذلك، جاءوا جميعا إلى غوبراتارا، وذهبوا إلى نهر سرايو، ممتلئين فرحا ومغمورين بالدموع.
7.110.24
अवगाह्य जलं यो यः प्राणी ह्यासीत् प्रहृष्टवत् ।
मानुषं देहमुत्सृज्य विमानं सो ऽध्यरोहत ॥ ७.११०.२४ ॥
فكل كائن غطس في الماء وكان مبتهجا ترك جسده البشري وصعد إلى مركبة سماوية.
7.110.25
तिर्यग्योनिगतानां च शतानि सरयूजलम् ।
सम्प्राप्य त्रिदिवं जग्मुः प्रभासुरवपूंषि च ।
दिव्या दिव्येन वपुषा देवा दीप्ता इवाभवन् ॥ ७.११०.२५ ॥
مئات الكائنات المولودة في أرحام الحيوانات، بعد أن بلغت مياه السرايو، ذهبت إلى السماء بأجساد متوهجة؛ وبأجساد إلهية صارت كآلهة مشرقة.
7.110.26
गत्वा तु सरयूतोयं स्थावराणि चराणि च ।
प्राप्य तत्तोयविक्लेदं देवलोकमुपागमन् ॥ ७.११०.२६ ॥
ذهب الكائنات الساكنة والمتحركة إلى مياه السرايو، فابتلت بها، ووصلت إلى عالم الآلهة.
7.110.27
तस्मिन्नपि समापन्ना ऋक्षवानरराक्षसाः ।
ते ऽपि स्वर्गं प्रविविशुर्देहान्निक्षिप्य चाम्भसि ॥ ७.११०.२७ ॥
ودخل الدببة والقرود والرakshasas المجتمعون في ذلك النهر السماء أيضاً، بعد أن ألقوا أجسادهم في الماء.
7.110.28
ततः समागतान्सर्वान्स्थाप्य लोकगुरुर्दिवि ।
जगाम त्रिदशैः सार्धं सदा हृष्टैर्दिवं महत् ॥ ७.११०.२८ ॥
ثم أقام سيد العوالم جميع المجتمعين في السماء، ومضى إلى السماء العظيمة مع الآلهة المسرورين دائماً.