Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.110.1
अध्यर्धयोजनं गत्वा नदीं पश्चान्मुखाश्रिताम् ।
सरयूं पुण्यसलिलां ददर्श रघुनन्दनः ॥ ७.११०.१ ॥
Tras recorrer un yojana y medio, el deleite de los Raghus vio el río Sarayū, que fluye hacia el oeste, de aguas sagradas.
7.110.2
तां नदीमाकुलावर्तां सर्वत्रानुसरन्नृपः ।
आगतः सप्रजो रामस्तं देशं रघुनन्दनः ॥ ७.११०.२ ॥
Siguiendo aquel río de remolinos turbulentos por todas partes, el rey Rāma, deleite de los Raghus, llegó a aquella región con su pueblo.
7.110.3
अथ तस्मिन्मुहूर्ते तु ब्रह्मा लोकपितामहः ।
सर्वैः परिवृतो देवैर्ऋषिभिश्च महात्मभिः ॥ ७.११०.३ ॥
En ese mismo instante llegó Brahmā, abuelo de los mundos, rodeado por todos los dioses y los sabios de gran alma.
7.110.4
आययौ यत्र काकुत्स्थः स्वर्गाय समुपस्थितः ।
विमानशतकोटीभिर्दिव्याभिरभिसंवृतः ॥ ७.११०.४ ॥
Llegó allí donde el Kākutstha (Rāma) se hallaba dispuesto a subir al cielo, rodeado por cientos de millones de carros celestiales divinos.
7.110.5
दिव्यतेजोवृतं व्योम ज्योतिर्भूतमनुत्तमम् ।
स्वयम्प्रभैः स्वतेजोभिः स्वर्गिभिः पुण्यकर्मभिः ॥ ७.११०.५ ॥
El cielo, envuelto en resplandor divino, se volvió luz suprema; los moradores del cielo, que habían hecho obras santas, brillaban con su propio esplendor.
7.110.6
पुण्या वाता ववुश्चैव गन्धवन्तः सुखप्रदाः ।
पपात पुष्पवृष्टिश्च देवैर्मुक्ता महौघवत् ॥ ७.११०.६ ॥
Soplaron vientos puros, fragantes y placenteros; y una lluvia de flores, derramada por los dioses, cayó como una gran inundación.
7.110.7
तस्मिंस्तूर्यशतैः कीर्णे गन्धर्वाप्सरसङ्कुले ।
सरयूसलिलं रामः पद्भ्यां समुपचक्रमे ॥ ७.११०.७ ॥
Entre cientos de instrumentos musicales, rodeado de gandharvas y apsaras, Rāma comenzó a adentrarse a pie en las aguas del Sarayū.
7.110.8
ततः पितामहो वाणीमन्तरिक्षादभाषत ।
आगच्छ विष्णो भद्रं ते दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव ॥ ७.११०.८ ॥
Entonces el abuelo habló desde el cielo: «Ven, Viṣṇu, que el bien sea contigo; oh Rāghava, por fortuna has llegado.»
7.110.9
भ्रातृभिः सह देवाभैः प्रविशस्व स्विकां तनुम् ।
यामिच्छसि महाबाहो तां तनुं प्रविश स्विकाम् ।
वैष्णवीं तां महातेजस्तद्वाकाशं सनातनम् ॥ ७.११०.९ ॥
Junto con tus hermanos, semejantes a dioses, entra en tu propia forma. Oh de poderosos brazos, entra en ese cuerpo vaiṣṇava que deseas; oh de gran esplendor, entra en ese cielo eterno.
7.110.10
त्वं हि लोकगतिर्देव न त्वां केचित्प्रजानते ।
ऋते मायां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
त्वामचिन्त्यं महद्भूतमक्षयं सर्वसङ्ग्रहम् ॥ ७.११०.१० ॥
Tú eres la meta de los mundos, oh dios; nadie te conoce, salvo tu ilusión de ojos grandes, la que te perteneció desde antiguo. Eres inconcebible, de gran ser, imperecedero, el que todo lo reúne.
7.110.11
यामिच्छसि महातेजस्तां तनुं प्रविश स्वयम् ॥ ७.११०.११ ॥
Oh de gran esplendor, entra tú mismo en el cuerpo que deseas.
7.110.12
ां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
पितामहवचः श्रुत्वा विनिश्चित्य महामतिः ।
विवेश वैष्णवं तेजः सशरीरः सहानुजः ॥ ७.११०.१२ ॥
(El inicio del verso está corrupto: «de ojos grandes, tu esposa de antaño») Habiendo oído las palabras del abuelo y resuelto, el de gran sabiduría entró en el resplandor vaiṣṇava, con su cuerpo, junto a su hermano menor.
7.110.13
ततो विष्णुमयं देवं पूजयन्ति स्म देवताः ।
साध्या मरुद्गणाश्चैव सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ ७.११०.१३ ॥
Entonces los dioses adoraron a aquel dios lleno de Viṣṇu: los Sādhyas y la hueste de los Marut, junto con Indra y con Agni a la cabeza.
7.110.14
ये च दिव्या ऋषिगणा गन्धर्वाप्सरसश्च याः ।
सुपर्णनागयक्षाश्च दैत्यदानवराक्षसाः ॥ ७.११०.१४ ॥
Y los divinos grupos de sabios, los Gandharvas y las Apsarās, los Suparṇas, Nāgas, Yakṣas, Daityas, Dānavas y Rākṣasas.
7.110.15
सर्वं पुष्टं प्रमुदितं सुसम्पूर्णमनोरथम् ।
साधु साध्विति तैर्देवैस्त्रिदिवं गतकल्मषम् ॥ ७.११०.१५ ॥
Todo fue fortalecido y se regocijó, los deseos colmados; los dioses dijeron: «¡Bien hecho, bien hecho!», y el cielo quedó libre de mancha.
7.110.16
अथ विष्णुर्महातेजाः पितामहमुवाच ह ।
एषां लोकं जनौघानां दातुमर्हसि सुव्रत ॥ ७.११०.१६ ॥
Entonces Viṣṇu, de gran resplandor, habló al abuelo: «Oh, de buenos votos, conviene que concedas a estas multitudes su mundo.»
7.110.17
इमे हि सर्वे स्नेहान्मामनुयाता यशस्विनः ।
भक्ता हि भजितव्याश्च त्यक्तात्मानश्च मत्कृते ॥ ७.११०.१७ ॥
Todos estos gloriosos me han seguido por afecto; son devotos, dignos ciertamente de honor, que han renunciado a sí mismos por mí.
7.110.18
तच्छ्रुत्वा विष्णुवचनं ब्रह्मा लोकगुरुः प्रभुः ।
लोकान्सान्तानिकान्नाम यास्यन्तीमे समागताः ॥ ७.११०.१८ ॥
Al oír las palabras de Viṣṇu, Brahmā, maestro de los mundos y señor, dijo: «Estos que aquí se han reunido irán a los mundos llamados Sāntānika.»
7.110.19
यच्च तिर्यग्गतं किञ्चित्त्वामेवमनुचिन्तयत् ।
प्राणांस्त्यक्ष्यति भक्त्या वै तत्सन्ताने निवत्स्यति ॥ ७.११०.१९ ॥
Cualquier criatura que, habiendo cruzado, meditando así en ti, entregue su vida con devoción, morará en aquel linaje.
7.110.20
सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युक्ते ब्रह्मलोकादनन्तरे ॥ ७.११०.२० ॥
Dotados de todas las cualidades de Brahman, inmediatamente después del mundo de Brahmā.
7.110.21
वानराश्च स्विकां योनिमृक्षाश्चैव तथा ययुः ।
येभ्यो विनिस्सृताः सर्वे सुरेभ्यः सुरसम्भवाः ॥ ७.११०.२१ ॥
Los vānaras y los ṛkṣas también regresaron a su origen propio, los dioses de quienes todos habían surgido, nacidos de los dioses.
7.110.22
तेषु प्रविविशे चैव सुग्रीवः सूर्यमण्डलम् ।
पश्यतां सर्वदेवानां स्वान्पितऽन्प्रतिपेदिरे ॥ ७.११०.२२ ॥
Entre ellos, también Sugrīva entró en el disco del sol; mientras todos los dioses miraban, alcanzaron a sus propios antepasados.
7.110.23
तथोक्तवति देवेशे गोप्रतारमुपागताः ।
भेजिरे सरयूं सर्वे हर्षपूर्णाश्रुविक्लवाः ॥ ७.११०.२३ ॥
Cuando el señor de los dioses habló así, todos llegaron al Goprātāra y fueron al Sarayū, llenos de alegría y deshechos en lágrimas.
7.110.24
अवगाह्य जलं यो यः प्राणी ह्यासीत् प्रहृष्टवत् ।
मानुषं देहमुत्सृज्य विमानं सो ऽध्यरोहत ॥ ७.११०.२४ ॥
Cada criatura que, habiéndose sumergido en el agua, estaba alegre, abandonó su cuerpo humano y ascendió a un vehículo celestial.
7.110.25
तिर्यग्योनिगतानां च शतानि सरयूजलम् ।
सम्प्राप्य त्रिदिवं जग्मुः प्रभासुरवपूंषि च ।
दिव्या दिव्येन वपुषा देवा दीप्ता इवाभवन् ॥ ७.११०.२५ ॥
Cientos de seres nacidos en vientres animales, al alcanzar las aguas del Sarayū, fueron al mundo celestial con cuerpos resplandecientes; con cuerpos divinos se volvieron como dioses brillantes.
7.110.26
गत्वा तु सरयूतोयं स्थावराणि चराणि च ।
प्राप्य तत्तोयविक्लेदं देवलोकमुपागमन् ॥ ७.११०.२६ ॥
Yendo a las aguas del Sarayū, los seres inmóviles y los móviles, empapados en aquellas aguas, alcanzaron el mundo de los dioses.
7.110.27
तस्मिन्नपि समापन्ना ऋक्षवानरराक्षसाः ।
ते ऽपि स्वर्गं प्रविविशुर्देहान्निक्षिप्य चाम्भसि ॥ ७.११०.२७ ॥
Los osos, monos y rākṣasas reunidos en aquel río también entraron en el cielo, arrojando sus cuerpos al agua.
7.110.28
ततः समागतान्सर्वान्स्थाप्य लोकगुरुर्दिवि ।
जगाम त्रिदशैः सार्धं सदा हृष्टैर्दिवं महत् ॥ ७.११०.२८ ॥
Entonces el maestro de los mundos, habiendo establecido en el cielo a todos los reunidos, fue al gran cielo junto con los dioses, siempre complacidos.