Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.110.1
अध्यर्धयोजनं गत्वा नदीं पश्चान्मुखाश्रिताम् ।
सरयूं पुण्यसलिलां ददर्श रघुनन्दनः ॥ ७.११०.१ ॥
Nachdem er anderthalb Yojanas gegangen war, erblickte der Liebling der Raghus den Fluss Sarayū, der nach Westen fließt, mit seinen heiligen Wassern.
7.110.2
तां नदीमाकुलावर्तां सर्वत्रानुसरन्नृपः ।
आगतः सप्रजो रामस्तं देशं रघुनन्दनः ॥ ७.११०.२ ॥
Überall dem Fluss mit seinen wirbelnden Strudeln folgend, kam König Rāma, der Liebling der Raghus, zusammen mit seinem Volk in jene Gegend.
7.110.3
अथ तस्मिन्मुहूर्ते तु ब्रह्मा लोकपितामहः ।
सर्वैः परिवृतो देवैर्ऋषिभिश्च महात्मभिः ॥ ७.११०.३ ॥
In eben diesem Augenblick kam Brahmā, der Urahn der Welten, umgeben von allen Göttern und den hochherzigen Weisen.
7.110.4
आययौ यत्र काकुत्स्थः स्वर्गाय समुपस्थितः ।
विमानशतकोटीभिर्दिव्याभिरभिसंवृतः ॥ ७.११०.४ ॥
Er kam dorthin, wo der Kākutstha (Rāma) stand, bereit zum Aufstieg in den Himmel, umgeben von hundert Millionen göttlichen himmlischen Wagen.
7.110.5
दिव्यतेजोवृतं व्योम ज्योतिर्भूतमनुत्तमम् ।
स्वयम्प्रभैः स्वतेजोभिः स्वर्गिभिः पुण्यकर्मभिः ॥ ७.११०.५ ॥
Der Himmel, von göttlichem Glanz umhüllt, wurde zu höchstem Licht; die Bewohner des Himmels, die heilige Taten vollbracht hatten, leuchteten aus eigenem Glanz.
7.110.6
पुण्या वाता ववुश्चैव गन्धवन्तः सुखप्रदाः ।
पपात पुष्पवृष्टिश्च देवैर्मुक्ता महौघवत् ॥ ७.११०.६ ॥
Reine Winde wehten, duftend und wohltuend; und ein Blütenregen, von den Göttern ausgestreut, fiel wie eine gewaltige Flut.
7.110.7
तस्मिंस्तूर्यशतैः कीर्णे गन्धर्वाप्सरसङ्कुले ।
सरयूसलिलं रामः पद्भ्यां समुपचक्रमे ॥ ७.११०.७ ॥
Inmitten Hunderter Musikinstrumente, umringt von Gandharvas und Apsarasen, begann Rāma zu Fuß in die Wasser der Sarayū zu schreiten.
7.110.8
ततः पितामहो वाणीमन्तरिक्षादभाषत ।
आगच्छ विष्णो भद्रं ते दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव ॥ ७.११०.८ ॥
Da sprach der Urgroßvater vom Himmel: »Komm, Viṣṇu, dir sei Glück; o Rāghava, glücklicherweise bist du angekommen.«
7.110.9
भ्रातृभिः सह देवाभैः प्रविशस्व स्विकां तनुम् ।
यामिच्छसि महाबाहो तां तनुं प्रविश स्विकाम् ।
वैष्णवीं तां महातेजस्तद्वाकाशं सनातनम् ॥ ७.११०.९ ॥
Zusammen mit deinen gottgleichen Brüdern tritt in deine eigene Gestalt ein. O Starkarmiger, tritt in jenen vaiṣṇavischen Leib ein, den du wünschst; o Glanzvoller, tritt in jenen ewigen Himmel ein.
7.110.10
त्वं हि लोकगतिर्देव न त्वां केचित्प्रजानते ।
ऋते मायां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
त्वामचिन्त्यं महद्भूतमक्षयं सर्वसङ्ग्रहम् ॥ ७.११०.१० ॥
Du bist das Ziel der Welten, o Gott; niemand kennt dich, außer deiner großäugigen Māyā, die von alters her die Deine ist. Du bist unfassbar, von großem Sein, unvergänglich, der Sammler von allem.
7.110.11
यामिच्छसि महातेजस्तां तनुं प्रविश स्वयम् ॥ ७.११०.११ ॥
O Glanzvoller, tritt selbst in jenen Leib ein, den du wünschst.
7.110.12
ां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
पितामहवचः श्रुत्वा विनिश्चित्य महामतिः ।
विवेश वैष्णवं तेजः सशरीरः सहानुजः ॥ ७.११०.१२ ॥
(Der Anfang der Zeile ist verderbt: »großäugige, die dir von alters her Vertraute«) Als der Großvater gesprochen hatte und er sich entschieden hatte, trat der hochweise Held mit seinem jüngeren Bruder und mit seinem Leib in den vaiṣṇavischen Glanz ein.
7.110.13
ततो विष्णुमयं देवं पूजयन्ति स्म देवताः ।
साध्या मरुद्गणाश्चैव सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ ७.११०.१३ ॥
Da verehrten die Götter jenen Gott, der ganz von Viṣṇu erfüllt war: die Sādhyas und die Schar der Marut, mit Indra und Agni an der Spitze.
7.110.14
ये च दिव्या ऋषिगणा गन्धर्वाप्सरसश्च याः ।
सुपर्णनागयक्षाश्च दैत्यदानवराक्षसाः ॥ ७.११०.१४ ॥
Auch die göttlichen Scharen der Weisen, die Gandharvas und Apsarasen, die Suparṇas, Nāgas, Yakṣas, Daityas, Dānavas und Rākṣasas.
7.110.15
सर्वं पुष्टं प्रमुदितं सुसम्पूर्णमनोरथम् ।
साधु साध्विति तैर्देवैस्त्रिदिवं गतकल्मषम् ॥ ७.११०.१५ ॥
Alles wurde gestärkt und freute sich, die Wünsche erfüllt; die Götter sprachen: »Gut, gut!«, und der Himmel war frei von Makel.
7.110.16
अथ विष्णुर्महातेजाः पितामहमुवाच ह ।
एषां लोकं जनौघानां दातुमर्हसि सुव्रत ॥ ७.११०.१६ ॥
Da sprach Viṣṇu von großem Glanz zum Großvater: »O du von guten Gelübden, es geziemt dir, diesen Menschenmengen ihre Welt zu geben.«
7.110.17
इमे हि सर्वे स्नेहान्मामनुयाता यशस्विनः ।
भक्ता हि भजितव्याश्च त्यक्तात्मानश्च मत्कृते ॥ ७.११०.१७ ॥
Alle diese Ruhmreichen sind mir aus Zuneigung gefolgt; sie sind Verehrer, gewiss der Ehre würdig, die sich um meinetwillen selbst aufgegeben haben.
7.110.18
तच्छ्रुत्वा विष्णुवचनं ब्रह्मा लोकगुरुः प्रभुः ।
लोकान्सान्तानिकान्नाम यास्यन्तीमे समागताः ॥ ७.११०.१८ ॥
Als Brahmā, der Lehrer der Welten und der Herr, Viṣṇus Worte gehört hatte, sprach er: »Diese hier Versammelten werden in die Welten namens Sāntānika gehen.«
7.110.19
यच्च तिर्यग्गतं किञ्चित्त्वामेवमनुचिन्तयत् ।
प्राणांस्त्यक्ष्यति भक्त्या वै तत्सन्ताने निवत्स्यति ॥ ७.११०.१९ ॥
Welches Wesen auch immer, hinübergegangen und so über dich meditierend, in Hingabe sein Leben lässt, wird in jener Linie wohnen.
7.110.20
सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युक्ते ब्रह्मलोकादनन्तरे ॥ ७.११०.२० ॥
Mit allen Eigenschaften Brahmans begabt, gleich nach der Welt Brahmās.
7.110.21
वानराश्च स्विकां योनिमृक्षाश्चैव तथा ययुः ।
येभ्यो विनिस्सृताः सर्वे सुरेभ्यः सुरसम्भवाः ॥ ७.११०.२१ ॥
Die Affen und Bären kehrten ebenfalls zu ihrem eigenen Ursprung zurück, zu den Göttern, aus denen sie alle hervorgegangen waren, von den Göttern geboren.
7.110.22
तेषु प्रविविशे चैव सुग्रीवः सूर्यमण्डलम् ।
पश्यतां सर्वदेवानां स्वान्पितऽन्प्रतिपेदिरे ॥ ७.११०.२२ ॥
Unter ihnen trat auch Sugrīva in die Sonnenscheibe ein; während alle Götter zusahen, erreichten sie ihre eigenen Vorfahren.
7.110.23
तथोक्तवति देवेशे गोप्रतारमुपागताः ।
भेजिरे सरयूं सर्वे हर्षपूर्णाश्रुविक्लवाः ॥ ७.११०.२३ ॥
Als der Herr der Götter so gesprochen hatte, kamen sie alle zum Gopratāra und gingen zur Sarayū, erfüllt von Freude und überwältigt von Tränen.
7.110.24
अवगाह्य जलं यो यः प्राणी ह्यासीत् प्रहृष्टवत् ।
मानुषं देहमुत्सृज्य विमानं सो ऽध्यरोहत ॥ ७.११०.२४ ॥
Jedes Wesen, das, in das Wasser eingetaucht, freudig war, verließ seinen menschlichen Leib und bestieg ein himmlisches Vimāna.
7.110.25
तिर्यग्योनिगतानां च शतानि सरयूजलम् ।
सम्प्राप्य त्रिदिवं जग्मुः प्रभासुरवपूंषि च ।
दिव्या दिव्येन वपुषा देवा दीप्ता इवाभवन् ॥ ७.११०.२५ ॥
Hunderte von Wesen, die in tierischen Schößen geboren waren, gelangten nach dem Erreichen des Sarayū-Wassers mit strahlenden Leibern in den Himmel; in göttlichen Leibern wurden sie wie leuchtende Götter.
7.110.26
गत्वा तु सरयूतोयं स्थावराणि चराणि च ।
प्राप्य तत्तोयविक्लेदं देवलोकमुपागमन् ॥ ७.११०.२६ ॥
Als sie zum Wasser der Sarayū gingen, erreichten die unbeweglichen und beweglichen Wesen, von diesem Wasser getränkt, die Welt der Götter.
7.110.27
तस्मिन्नपि समापन्ना ऋक्षवानरराक्षसाः ।
ते ऽपि स्वर्गं प्रविविशुर्देहान्निक्षिप्य चाम्भसि ॥ ७.११०.२७ ॥
Auch die Bären, Affen und Rākṣasas, die sich in diesem Fluss versammelt hatten, traten in den Himmel ein, nachdem sie ihre Leiber ins Wasser gelegt hatten.
7.110.28
ततः समागतान्सर्वान्स्थाप्य लोकगुरुर्दिवि ।
जगाम त्रिदशैः सार्धं सदा हृष्टैर्दिवं महत् ॥ ७.११०.२८ ॥
Dann begab sich der Lehrer der Welten, nachdem er alle Versammelten im Himmel eingesetzt hatte, zusammen mit den stets erfreuten Göttern in den großen Himmel.