வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.110.1
अध्यर्धयोजनं गत्वा नदीं पश्चान्मुखाश्रिताम् ।
सरयूं पुण्यसलिलां ददर्श रघुनन्दनः ॥ ७.११०.१ ॥
ஒன்றரை யோஜனை தூரம் சென்ற பின், மேற்கு நோக்கிப் பாயும், புனித நீரைக் கொண்ட சரயூ நதியை ரகுநந்தனன் கண்டான்.
7.110.2
तां नदीमाकुलावर्तां सर्वत्रानुसरन्नृपः ।
आगतः सप्रजो रामस्तं देशं रघुनन्दनः ॥ ७.११०.२ ॥
சுழல்கள் நிறைந்த அந்த நதியை எங்கும் பின்தொடர்ந்து, குடிமக்களுடன் அரசன் ரகுநந்தன ராமன் அந்த நாட்டிற்கு வந்தான்.
7.110.3
अथ तस्मिन्मुहूर्ते तु ब्रह्मा लोकपितामहः ।
सर्वैः परिवृतो देवैर्ऋषिभिश्च महात्मभिः ॥ ७.११०.३ ॥
அந்த கணத்தில் உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா, அனைத்து தேவர்களாலும் மகாத்மாக்களான ரிஷிகளாலும் சூழப்பட்டு வந்தார்.
7.110.4
आययौ यत्र काकुत्स्थः स्वर्गाय समुपस्थितः ।
विमानशतकोटीभिर्दिव्याभिरभिसंवृतः ॥ ७.११०.४ ॥
காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) சொர்க்கத்திற்குச் செல்லத் தயாராக நின்ற இடத்திற்கு, நூறு கோடி தெய்வீக விமானங்களால் சூழப்பட்டு வந்தார்.
7.110.5
दिव्यतेजोवृतं व्योम ज्योतिर्भूतमनुत्तमम् ।
स्वयम्प्रभैः स्वतेजोभिः स्वर्गिभिः पुण्यकर्मभिः ॥ ७.११०.५ ॥
தெய்வீக ஒளியால் சூழப்பட்ட வானம், மிக உயர்ந்த ஒளிப்பிழம்பாகியது; புண்ணிய கர்மங்கள் செய்த சொர்க்கவாசிகள் தங்கள் சொந்த ஒளியால் ஒளிர்ந்தனர்.
7.110.6
पुण्या वाता ववुश्चैव गन्धवन्तः सुखप्रदाः ।
पपात पुष्पवृष्टिश्च देवैर्मुक्ता महौघवत् ॥ ७.११०.६ ॥
புனிதமான, நறுமணமுள்ள, இன்பம் தரும் காற்று வீசியது; தேவர்கள் பொழிந்த மலர் மழை பெருவெள்ளம் போல விழுந்தது.
7.110.7
तस्मिंस्तूर्यशतैः कीर्णे गन्धर्वाप्सरसङ्कुले ।
सरयूसलिलं रामः पद्भ्यां समुपचक्रमे ॥ ७.११०.७ ॥
நூற்றுக்கணக்கான இசைக்கருவிகளின் ஒலியால் நிறைந்து, கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் சூழ்ந்திருந்த அந்த வேளையில், ராமன் நடந்தே சரயூ நீரில் இறங்கத் தொடங்கினான்.
7.110.8
ततः पितामहो वाणीमन्तरिक्षादभाषत ।
आगच्छ विष्णो भद्रं ते दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव ॥ ७.११०.८ ॥
அப்போது பிதாமகர் பிரம்மா ஆகாயத்திலிருந்து இவ்வாறு சொன்னார்: “வா விஷ்ணுவே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; ராகவா, நல்லூழால் நீ வந்து சேர்ந்தாய்.”
7.110.9
भ्रातृभिः सह देवाभैः प्रविशस्व स्विकां तनुम् ।
यामिच्छसि महाबाहो तां तनुं प्रविश स्विकाम् ।
वैष्णवीं तां महातेजस्तद्वाकाशं सनातनम् ॥ ७.११०.९ ॥
தேவர்களுக்கு நிகரான சகோதரர்களுடன் உன் சொந்த வடிவில் புகு. மகாபாகுவே, நீ விரும்பும் அந்த வடிவில், உன் வைஷ்ணவ வடிவில் புகு; மகாதேஜஸ்வியே, அந்த நித்தியமான ஆகாயத்தில் புகு.
7.110.10
त्वं हि लोकगतिर्देव न त्वां केचित्प्रजानते ।
ऋते मायां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
त्वामचिन्त्यं महद्भूतमक्षयं सर्वसङ्ग्रहम् ॥ ७.११०.१० ॥
நீயே உலகங்களின் புகலிடம், தேவனே; உன்னை யாரும் அறிவதில்லை. உன்னுடைய முன்பே ஏற்கப்பட்ட, விசாலமான கண்களையுடைய உன் மாயையைத் தவிர. நீ அசிந்தனீயன், மகத்தான உயிர், அழியாதவன், எல்லாவற்றையும் தன்னுள் அடக்குபவன்.
7.110.11
यामिच्छसि महातेजस्तां तनुं प्रविश स्वयम् ॥ ७.११०.११ ॥
மகாதேஜஸ்வியே, நீ விரும்பும் அந்த வடிவில் நீயே புகு.
7.110.12
ां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
पितामहवचः श्रुत्वा विनिश्चित्य महामतिः ।
विवेश वैष्णवं तेजः सशरीरः सहानुजः ॥ ७.११०.१२ ॥
(வரியின் தொடக்கம் சிதைந்துள்ளது: "விசாலாக்ஷீ, உன் முன்பே ஏற்கப்பட்டவள்") பிதாமகரின் சொற்களைக் கேட்டு, முடிவு செய்து, அந்த மகாமதியான ராமன் தம்பியுடன், உடலுடன், வைஷ்ணவ தேஜஸில் புகுந்தான்.
7.110.13
ततो विष्णुमयं देवं पूजयन्ति स्म देवताः ।
साध्या मरुद्गणाश्चैव सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ ७.११०.१३ ॥
அப்போது விஷ்ணுமயமான அந்தத் தெய்வத்தைத் தேவர்கள் வணங்கினர்; சாத்தியர்களும் மருத்கணங்களும், இந்திரனுடன், அக்கினியை முன்னிட்டும் வந்தனர்.
7.110.14
ये च दिव्या ऋषिगणा गन्धर्वाप्सरसश्च याः ।
सुपर्णनागयक्षाश्च दैत्यदानवराक्षसाः ॥ ७.११०.१४ ॥
தெய்வீக முனிவர் கூட்டங்களும், கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும், சுபர்ணர்களும் நாகர்களும் யக்ஷர்களும், தைத்யர்களும் தானவர்களும் ராக்ஷசர்களும் ஆகிய அனைவரும்.
7.110.15
सर्वं पुष्टं प्रमुदितं सुसम्पूर्णमनोरथम् ।
साधु साध्विति तैर्देवैस्त्रिदिवं गतकल्मषम् ॥ ७.११०.१५ ॥
அனைத்தும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது, ஆசைகள் முழுமையடைந்தன; அந்தத் தேவர்கள் 'சாது! சாது!' என்றனர்; சொர்க்கம் மாசற்றதாயிற்று.
7.110.16
अथ विष्णुर्महातेजाः पितामहमुवाच ह ।
एषां लोकं जनौघानां दातुमर्हसि सुव्रत ॥ ७.११०.१६ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான விஷ்ணு பிதாமகரிடம் கூறினார்: "சுவ்ரதனே, இந்த மக்கள் திரளுக்கு அவர்களின் உலகத்தை அளிப்பது உங்களுக்குத் தகும்."
7.110.17
इमे हि सर्वे स्नेहान्मामनुयाता यशस्विनः ।
भक्ता हि भजितव्याश्च त्यक्तात्मानश्च मत्कृते ॥ ७.११०.१७ ॥
இந்தப் புகழ்பெற்றோர் அனைவரும் அன்பினால் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தனர்; இவர்கள் பக்தர்கள், நிச்சயமாக போற்றப்பட வேண்டியவர்கள்; எனக்காகத் தங்களையே துறந்தவர்கள்.
7.110.18
तच्छ्रुत्वा विष्णुवचनं ब्रह्मा लोकगुरुः प्रभुः ।
लोकान्सान्तानिकान्नाम यास्यन्तीमे समागताः ॥ ७.११०.१८ ॥
விஷ்ணுவின் சொற்களைக் கேட்ட உலகாசிரியரும் தலைவருமான பிரம்மா கூறினார்: "கூடியிருக்கும் இவர்கள் சாந்தானிகம் என்னும் உலகங்களை அடைவார்கள்."
7.110.19
यच्च तिर्यग्गतं किञ्चित्त्वामेवमनुचिन्तयत् ।
प्राणांस्त्यक्ष्यति भक्त्या वै तत्सन्ताने निवत्स्यति ॥ ७.११०.१९ ॥
கடந்து சென்ற எவரேனும், இவ்வாறு உன்னையே தியானித்து பக்தியுடன் உயிரை விடுவாரோ, அவர் அந்த வம்சத்தில் வாழ்வார்.
7.110.20
सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युक्ते ब्रह्मलोकादनन्तरे ॥ ७.११०.२० ॥
எல்லா பிரம்ம குணங்களுடன் கூடியவர்களாய், பிரம்மலோகத்திற்கு அடுத்தபடியாக.
7.110.21
वानराश्च स्विकां योनिमृक्षाश्चैव तथा ययुः ।
येभ्यो विनिस्सृताः सर्वे सुरेभ्यः सुरसम्भवाः ॥ ७.११०.२१ ॥
குரங்குகளும் கரடிகளும் தங்கள் சொந்த யோனியை அடைந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் எந்த தேவர்களிடமிருந்து தோன்றினார்களோ, தேவர்களிடமே பிறந்தவர்களாகிய அவர்கள் சென்றனர்.
7.110.22
तेषु प्रविविशे चैव सुग्रीवः सूर्यमण्डलम् ।
पश्यतां सर्वदेवानां स्वान्पितऽन्प्रतिपेदिरे ॥ ७.११०.२२ ॥
அவர்களுக்குள் சுக்ரீவனும் சூரிய மண்டலத்தில் புகுந்தான்; எல்லா தேவர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவர்கள் தங்கள் தந்தையரை அடைந்தனர்.
7.110.23
तथोक्तवति देवेशे गोप्रतारमुपागताः ।
भेजिरे सरयूं सर्वे हर्षपूर्णाश्रुविक्लवाः ॥ ७.११०.२३ ॥
தேவர்களின் தலைவன் அவ்வாறு கூறியதும், அவர்கள் அனைவரும் கோப்ரதாரத்தை அடைந்து, மகிழ்ச்சியும் கண்ணீரும் நிறைந்தவர்களாய் சரயூவை நாடினர்.
7.110.24
अवगाह्य जलं यो यः प्राणी ह्यासीत् प्रहृष्टवत् ।
मानुषं देहमुत्सृज्य विमानं सो ऽध्यरोहत ॥ ७.११०.२४ ॥
நீரில் மூழ்கி, மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த ஒவ்வொரு உயிரும் மனித உடலை விட்டு விமானத்தில் ஏறியது.
7.110.25
तिर्यग्योनिगतानां च शतानि सरयूजलम् ।
सम्प्राप्य त्रिदिवं जग्मुः प्रभासुरवपूंषि च ।
दिव्या दिव्येन वपुषा देवा दीप्ता इवाभवन् ॥ ७.११०.२५ ॥
விலங்கு யோனியில் பிறந்த நூற்றுக்கணக்கான உயிரினங்கள் சரயூ நீரை அடைந்து ஒளிரும் உடல்களுடன் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றன; தெய்வீக உடலுடன் அவை ஒளிரும் தேவர்களைப் போல ஆயின.
7.110.26
गत्वा तु सरयूतोयं स्थावराणि चराणि च ।
प्राप्य तत्तोयविक्लेदं देवलोकमुपागमन् ॥ ७.११०.२६ ॥
சரயூ நீரில் சென்று, அசையாதவையும் அசைபவையுமான உயிர்கள் அந்த நீரில் நனைந்து தேவலோகத்தை அடைந்தன.
7.110.27
तस्मिन्नपि समापन्ना ऋक्षवानरराक्षसाः ।
ते ऽपि स्वर्गं प्रविविशुर्देहान्निक्षिप्य चाम्भसि ॥ ७.११०.२७ ॥
அந்த நதியில் வந்து சேர்ந்த கரடிகளும் வானரங்களும் ராட்சசர்களும் உடல்களை நீரில் துறந்து சொர்க்கத்தில் புகுந்தனர்.
7.110.28
ततः समागतान्सर्वान्स्थाप्य लोकगुरुर्दिवि ।
जगाम त्रिदशैः सार्धं सदा हृष्टैर्दिवं महत् ॥ ७.११०.२८ ॥
பின்னர் உலகின் குரு அங்கு கூடிய அனைவரையும் வானில் நிலைநிறுத்தி, எப்போதும் மகிழ்ந்திருக்கும் தேவர்களுடன் பெரிய சொர்க்கத்திற்குச் சென்றார்.