ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣ · ಸರ್ಗ 7.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.110.1
अध्यर्धयोजनं गत्वा नदीं पश्चान्मुखाश्रिताम् ।
सरयूं पुण्यसलिलां ददर्श रघुनन्दनः ॥ ७.११०.१ ॥
ಒಂದೂವರೆ ಯೋಜನ ದೂರ ಸಾಗಿದ ನಂತರ, ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ, ಪವಿತ್ರ ಜಲದ ಸರಯೂ ನದಿಯನ್ನು ರಘುನಂದನ ನೋಡಿದನು.
7.110.2
तां नदीमाकुलावर्तां सर्वत्रानुसरन्नृपः ।
आगतः सप्रजो रामस्तं देशं रघुनन्दनः ॥ ७.११०.२ ॥
ಸುಳಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ನದಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಜೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರಘುನಂದನ ರಾಮ ಆ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದನು.
7.110.3
अथ तस्मिन्मुहूर्ते तु ब्रह्मा लोकपितामहः ।
सर्वैः परिवृतो देवैर्ऋषिभिश्च महात्मभिः ॥ ७.११०.३ ॥
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ಬಂದನು.
7.110.4
आययौ यत्र काकुत्स्थः स्वर्गाय समुपस्थितः ।
विमानशतकोटीभिर्दिव्याभिरभिसंवृतः ॥ ७.११०.४ ॥
ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ ಕಾಕುತ್ಸ್ಥನು (ರಾಮ) ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ, ನೂರು ಕೋಟಿ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ಬಂದನು.
7.110.5
दिव्यतेजोवृतं व्योम ज्योतिर्भूतमनुत्तमम् ।
स्वयम्प्रभैः स्वतेजोभिः स्वर्गिभिः पुण्यकर्मभिः ॥ ७.११०.५ ॥
ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಆಕಾಶವು ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯವಾಯಿತು; ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆದರು.
7.110.6
पुण्या वाता ववुश्चैव गन्धवन्तः सुखप्रदाः ।
पपात पुष्पवृष्टिश्च देवैर्मुक्ता महौघवत् ॥ ७.११०.६ ॥
ಪವಿತ್ರವಾದ, ಸುಗಂಧಭರಿತವಾದ, ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು; ದೇವತೆಗಳು ಸುರಿಸಿದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಹಾ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಬಿದ್ದಿತು.
7.110.7
तस्मिंस्तूर्यशतैः कीर्णे गन्धर्वाप्सरसङ्कुले ।
सरयूसलिलं रामः पद्भ्यां समुपचक्रमे ॥ ७.११०.७ ॥
ನೂರಾರು ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸರಯೂ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿಯತೊಡಗಿದನು.
7.110.8
ततः पितामहो वाणीमन्तरिक्षादभाषत ।
आगच्छ विष्णो भद्रं ते दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव ॥ ७.११०.८ ॥
ಆಗ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಹೀಗೆ ನುಡಿದನು: “ಬಾ ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ರಾಘವನೇ, ಭಾಗ್ಯವಶಾತ್ ನೀನು ಬಂದು ತಲುಪಿದೆ.”
7.110.9
भ्रातृभिः सह देवाभैः प्रविशस्व स्विकां तनुम् ।
यामिच्छसि महाबाहो तां तनुं प्रविश स्विकाम् ।
वैष्णवीं तां महातेजस्तद्वाकाशं सनातनम् ॥ ७.११०.९ ॥
ದೇವತುಲ್ಯ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು. ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ನೀನು ಬಯಸುವ ಆ ವೈಷ್ಣವ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು; ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೇ, ಆ ಸನಾತನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು.
7.110.10
त्वं हि लोकगतिर्देव न त्वां केचित्प्रजानते ।
ऋते मायां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
त्वामचिन्त्यं महद्भूतमक्षयं सर्वसङ्ग्रहम् ॥ ७.११०.१० ॥
ನೀನೇ ಲೋಕಗಳ ಗತಿ, ದೇವನೇ; ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯರು — ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವದಿಂದ ಸ್ವೀಕೃತವಾದ, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿಯಾದ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ನೀನು ಅಚಿಂತ್ಯನು, ಮಹಾಭೂತನು, ಅಕ್ಷಯನು, ಸರ್ವಸಂಗ್ರಹನು.
7.110.11
यामिच्छसि महातेजस्तां तनुं प्रविश स्वयम् ॥ ७.११०.११ ॥
ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೇ, ನೀನು ಬಯಸುವ ಆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಪ್ರವೇಶಿಸು.
7.110.12
ां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
पितामहवचः श्रुत्वा विनिश्चित्य महामतिः ।
विवेश वैष्णवं तेजः सशरीरः सहानुजः ॥ ७.११०.१२ ॥
(ಸಾಲಿನ ಆರಂಭ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ: "ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವ ಸ್ವೀಕೃತೆ") ಪಿತಾಮಹನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಆ ಮಹಾಮತಿ ತನ್ನ ತಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ, ದೇಹಸಹಿತ, ವೈಷ್ಣವ ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
7.110.13
ततो विष्णुमयं देवं पूजयन्ति स्म देवताः ।
साध्या मरुद्गणाश्चैव सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ ७.११०.१३ ॥
ಆಗ ವಿಷ್ಣುಮಯನಾದ ಆ ದೇವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸಿದರು; ಸಾಧ್ಯರು, ಮರುದ್ಗಣರು, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ, ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು.
7.110.14
ये च दिव्या ऋषिगणा गन्धर्वाप्सरसश्च याः ।
सुपर्णनागयक्षाश्च दैत्यदानवराक्षसाः ॥ ७.११०.१४ ॥
ದಿವ್ಯ ಋಷಿಗಣಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಪ್ಸರೆಯರು, ಸುಪರ್ಣರು, ನಾಗರು, ಯಕ್ಷರು, ದೈತ್ಯರು, ದಾನವರು, ರಾಕ್ಷಸರು.
7.110.15
सर्वं पुष्टं प्रमुदितं सुसम्पूर्णमनोरथम् ।
साधु साध्विति तैर्देवैस्त्रिदिवं गतकल्मषम् ॥ ७.११०.१५ ॥
ಎಲ್ಲವೂ ಪುಷ್ಟವಾಗಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡಿತು, ಮನೋರಥಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾದವು; ಆ ದೇವತೆಗಳು 'ಸಾಧು! ಸಾಧು!' ಎಂದರು; ಸ್ವರ್ಗ ಕಳಂಕರಹಿತವಾಯಿತು.
7.110.16
अथ विष्णुर्महातेजाः पितामहमुवाच ह ।
एषां लोकं जनौघानां दातुमर्हसि सुव्रत ॥ ७.११०.१६ ॥
ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ವಿಷ್ಣು ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು — "ಸುವ್ರತನೇ, ಈ ಜನಸಮೂಹಗಳಿಗೆ ಅವರ ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ."
7.110.17
इमे हि सर्वे स्नेहान्मामनुयाता यशस्विनः ।
भक्ता हि भजितव्याश्च त्यक्तात्मानश्च मत्कृते ॥ ७.११०.१७ ॥
ಈ ಯಶಸ್ವಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಇವರು ಭಕ್ತರು, ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸತಕ್ಕವರು; ನನ್ನ ಸಲುವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿದವರು.
7.110.18
तच्छ्रुत्वा विष्णुवचनं ब्रह्मा लोकगुरुः प्रभुः ।
लोकान्सान्तानिकान्नाम यास्यन्तीमे समागताः ॥ ७.११०.१८ ॥
ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕಗುರುವಾದ ಪ್ರಭು ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು — "ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವ ಇವರು ಸಾಂತಾನಿಕ ಎಂಬ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವರು."
7.110.19
यच्च तिर्यग्गतं किञ्चित्त्वामेवमनुचिन्तयत् ।
प्राणांस्त्यक्ष्यति भक्त्या वै तत्सन्ताने निवत्स्यति ॥ ७.११०.१९ ॥
ದಾಟಿ ಹೋದ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯಾದರೂ ಹೀಗೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವನೋ, ಅವನು ಆ ವಂಶದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸುವನು.
7.110.20
सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युक्ते ब्रह्मलोकादनन्तरे ॥ ७.११०.२० ॥
ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಹ್ಮಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದ ನಂತರವೇ.
7.110.21
वानराश्च स्विकां योनिमृक्षाश्चैव तथा ययुः ।
येभ्यो विनिस्सृताः सर्वे सुरेभ्यः सुरसम्भवाः ॥ ७.११०.२१ ॥
ವಾನರರು ಮತ್ತು ಋಕ್ಷರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಯೋನಿಗೆ ಹೋದರು; ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಯಾವ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದರೋ, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಜನಿಸಿದವರು ಅವರು.
7.110.22
तेषु प्रविविशे चैव सुग्रीवः सूर्यमण्डलम् ।
पश्यतां सर्वदेवानां स्वान्पितऽन्प्रतिपेदिरे ॥ ७.११०.२२ ॥
ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಸುಗ್ರೀವನೂ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸೇರಿದರು.
7.110.23
तथोक्तवति देवेशे गोप्रतारमुपागताः ।
भेजिरे सरयूं सर्वे हर्षपूर्णाश्रुविक्लवाः ॥ ७.११०.२३ ॥
ದೇವೇಶನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಲು, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಗೋಪ್ರತಾರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಹರ್ಷ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದವರಾಗಿ ಸರಯೂವನ್ನು ಸೇರಿದರು.
7.110.24
अवगाह्य जलं यो यः प्राणी ह्यासीत् प्रहृष्टवत् ।
मानुषं देहमुत्सृज्य विमानं सो ऽध्यरोहत ॥ ७.११०.२४ ॥
ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ವಿಮಾನವನ್ನೇರಿತು.
7.110.25
तिर्यग्योनिगतानां च शतानि सरयूजलम् ।
सम्प्राप्य त्रिदिवं जग्मुः प्रभासुरवपूंषि च ।
दिव्या दिव्येन वपुषा देवा दीप्ता इवाभवन् ॥ ७.११०.२५ ॥
ತಿರ್ಯಕ್ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೂರಾರು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸರಯೂ ಜಲವನ್ನು ಸೇರಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದವು; ದಿವ್ಯ ದೇಹದಿಂದ ಅವು ಹೊಳೆಯುವ ದೇವತೆಗಳಂತಾದವು.
7.110.26
गत्वा तु सरयूतोयं स्थावराणि चराणि च ।
प्राप्य तत्तोयविक्लेदं देवलोकमुपागमन् ॥ ७.११०.२६ ॥
ಸರಯೂ ಜಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ ಜೀವಿಗಳು ಆ ಜಲದಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದು ದೇವಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದವು.
7.110.27
तस्मिन्नपि समापन्ना ऋक्षवानरराक्षसाः ।
ते ऽपि स्वर्गं प्रविविशुर्देहान्निक्षिप्य चाम्भसि ॥ ७.११०.२७ ॥
ಆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಋಕ್ಷರು, ವಾನರರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರು ಸಹ ದೇಹಗಳನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
7.110.28
ततः समागतान्सर्वान्स्थाप्य लोकगुरुर्दिवि ।
जगाम त्रिदशैः सार्धं सदा हृष्टैर्दिवं महत् ॥ ७.११०.२८ ॥
ನಂತರ ಲೋಕಗುರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಸದಾ ಹರ್ಷಿತರಾದ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.