Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.110.1
अध्यर्धयोजनं गत्वा नदीं पश्चान्मुखाश्रिताम् ।
सरयूं पुण्यसलिलां ददर्श रघुनन्दनः ॥ ७.११०.१ ॥
Após percorrer um yojana e meio, o deleite dos Raghus viu o rio Sarayū, que flui para o oeste, de águas sagradas.
7.110.2
तां नदीमाकुलावर्तां सर्वत्रानुसरन्नृपः ।
आगतः सप्रजो रामस्तं देशं रघुनन्दनः ॥ ७.११०.२ ॥
Seguindo por toda parte aquele rio de redemoinhos turbulentos, o rei Rāma, deleite dos Raghus, chegou àquela região com o seu povo.
7.110.3
अथ तस्मिन्मुहूर्ते तु ब्रह्मा लोकपितामहः ।
सर्वैः परिवृतो देवैर्ऋषिभिश्च महात्मभिः ॥ ७.११०.३ ॥
Naquele mesmo momento chegou Brahmā, avô dos mundos, cercado por todos os deuses e pelos sábios de grande alma.
7.110.4
आययौ यत्र काकुत्स्थः स्वर्गाय समुपस्थितः ।
विमानशतकोटीभिर्दिव्याभिरभिसंवृतः ॥ ७.११०.४ ॥
Chegou onde se encontrava o Kākutstha (Rāma), pronto para ascender ao céu, cercado por centenas de milhões de carros celestiais divinos.
7.110.5
दिव्यतेजोवृतं व्योम ज्योतिर्भूतमनुत्तमम् ।
स्वयम्प्रभैः स्वतेजोभिः स्वर्गिभिः पुण्यकर्मभिः ॥ ७.११०.५ ॥
O céu, envolto em resplendor divino, tornou-se luz suprema; os moradores do céu, que haviam praticado obras santas, brilhavam com o próprio esplendor.
7.110.6
पुण्या वाता ववुश्चैव गन्धवन्तः सुखप्रदाः ।
पपात पुष्पवृष्टिश्च देवैर्मुक्ता महौघवत् ॥ ७.११०.६ ॥
Ventos puros sopraram, perfumados e agradáveis; e uma chuva de flores, lançada pelos deuses, caiu como uma grande inundação.
7.110.7
तस्मिंस्तूर्यशतैः कीर्णे गन्धर्वाप्सरसङ्कुले ।
सरयूसलिलं रामः पद्भ्यां समुपचक्रमे ॥ ७.११०.७ ॥
Entre centenas de instrumentos musicais, cercado de gandharvas e apsarases, Rāma começou a entrar a pé nas águas do Sarayū.
7.110.8
ततः पितामहो वाणीमन्तरिक्षादभाषत ।
आगच्छ विष्णो भद्रं ते दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव ॥ ७.११०.८ ॥
Então o avô falou do céu: "Vem, Viṣṇu, que o bem esteja contigo; ó Rāghava, por fortuna chegaste."
7.110.9
भ्रातृभिः सह देवाभैः प्रविशस्व स्विकां तनुम् ।
यामिच्छसि महाबाहो तां तनुं प्रविश स्विकाम् ।
वैष्णवीं तां महातेजस्तद्वाकाशं सनातनम् ॥ ७.११०.९ ॥
Junto com teus irmãos, semelhantes a deuses, entra na tua própria forma. Ó de braços poderosos, entra naquele corpo vaiṣṇava que desejas; ó de grande esplendor, entra naquele céu eterno.
7.110.10
त्वं हि लोकगतिर्देव न त्वां केचित्प्रजानते ।
ऋते मायां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
त्वामचिन्त्यं महद्भूतमक्षयं सर्वसङ्ग्रहम् ॥ ७.११०.१० ॥
Tu és o refúgio dos mundos, ó deus; ninguém te conhece, exceto a tua ilusão de olhos grandes, a que te pertence desde antigamente. És inconcebível, de grande ser, imperecível, o que tudo reúne.
7.110.11
यामिच्छसि महातेजस्तां तनुं प्रविश स्वयम् ॥ ७.११०.११ ॥
Ó de grande esplendor, entra tu mesmo naquele corpo que desejas.
7.110.12
ां विशालाक्षीं तव पूर्वपरिग्रहाम् ।
पितामहवचः श्रुत्वा विनिश्चित्य महामतिः ।
विवेश वैष्णवं तेजः सशरीरः सहानुजः ॥ ७.११०.१२ ॥
(O início do verso está corrompido: «de olhos grandes, a tua antiga esposa») Tendo ouvido as palavras do avô e decidido, o de grande sabedoria entrou no esplendor vaiṣṇava, com o corpo, junto ao irmão mais novo.
7.110.13
ततो विष्णुमयं देवं पूजयन्ति स्म देवताः ।
साध्या मरुद्गणाश्चैव सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ ७.११०.१३ ॥
Então os deuses adoraram aquele deus repleto de Viṣṇu: os Sādhyas e a hoste dos Marut, junto com Indra e com Agni à frente.
7.110.14
ये च दिव्या ऋषिगणा गन्धर्वाप्सरसश्च याः ।
सुपर्णनागयक्षाश्च दैत्यदानवराक्षसाः ॥ ७.११०.१४ ॥
E as divinas assembleias de sábios, os Gandharvas e as Apsaras, os Suparṇas, Nāgas, Yakṣas, Daityas, Dānavas e Rākṣasas.
7.110.15
सर्वं पुष्टं प्रमुदितं सुसम्पूर्णमनोरथम् ।
साधु साध्विति तैर्देवैस्त्रिदिवं गतकल्मषम् ॥ ७.११०.१५ ॥
Tudo foi fortalecido e se alegrou, os desejos plenamente realizados; os deuses disseram: «Bem feito, bem feito!», e o céu ficou livre de mácula.
7.110.16
अथ विष्णुर्महातेजाः पितामहमुवाच ह ।
एषां लोकं जनौघानां दातुमर्हसि सुव्रत ॥ ७.११०.१६ ॥
Então Viṣṇu, de grande esplendor, falou ao avô: «Ó tu de bons votos, convém que concedas a estas multidões o seu mundo.»
7.110.17
इमे हि सर्वे स्नेहान्मामनुयाता यशस्विनः ।
भक्ता हि भजितव्याश्च त्यक्तात्मानश्च मत्कृते ॥ ७.११०.१७ ॥
Todos estes gloriosos me seguiram por afeição; são devotos, certamente dignos de honra, que renunciaram a si mesmos por minha causa.
7.110.18
तच्छ्रुत्वा विष्णुवचनं ब्रह्मा लोकगुरुः प्रभुः ।
लोकान्सान्तानिकान्नाम यास्यन्तीमे समागताः ॥ ७.११०.१८ ॥
Ao ouvir as palavras de Viṣṇu, Brahmā, mestre dos mundos e senhor, disse: «Estes que aqui se reuniram irão aos mundos chamados Sāntānika.»
7.110.19
यच्च तिर्यग्गतं किञ्चित्त्वामेवमनुचिन्तयत् ।
प्राणांस्त्यक्ष्यति भक्त्या वै तत्सन्ताने निवत्स्यति ॥ ७.११०.१९ ॥
Qualquer criatura que, tendo atravessado, meditando assim em ti, entregue a vida com devoção, habitará naquela linhagem.
7.110.20
सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युक्ते ब्रह्मलोकादनन्तरे ॥ ७.११०.२० ॥
Dotados de todas as qualidades de Brahman, imediatamente após o mundo de Brahmā.
7.110.21
वानराश्च स्विकां योनिमृक्षाश्चैव तथा ययुः ।
येभ्यो विनिस्सृताः सर्वे सुरेभ्यः सुरसम्भवाः ॥ ७.११०.२१ ॥
Os vānaras e os ṛkṣas também retornaram à sua própria origem, os deuses dos quais todos haviam surgido, nascidos dos deuses.
7.110.22
तेषु प्रविविशे चैव सुग्रीवः सूर्यमण्डलम् ।
पश्यतां सर्वदेवानां स्वान्पितऽन्प्रतिपेदिरे ॥ ७.११०.२२ ॥
Entre eles, também Sugrīva entrou no disco do sol; enquanto todos os deuses olhavam, alcançaram os seus próprios antepassados.
7.110.23
तथोक्तवति देवेशे गोप्रतारमुपागताः ।
भेजिरे सरयूं सर्वे हर्षपूर्णाश्रुविक्लवाः ॥ ७.११०.२३ ॥
Quando o senhor dos deuses assim falou, todos chegaram ao Gopratāra e foram ao Sarayū, cheios de alegria e tomados pelas lágrimas.
7.110.24
अवगाह्य जलं यो यः प्राणी ह्यासीत् प्रहृष्टवत् ।
मानुषं देहमुत्सृज्य विमानं सो ऽध्यरोहत ॥ ७.११०.२४ ॥
Cada criatura que, tendo mergulhado nas águas, estava alegre, abandonou o corpo humano e subiu a um veículo celeste.
7.110.25
तिर्यग्योनिगतानां च शतानि सरयूजलम् ।
सम्प्राप्य त्रिदिवं जग्मुः प्रभासुरवपूंषि च ।
दिव्या दिव्येन वपुषा देवा दीप्ता इवाभवन् ॥ ७.११०.२५ ॥
Centenas de seres nascidos em ventres animais, ao alcançarem as águas do Sarayū, foram ao mundo celeste com corpos resplandecentes; com corpos divinos tornaram-se como deuses brilhantes.
7.110.26
गत्वा तु सरयूतोयं स्थावराणि चराणि च ।
प्राप्य तत्तोयविक्लेदं देवलोकमुपागमन् ॥ ७.११०.२६ ॥
Indo às águas do Sarayū, os seres imóveis e móveis, banhados por aquelas águas, alcançaram o mundo dos deuses.
7.110.27
तस्मिन्नपि समापन्ना ऋक्षवानरराक्षसाः ।
ते ऽपि स्वर्गं प्रविविशुर्देहान्निक्षिप्य चाम्भसि ॥ ७.११०.२७ ॥
Os ursos, macacos e rākṣasas reunidos naquele rio também entraram no céu, deixando seus corpos nas águas.
7.110.28
ततः समागतान्सर्वान्स्थाप्य लोकगुरुर्दिवि ।
जगाम त्रिदशैः सार्धं सदा हृष्टैर्दिवं महत् ॥ ७.११०.२८ ॥
Então o mestre dos mundos, tendo estabelecido no céu todos os reunidos, foi ao grande céu junto com os deuses, sempre alegres.