வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.12.1
राक्षसेन्द्रो ऽभिषिक्तस्तु भ्रातृभ्यां सहितस्तदा ।
ततः प्रदानं राक्षस्या भगिन्याः समचिन्तयत् ॥ ७.१२.१ ॥
அப்போது இராக்கதர் தலைவன், தன் இரு சகோதரர்களுடன் முடிசூட்டப்பட்டு, தன் சகோதரியான அரக்கியை மணம் முடித்துக் கொடுப்பது பற்றி நன்கு சிந்தித்தான்.
7.12.2
स्वसारं कालकेयाय दानवेन्द्राय राक्षसीम् ।
ददौ शूर्पणखां नाम विद्युज्जिह्वाय नामतः ॥ ७.१२.२ ॥
அவன் தன் சகோதரியான அரக்கி சூர்ப்பணகையை, கால்கேயனான தானவத் தலைவனுக்கு — வித்யுஜ்ஜிஹ்வன் என்பவனுக்கு — கொடுத்தான்.
7.12.3
अथ दत्त्वा स्वयं रक्षो मृगयामटते स्म तत् ।
तत्रापश्यत्ततो राम मयं नाम दितेः सुतम् ॥ ७.१२.३ ॥
சூர்ப்பணகையைக் கொடுத்த பின் அந்த அரக்கன் தானே வேட்டையாடச் சென்றான்; அங்கே, ராமா, திதியின் மகனான மயன் என்பவனைக் கண்டான்.
7.12.4
कन्यासहायं तं दृष्ट्वा दशग्रीवो निशाचरः ।
अपृच्छत्को भवानेको निर्मनुष्यमृगे वने ।
अनया मृगशावाक्ष्या किमर्थं सह तिष्ठसि ॥ ७.१२.४ ॥
ஒரு கன்னியுடன் அவனைக் கண்ட தசக்ரீவனாகிய இரவுச்சஞ்சாரி கேட்டான்: "மனிதர்களும் மிருகங்களும் இல்லாத இந்தக் காட்டில் நீ தனியாக யார்? மான்விழியாளுடன் எதற்காக நிற்கிறாய்?"
7.12.5
मयस्तथाब्रवीद्राम पृच्छन्तं तं निशाचरम् ।
श्रूयतां सर्वमाख्यास्ये यथावृत्तमिदं मम ॥ ७.१२.५ ॥
அப்போது மயன் கேட்கும் அந்த இரவுச்சஞ்சாரியிடம் சொன்னான், "ராமா, கேள். என் வாழ்வில் நடந்ததை எல்லாம் நடந்தபடியே உனக்குச் சொல்வேன்."
7.12.6
हेमा नामाप्सरास्तात श्रुतपूर्वा यदि त्वया ।
दैवतैर्मम सा दत्ता पौलोमीव शतक्रतोः ॥ ७.१२.६ ॥
அன்பனே, ஹேமா என்ற அப்சரஸ் ஒருத்தி உண்டு; நீ முன்பு கேட்டிருந்தால், தேவர்கள் அவளை எனக்குக் கொடுத்தனர் — சதக்ரதுவான இந்திரனுக்கு பௌலோமியைக் கொடுத்ததுபோல.
7.12.7
तस्यां सक्तमनास्तात पञ्चवर्षशतान्यहम् ।
सा च दैवतकार्येण त्रयोदश समा गताः ॥ ७.१२.७ ॥
அன்பனே! அவளிடம் மனம் பற்றியிருந்த நான் ஐநூறு ஆண்டுகள் இருந்தேன்; அவள் தேவர்களின் பணியால் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் கழிந்தன.
7.12.8
वर्षं चतुर्दशं चैव ततो हेममयं पुरम् ।
वज्रवैडूर्यचित्रं च मायया निर्मितं मया ॥ ७.१२.८ ॥
பதினான்காம் ஆண்டில், மயனால் மாயையால் படைக்கப்பட்ட, பொன்னாலான, வைரமும் வைடூரியமும் பதிக்கப்பட்ட நகரம் இருந்தது.
7.12.9
तत्राहमवसं दीनस्तया हीनः सुदुःखितः ॥ ७.१२.९ ॥
அங்கே நான் அவளின்றி வருந்தி, மிகவும் துயருற்று வசித்தேன்.
7.12.10
तस्मात्पुराद्दुहितरं गृहीत्वा वनमागतः ।
इयं ममात्मजा राजंस्तस्याः कुक्षौ विवर्धिता ॥ ७.१२.१० ॥
ஆகவே அந்த நகரிலிருந்து மகளை அழைத்துக்கொண்டு வனத்திற்கு வந்தேன். அரசே! இவள் என் சொந்த மகள்; அவளது கருவில் வளர்ந்தவள்.
7.12.11
भर्तारमनया सार्धमस्याः प्राप्तो ऽस्मि मार्गितुम् ।
कन्यापितृत्वं दुःखं हि सर्वेषां मानकाङ्क्षिणाम् ॥ ७.१२.११ ॥
இவளுடன் இவளுக்காக ஒரு கணவனைத் தேடவே நான் வந்திருக்கிறேன். மரியாதையை விரும்பும் அனைவருக்கும் மகள்களின் தந்தையாக இருப்பது துயரமே.
7.12.12
कन्या हि द्वे कुले नित्यं संशये स्थाप्य तिष्ठति ।
पुत्रद्वयं ममाप्यस्यां भार्यायां सम्बभूव ह ॥ ७.१२.१२ ॥
மகள் எப்போதும் இரண்டு குலங்களையும் ஐயத்தில் நிறுத்தியே நிற்கிறாள். என் இந்த மனைவியிடமிருந்தும் எனக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்.
7.12.13
मायावी प्रथमस्तात दुन्दुभिस्तदनन्तरः ।
एवं ते सर्वमाख्यातं याथातथ्येन पृच्छतः ॥ ७.१२.१३ ॥
முதலில் மாயாவி, அன்பனே, அவனுக்குப் பின் துந்துபி. இவ்வாறு நீ கேட்டபடி எல்லாவற்றையும் உண்மையாகச் சொல்லிவிட்டேன்.
7.12.14
त्वामिदानीं कथं तात जानीयां को भवानिति ।
एवमुक्तस्तु तद्रक्षो विनीतमिदमब्रवीत् ॥ ७.१२.१४ ॥
"அன்பனே, இப்போது உன்னை எப்படி அறிவேன், நீ யார்?" என்று இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அந்த அரக்கன் பணிவுடன் இதைச் சொன்னான்.
7.12.15
अहं पौलस्त्यतनयो दशग्रीवश्च नामतः ।
मुनेर्विश्रवसो यस्तु तृतीयो ब्रह्मणो ऽभवत् ॥ ७.१२.१५ ॥
நான் பௌலஸ்த்யரின் மகன், பெயரால் தசக்ரீவன். முனிவர் விஸ்ரவஸின் மகனான நான், பிரம்மனின் மூன்றாவது மகனாகப் பிறந்தேன்.
7.12.16
एवमुक्तस्तदा राम राक्षसेन्द्रेण दानवः ।
महर्षेस्तनयं ज्ञात्वा मयो हर्षमुपागतः ।
दातुं दुहितरं तस्मै रोचयामास यत्र वै ॥ ७.१२.१६ ॥
ராமா, அரக்கர் தலைவனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், தானவன் மயன், மாமுனிவரின் மகனை அறிந்து மகிழ்ந்து, அவனுக்குத் தன் மகளைக் கொடுக்க முடிவு செய்தான்.
7.12.17
करेण तु करं तस्या ग्राहयित्वा मयस्तदा ।
प्रहसन्प्राह दैत्येन्द्रो राक्षसेन्द्रमिदं वचः ॥ ७.१२.१७ ॥
அப்போது மயன் தன் கையால் அவள் கையைப் பிடித்து, சிரித்தபடி தைத்தியர் தலைவன் அரக்கர் தலைவனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
7.12.18
इयं ममात्मजा राजन्हेमया ऽप्सरसा धृता ।
कन्या मन्दोदरी नाम पत्न्यर्थं प्रतिगृह्यताम् ॥ ७.१२.१८ ॥
"அரசே, இவள் என் மகள், அப்சரஸ் ஹேமையால் சுமக்கப்பட்டவள். இந்தக் கன்னி மந்தோதரி என்ற பெயருடையவள்; மனைவியாக இவளை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்."
7.12.19
बाढमित्येव तं राम दशग्रीवो ऽभ्यभाषत ।
प्रज्चाल्य तत्र चैवाग्निमकरोत्पाणिसङ्ग्रहम् ॥ ७.१२.१९ ॥
ராமா, பத்துத் தலை கொண்ட ராவணன் 'சரி' என்று அவனிடம் பதிலளித்தான். அங்கே நெருப்பை மூட்டி, கரம் பற்றும் சடங்கைச் செய்தான்.
7.12.20
स हि तस्य मयो राम शापाभिज्ञस्तपोधनात् ।
विदित्वा तेन सा दत्ता तस्य पैतामहं कुलम् ॥ ७.१२.२० ॥
ராமா, அந்த மயன் தவச்செல்வரின் சாபத்தை அறிந்தவன். அதை அறிந்து, அவன் அவளைத் தன் முன்னோர் குலத்தவளாகக் கொடுத்தான்.
7.12.21
अमोघां तस्य शक्तिं च प्रददौ परमाद्भुताम् ।
परेण तपसा लब्धां जघ्निवाँल्लक्ष्मणं यया ॥ ७.१२.२१ ॥
அவன் அவனுக்குத் தவறாத, மிக அற்புதமான சக்தியையும் கொடுத்தான்; அது பெரும் தவத்தால் பெறப்பட்டது, அதனால் அவன் லக்ஷ்மணனைத் தாக்கினான்.
7.12.22
एवं सीकृतदारो वै लङ्काया ईश्वरः प्रभुः ।
गत्वा तु नगरीं भार्ये भ्रातृभ्यां समुपाहरत् ॥ ७.१२.२२ ॥
இவ்வாறு மனைவியை அடைந்த லங்கையின் தலைவனான வலிமைமிக்க ராவணன், நகரத்திற்குச் சென்று தன் இரு சகோதரர்களுக்காக மனைவியரைக் கொண்டு வந்தான்.
7.12.23
वैरोचनस्य दौहित्रीं वज्रज्वालेति नामतः ।
तां भार्यां कुम्भकर्णस्य रावणः समकल्पयत् ॥ ७.१२.२३ ॥
வைரோசனனின் பேத்தியான வஜ்ரஜ்வாலா என்ற பெயருடையவளை, கும்பகர்ணனுக்கு மனைவியாக ராவணன் ஏற்பாடு செய்தான்.
7.12.24
गन्धर्वराजस्य सुतां शैलूषस्य महात्मनः ।
सरमां नाम धर्मज्ञां लेभे भार्यां विभीषणः ॥ ७.१२.२४ ॥
கந்தர்வ அரசன் ஷைலூஷனின் மகளும், மகாத்மாவுமான, தர்மத்தை அறிந்த சரமா என்ற பெயருடையவளை விபீஷணன் மனைவியாகப் பெற்றான்.
7.12.25
तीरे तु सरसो वै तु सञ्जज्ञे मानसस्य हि ।
सरस्तदा मानसं तु ववृधे जलदागमे ॥ ७.१२.२५ ॥
அந்த மானச ஏரியின் கரையிலேயே மானசம் என்ற மற்றொரு ஏரி தோன்றியது; மேகங்கள் வரும் காலத்தில் அந்த மானச ஏரி பெருகியது.
7.12.26
मात्रा तु तस्याः कन्यायाः स्नेहेनाक्रन्दितं वचः ।
सरो मा वर्धयस्वेति ततः सा सरमा ऽभवत् ॥ ७.१२.२६ ॥
அந்தப் பெண்ணின் தாய் அன்பினால் உரத்துக் கூறிய சொல்: "ஏரியே, என்னை வளர்த்துவாயாக." அதனால் அவள் சரமா ஆனாள்.
7.12.27
एवं ते कृतदारा वै रेमिरे तत्र राक्षसाः ।
स्वां स्वां भार्यामुपागम्य गन्धर्वा इव नन्दने ॥ ७.१२.२७ ॥
இவ்வாறு மனைவியரைக் கொண்ட அந்த அரக்கர்கள் அங்கு, நந்தன வனத்தில் கந்தருவர்கள் போல, ஒவ்வொருவரும் தம் தம் மனைவியிடம் சென்று மகிழ்ந்திருந்தனர்.
7.12.28
ततो मन्दोदरी पुत्रं मेघनादमजीजनत् ।
स एष इन्द्रजिन्नाम युष्माभिरभिधीयते ॥ ७.१२.२८ ॥
பின்னர் மண்டோதரி மேகநாதன் என்ற மகனைப் பெற்றாள்; இவனையே நீங்கள் இந்திரஜித் என்று அழைக்கிறீர்கள்.
7.12.29
जातमात्रेण हि पुरा तेन रावणसूनुना ।
रुदता सुमहान्मुक्तो नादो जलधरोपमः ॥ ७.१२.२९ ॥
பிறந்த உடனேயே அந்த ராவணன் மகன் அழுதுகொண்டு பெரும் முழக்கத்தை எழுப்பினான்; அது மேகத்தின் முழக்கம் போல இருந்தது.
7.12.30
जडीकृता च सा लङ्का तस्य नादेन राघव ।
पिता तस्याकरोन्नाम मेघनाद इति स्वयम् ॥ ७.१२.३० ॥
ராகவா, அவனது அந்த முழக்கத்தால் லங்கை உறைந்து போனது. அவனுடைய தந்தையே அவனுக்கு மேகநாதன் என்று பெயரிட்டான்.
7.12.31
सो ऽवर्धत तदा राम रावणान्तःपुरे शुभे ।
रक्ष्यमाणो वरस्त्रीभिश्छन्नः काष्ठैरिवानलः ॥ ७.१२.३१ ॥
ராமா, அப்போது அவன் ராவணனின் சுபமான அந்தःபுரத்தில் வளர்ந்தான். சிறந்த பெண்களால் காக்கப்பட்டவனாக, விறகுகளால் மூடப்பட்ட நெருப்பைப் போல.
7.12.32
मातापित्रोर्महाहर्षं जनयन्रावणात्मजः ॥ ७.१२.३२ ॥
தாய் தந்தையருக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தபடி ராவணனின் மகன் (வளர்ந்தான்).