رامايانا فالميكي · السارغا 7.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.15.1
ततस्ताँल्लक्ष्य वित्रस्तान्यक्षेन्द्रांश्च सहस्रशः ।
धनाध्यक्षो महायक्षं माणिचारमथाब्रवीत् ॥ ७.१५.१ ॥
فلما رأى رئيس الثروة آلاف زعماء اليكشا المذعورين، قال للكشا العظيم مانيتشارا.
7.15.2
रावणं जहि यक्षेन्द्र दुर्वृत्तं पापचेतसम् ।
शरणं भव वीराणां यक्षाणां युद्धशालिनाम् ॥ ७.१५.२ ॥
أيها ملك اليكشا، اقتل راڤانا، الشرير ذا النفس الآثمة! وكن ملجأ اليكشا الأبطال البارعين في القتال.
7.15.3
एवमुक्तो महाबाहुर्माणिभद्रः सुदुर्जयः ।
वृतो यक्षसहस्रैस्तु चतुर्भिः समयोधयत् ॥ ७.१५.३ ॥
فلما قيل له ذلك، قاتل مانيبهادرا ذو الذراعين القويتين، الذي يصعب قهره، محاطاً بآلاف اليكشا، أربعةً.
7.15.4
ते गदामुसलप्रासैः शक्तितोमरमुद्गरैः ।
अभिघ्नन्तस्तदा यक्षा राक्षसान्समुपाद्रवन् ॥ ७.१५.४ ॥
ثم انقضّ اليكشا على الراكشاسا، يضربونهم بالعِصيّ والمِدقّات والرماح والسهام والمِطرقات.
7.15.5
कुर्वन्तस्तुमुलं युद्धं चरन्तः श्येनवल्लघु ।
बाढं प्रयच्छन्नेच्छामि दीयतामिति भाषिणः ॥ ७.१५.५ ॥
يخوضون قتالاً صاخباً، يتحركون بسرعة كالصقور، قائلين: «بالتأكيد سأعطي؛ أنا أرغب؛ ليُعطَ!»
7.15.6
ततो देवाः सगन्धर्वा ऋषयो ब्रह्मवादिनः ।
दृष्ट्वा तत्तुमुलं युद्धं परं विस्मयमागमन् ॥ ७.१५.६ ॥
ثم إن الآلهة والغاندهارفا والحكماء المتكلمين بالبراهمان، لما رأوا ذلك القتال الصاخب، دهشوا دهشة عظيمة.
7.15.7
यक्षाणां तु प्रहस्तेन सहस्रं निहतं रणे ।
महोदरेण चानिन्द्यं सहस्रमपरं हतम् ॥ ७.१५.७ ॥
في المعركة قتل براهasta ألف يكشا، وقتل ماهودارا الذي لا عيب فيه ألفًا آخر.
7.15.8
क्रुद्धेन च तदा राजन्मारीचेन युयुत्सुना ।
निमेषान्तरमात्रेण द्वे सहस्रे निपातिते ॥ ७.१५.८ ॥
ثم، أيها الملك، أسقط مارِيشا، الغاضب المتشوّق للقتال، ألفين في لحظة واحدة.
7.15.9
क्व च यक्षार्जवं युद्धं क्व च मायाबलाश्रयम् ।
रक्षसां पुरुषव्याघ्र तेन ते ऽभ्यधिका युधि ॥ ७.१५.९ ॥
أين قتال اليكشا المستقيم، وأين القتال المعتمد على قوة سحر الراكشاسا! أيها النمر بين الرجال، لذلك تفوّقوا في الحرب.
7.15.10
धूम्राक्षेण समागम्य माणिभद्रो महारणे ।
मुसलेनोरसि क्रोधात्तडितो न च कम्पितः ॥ ७.१५.१० ॥
في المعركة الكبرى التقى ماني بهادرا بدهومراكشا، وفي غضبه ضُرب على صدره بالعصا، لكنه لم يرتعش.
7.15.11
ततो गदां समाविध्य माणिभद्रेण राक्षसः ।
धूम्राक्षस्ताडितो मूर्ध्नि विह्वलः स पपात ह ॥ ७.१५.११ ॥
ثم لوّح ماني بهادرا بعصاه وضرب الراكشاسا دهومراكشا على رأسه، فسقط مذهولاً.
7.15.12
धूम्राक्षं ताडितं दृष्ट्वा पतितं शोणितोक्षितम् ।
अभ्यधावत सङ्ग्रामे माणिभद्रं दशाननः ॥ ७.१५.१२ ॥
لما رأى دهومراكشا مضروبًا ساقطًا مغمورًا بالدم، اندفع داشانانا نحو ماني بهادرا في المعركة.
7.15.13
तं क्रुद्धमभिधावन्तं माणिभद्रो दशाननम् ।
शक्तिभिस्ताडयामास तिसृभिर्यक्षपुङ्गवः ॥ ७.१५.१३ ॥
ضرب مانيبهادرا، سيد اليكشا، داشانانا المندفع نحوه غاضبًا بثلاثة رماح.
7.15.14
ताडितो माणिभद्रस्य मुकुटे प्राहरद्रणे ।
तस्य तेन प्रहारेम मुकुटं पार्श्वमागतम् ॥ ७.१५.१४ ॥
ضُرب من مانيبهادرا فردّ في القتال بضربة على تاجه، فانحرف التاج بتلك الضربة إلى جانب.
7.15.15
ततः संयुध्यमानेन विष्टब्धो न व्यकम्पत ।
तदाप्रभृति यक्षो ऽसौ पार्श्वमौलिरिति स्मृतः ।
सन्नादः सुमहान्राजंस्तस्मिन्शैले ऽभ्यवर्तत ॥ ७.१५.१५ ॥
ومع أنه كان يقاتل، ثبت ولم يتزعزع. ومنذ ذلك الحين عُرف ذلك اليكشا باسم «بارشفاماولي». أيها الملك، ارتفعت جلبة عظيمة على ذلك الجبل.
7.15.16
ततो दूरात्प्रददृशे धनाध्यक्षो गदाधरः ।
शुक्रप्रौष्ठपदाभ्यां च पद्मशङ्खसमावृतः ॥ ७.१५.१६ ॥
ثم ظهر من بعيد سيد الثروة (كوبيرا) حامل العصا، محاطًا بشوكرا وبراوشتهاباداء، وبـ باديما وشانخا.
7.15.17
स दृष्ट्वा भ्रातरं सङ्ख्ये शापाद्विभ्रष्टगौरवम् ।
उवाच वचनं धीमान्युक्तं पैतामहे कुले ॥ ७.१५.१७ ॥
فلما رأى أخاه قد فقد هيبته بسبب اللعنة في المعركة، قال ذلك الحكيم كلامًا يليق بسلالة جدهما.
7.15.18
यन्मया वार्यमाणस्त्वं नावगच्छसि दुर्मते ।
पश्चादस्य फलं प्राप्य ज्ञास्यसे निरयं गतः ॥ ७.१५.१८ ॥
أيها الشرير، لم تفهم مع أنني نهيتك. وبعد أن تنال ثمرة ذلك وتذهب إلى الجحيم، ستعرف.
7.15.19
यो हि मोहाद्विषं पीत्वा नावगच्छति दुर्मतिः ।
स तस्य परिणामान्ते जानीते कर्मणः फलम् ॥ ७.१५.१९ ॥
من يشرب السم من الغفلة ولا يدرك ذلك، لا يعرف ثمرة فعله إلا عند انتهاء عواقبه.
7.15.20
देवता नाभिनन्दन्ति धर्मयुक्तेन केनचित् ।
येन त्वमीदृशं भावं नीतस्सन्नावबुद्ध्यसे ॥ ७.१५.२० ॥
لا تبتهج الآلهة بأحد يتبع الدارما؛ ولهذا، وقد صرت إلى مثل هذه الحال، لا تدرك.
7.15.21
मातरं पितरं यो हि आचार्यं चावमन्यते ।
स पश्यति फलं तस्य प्रेतराजवशं गतः ॥ ७.१५.२१ ॥
من يحتقر الأم والأب والمعلم يقع في سلطان ملك الموتى ويرى ثمرة ذلك.
7.15.22
अध्रुवे हि शरीरे यो न करोति तपोर्जनम् ।
स पश्चात्तप्यते मूढो मृतो दृष्ट्वा ऽ ऽत्मनो गतिम् ॥ ७.१५.२२ ॥
من لا يكتسب التقشف في هذا الجسد الفاني، المغرور، يندم بعد أن يرى مصيره بعد الموت.
7.15.23
धर्माद्राज्यं धनं सौख्यमधर्माद्दुःखमेव च ।
तस्माद्धर्मं सुखार्थाय कुर्यात्पापं विसर्जयेत् ॥ ७.१५.२३ ॥
من الدارما تأتي المملكة والثروة والسعادة؛ ومن الأدارما لا يأتي إلا الألم. فلذلك ينبغي أن يمارس المرء الدارما من أجل السعادة ويترك الذنب.
7.15.24
पापस्य हि फलं दुःखं तद्भोक्तव्यमिहात्मना ।
तस्मादात्मापघातार्थं मूढः पापं करिष्यति ॥ ७.१५.२४ ॥
ثمرة الذنب الألم، ويجب على المرء أن يكابده هنا بنفسه؛ فلذلك يرتكب الغافل الذنب لهلاك نفسه.
7.15.25
कस्य चिन्न हि दुर्बुद्धेश्छन्दतो जायते मतिः ।
देवं चेष्टयते सर्वं हतो दैवेन हन्यते ।
यादृशं कुरुते कर्म तादृशं फलमश्नुते ॥ ७.१५.२५ ॥
لا تنشأ عقلُ ذي الفكر الشرير عن مشيئةِ أحد. القدرُ (داiva) يُحرّكُ كلَّ شيء، ومن ضربه القدرُ يُقتلُ بالقدر. كما يعملُ المرءُ يَنَلْ ثمرةَ عملِه.
7.15.26
बुद्धिरूपं फलं पुत्राञ्छौर्यं धीरत्वमेव च ।
प्राप्नुवन्ति नरा लोके निर्जितं पुण्यकर्मभिः ॥ ७.१५.२६ ॥
يَنالُ الناسُ في الدنيا، وقد كسبوها بأعمال الخير، ثمرةَ العقل والأبناءَ والشجاعةَ والثبات.
7.15.27
एवं निरयगामी त्वं यस्य ते मतिरीदृशी ।
न त्वां समभिभाषिष्ये ऽसद्वृत्तेष्वेव निर्णयः ॥ ७.१५.२७ ॥
هكذا أنت، يا من عقلُكَ على هذا النحو، ذاهبٌ إلى الجحيم. هذا هو حكمُ أهل السوء؛ لن أكلّمك.
7.15.28
एवमुक्तास्ततस्तेन तस्यामात्याः समाहताः ।
मारीचप्रमुखाः सर्वे विमुखा विप्रदुद्रुवुः ॥ ७.१५.२८ ॥
فلما قال ذلك، جرح الوزراء جميعاً، وعلى رأسهم مارِيچا، فأشاحوا بوجوههم وفروا.
7.15.29
ततस्तेन दशग्रीवो यक्षेन्द्रेण महात्मना ।
गदयाभिहतो मूर्ध्नि न च स्थानात्प्रकम्पितः ॥ ७.१५.२९ ॥
ثم ضرب سيدُ اليكشا العظيمُ رأسَ داشاجريفا بالمِدَقّة، فلم يتزحزح عن مكانه.
7.15.30
ततस्तौ राम निघ्नन्तौ तदान्योन्यं महामृधे ।
न विह्वलौ न च श्रान्तौ बभूवतुरमर्षणौ ॥ ७.१५.३० ॥
ثم يا راما، أخذ الاثنان يضرب كلٌّ منهما الآخرَ في تلك الحرب العظيمة، فلم يضطربا ولم يتعبا، بل ظلّا ثابتين في غضبهما.
7.15.31
आग्नेयमस्त्रं तस्मै स मुमोच धनदस्तदा ।
राक्षसेन्द्रो वारुणेन तदस्त्रं प्रत्यवारयत् ॥ ७.१५.३१ ॥
فأطلق عليه كوبيرا السلاح الناري، فصدّه سيّد الرّاكشاسا بسلاح فارونا.
7.15.32
ततो मायां प्रविष्टो ऽसौ राक्षसीं राक्षसेश्वरः ।
रूपाणां शतसाहस्रं विनाशाय चकार च ॥ ७.१५.३२ ॥
ثم دخل سيّد الرّاكشاسا في المايا الرّاكشاسية، فصنع مئة ألف صورة للإهلاك.
7.15.33
व्याघ्रो वराहो जीमूतः पर्वतः सागरो द्रुमः ।
यक्षो दैत्यस्वरूपी च सो ऽदृश्यत दशाननः ॥ ७.१५.३३ ॥
ظهر ذو العشرة الرؤوس في هيئة نمر وخنزير برّي وسحابة وجبل ومحيط وشجرة ويكشا وداتيا.
7.15.34
बहूनि च करोति स्म दृश्यन्ते न त्वसौ ततः ।
प्रतिगृह्य ततो राम महदस्त्रं दशाननः ॥ ७.१५.३४ ॥
صنع أشكالًا كثيرة، لكنه نفسه لم يُرَ. ثم، يا راما، أخذ ذو العشرة الرؤوس سلاحًا عظيمًا.
7.15.35
जघान मूर्ध्नि धनदं व्याविद्ध्य महतीं गदाम् ।
एवं स तेनाभिहतो विह्वलः शोणितोक्षितः ॥ ७.१५.३५ ॥
وأدار عصًا عظيمة فضرب كوبيرا على رأسه؛ فلمّا أُصيب هكذا به، مذهول ومغمور بالدم،
7.15.36
कृत्तमूल इवाशोको निपपात धनाधिपः ॥ ७.१५.३६ ॥
سقط سيّد الثروة كشجرة أشوكا قُطعت من جذرها.
7.15.37
ततः पद्मादिभिस्तत्र निधिभिः स तदा वृतः ।
धनदोच्छ्वासितस्तैस्तु वनमानीय नन्दनम् ॥ ७.१५.३७ ॥
ثم، محاطًا هناك بالكنوز التي تبدأ بالپدمة، جعل ذا الثراء (كوبيرا) يتنهد، وأتى به إلى غابة ناندانا.
7.15.38
निर्जित्य राक्षसेन्द्रस्तं धनदं हृष्टमानसः ।
पुष्पकं तस्य जग्राह विमानं जयलक्षणम् ॥ ७.१५.३८ ॥
بعد أن هزم ذلك الذي يهب الثراء (كوبيرا)، سيد الراكشاسا، أخذ بقلب مسرور مركبته الجوية البوشبكا التي تحمل علامات النصر.
7.15.39
काञ्चनस्तम्भसंवीतं वैडूर्यमणितोरणम् ।
मुक्ताजालप्रतिच्छन्नं सर्वकामफलद्रुमम् ॥ ७.१५.३९ ॥
محاط بأعمدة من ذهب، ذو بوابات من الفيروز والجواهر، مغطى بشبكة من اللؤلؤ، وفيه أشجار تثمر كل ما يُشتهى.
7.15.40
मनोजवं कामगमं कामरूपं विहङ्गमम् ।
मणिकाञ्चनसोपानं तप्तकाञ्चनवेदिकम् ॥ ७.१५.४० ॥
سريع كالفكر، يتحرك بإرادته، يتخذ أي هيئة يشاؤها، يطير كطائر، له درجات من الجواهر والذهب ومنصات من ذهب مصفّى.
7.15.41
देवोपवाह्यमक्षय्यं सदादृष्टिमनःसुखम् ।
बह्वाश्चर्यं भक्तिचित्रं ब्रह्मणा परिनिर्मितम् ॥ ७.१५.४१ ॥
جدير بأن تحمله الآلهة، لا يفنى، مبهج للعين والنفس دائمًا، عجيب جدًا، متنوع الصنعة زاخر بالزخرفة، صنعه براهما على أكمل وجه.
7.15.42
निर्मितं सर्वकामैस्तु मनोहरमनुत्तमम् ।
न तु शीतं न चोष्णं च सर्वर्तुसुखदं शुभम् ॥ ७.१५.४२ ॥
مصنوع من كل ما يُشتهى، ساحر لا نظير له؛ ليس باردًا ولا حارًا، مبارك، يمنح الراحة في كل فصول السنة.
7.15.43
स तं राजा समारुह्य कामगं वीर्यनिर्जितम् ।
जितं त्रिभुवनं मेने दर्पोत्सेकात्सुदुर्मतिः ॥ ७.१५.४३ ॥
فصعد الملك تلك المركبة السماوية التي تسير حيث يشاء والتي فتحها بشجاعته، فظن، من فرط الكبرياء وقلة العقل، أنه قد غلب العوالم الثلاثة.
7.15.44
जित्वा वैश्रवणं देवं कैलासात्समवातरत् ॥ ७.१५.४४ ॥
بعد أن غلب الإله فيشرافانا (كوبيرا) نزل من كايلاسا.
7.15.45
स्वतेजसा विपुलमवाप्य तं जयं प्रतापवान्विमलकिरीटहारवान् ।
रराज वै परमविमानमास्थितो निशाचरः सदसि गतो यथानलः ॥ ७.१५.४५ ॥
لقد نال بعزّه ذلك النصر العظيم، فأشرق ذلك الجوّال في الليل الجبار، متوّجًا بتاجٍ نقيّ وعقد، جالسًا على تلك المركبة الجوية العليا، كالنار حين تدخل مجلسًا.