Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.19

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

7.19.1

अथ जित्वा मरुत्तं स प्रययौ राक्षसाधिपः ।
नगराणि नरेन्द्राणां युद्धकाङ्क्षी दशाननः ॥ ७.१९.१ ॥

Dann, nachdem er Marutta besiegt hatte, zog der Herr der Rākṣasas, Daśānana, kampfbegierig zu den Städten der Könige.

7.19.2

समासाद्य तु राजेन्द्रान्महेन्द्रवरुणोपमान् ।
अब्रवीद्राक्षसेन्द्रस्तु युद्धं मे दीयतामिति ॥ ७.१९.२ ॥

Er trat zu jenen Königen von hohem Rang, gleich Mahendra und Varuṇa, und der Herr der Rākṣasas sprach: "Gewährt mir den Kampf."

7.19.3

निर्जिताः स्मेति वा ब्रूत एष मे हि सुनिश्चयः ।
अन्यथा कुर्वतामेवं मोक्षो नैवोपपद्यते ॥ ७.१९.३ ॥

"Sagt: 'Wir sind besiegt'; das ist mein fester Entschluss. Andernfalls ist für jene, die so handeln, keine Befreiung zu erlangen."

7.19.4

ततस्त्वभीरवः प्राज्ञाः पार्थिवा धर्मनिश्चयाः ।
मन्त्रयित्वा ततो ऽन्योन्यं राजानः सुमहाबलाः ।
निर्जिताः स्मेत्यभाषन्त ज्ञात्वा वरबलं रिपोः ॥ ७.१९.४ ॥

Da sprachen jene furchtlosen, weisen, im Dharma gefestigten und sehr mächtigen Könige, nachdem sie untereinander beraten und die überlegene Macht des Feindes erkannt hatten: "Wir sind besiegt."

7.19.5

दुष्यन्तः सुरथो गाधिर्गयो राजा पुरूरवाः ।
एते सर्वे ऽब्रुवंस्तात निर्जिताः स्मेति पार्थिवाः ॥ ७.१९.५ ॥

Duṣyanta, Suratha, Gādhi, König Gaya und Purūravas — alle diese Könige sprachen: "Lieber, wir sind besiegt."

7.19.6

अथायोध्यां समासाद्य रावणो राक्षसाधिपः ॥ ७.१९.६ ॥

Dann erreichte Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, Ayodhyā...

7.19.7

सुगुप्तामनरण्येन शक्रेणेवामरावतीम् ।
स तं पुरुषशार्दूलं पुरन्दरसमं बले ॥ ७.१९.७ ॥

Ayodhyā, von Anaraṇya gut beschützt, glich Amarāvatī, die von Indra beschützt wird. Er war ein Tiger unter den Menschen, an Kraft Purandara gleich.

7.19.8

प्राह राजानमासाद्य युद्धं देहीति रावणः ।
निर्जितो ऽस्मीति वा ब्रूहि त्वमेवं मम शासनम् ॥ ७.१९.८ ॥

Er trat vor den König und sprach: "Gib mir den Kampf, oder sag: 'Ich bin besiegt'. Befolge so meinen Befehl."

7.19.9

अयोध्याधिपतिस्तस्य श्रुत्वा पापात्मनो वचः ।
अनरण्यस्तु सङ्क्रुद्धो राक्षसेन्द्रमथाब्रवीत् ॥ ७.१९.९ ॥

Anaraṇya, Herr von Ayodhyā, hörte die Worte des Bösen und sprach, zornig, zum Herrn der Rākṣasas.

7.19.10

दीयते द्वन्द्वयुद्धं ते राक्षसाधिपते मया ।
सन्तिष्ठ क्षिप्रमायत्तो भव चैवं भवाम्यहम् ॥ ७.१९.१० ॥

"Herr der Rākṣasas, ich gewähre dir den Zweikampf. Steh sogleich fest und sei bereit — auch ich bin so bereit."

7.19.11

अथ पूर्वं श्रुतार्थेन निर्जितं सुमहद्बलम् ।
निष्क्रामत्तन्नरेन्द्रस्य बलं रक्षोवधोद्यतम् ॥ ७.१९.११ ॥

Da zog jenes gewaltige Heer, zuvor schon von jenen besiegt, die die Sache vorher gehört hatten, hinaus — das Heer des Menschenherrschers, bereit, die Rākṣasas zu erschlagen.

7.19.12

नागानां दशसाहस्रं वाजिनां नियुतं तथा ।
रथानां बहुसाहस्रं पत्तीनां च नरोत्तम ॥ ७.१९.१२ ॥

Zehntausend Elefanten, hunderttausend Pferde, ebenso viele Tausende von Streitwagen und das Fußvolk — o Bester der Menschen!

7.19.13

महीं सञ्छाद्य निष्क्रान्तं सपदातिरथं रणे ।
ततः प्रवृत्तं सुमहद्युद्धं युद्धविशारद ॥ ७.१९.१३ ॥

Die Erde bedeckend, zogen sie mit Fußsoldaten und Streitwagen aufs Schlachtfeld hinaus; da begann, o Kenner des Krieges, eine gewaltige Schlacht.

7.19.14

अनरण्यस्य नृपते राक्षसेन्द्रस्य चाद्भुतम् ।
तद्रावणबलं प्राप्य बलं तस्य महीपतेः ॥ ७.१९.१४ ॥

Das war der wundersame Kampf des Königs Anaraṇya und des Herrn der Rākṣasas; als das Heer jenes Königs auf Rāvaṇas Heer traf…

7.19.15

प्राणश्यत तदा सर्वं हव्यं हुतमिवानले ।
युद्ध्वा च सुचिरं कालं कृत्वा विक्रममुत्तमम् ॥ ७.१९.१५ ॥

Da ging sein ganzes Heer zugrunde wie eine ins Feuer geworfene Opfergabe; nachdem er lange gekämpft und höchste Tapferkeit gezeigt hatte…

7.19.16

प्रज्वलन्तं तमासाद्य क्षिप्रमेवावशेषितम् ।
प्राविशत्सङ्कुलं तत्र शलभा इव पावकम् ।
नश्यति स्म बलं तत्र हव्यं हुतमिवानले ॥ ७.१९.१६ ॥

Den Lodernden erreichend, stürzte das restliche Heer sogleich in jenes Gedränge wie Motten ins Feuer; dort ging das Heer zugrunde, wie eine ins Feuer geworfene Opfergabe.

7.19.17

सो ऽपश्यत्तन्नरेन्द्रस्तु नश्यमानं महाबलम् ।
महार्णवं समासाद्य वनापगशतं यथा ॥ ७.१९.१७ ॥

Der König sah sein mächtiges Heer untergehen, wie hunderte Waldflüsse das große Meer erreichen und darin verschwinden.

7.19.18

ततः शक्रधनुःप्रख्यं धनुर्विस्फारयन्स्वयम् ।
आससाद नरेन्द्रस्तं रावणं क्रोधमूर्च्छितः ॥ ७.१९.१८ ॥

Da spannte der König selbst seinen Bogen, gleich dem Bogen Indras, und, vor Zorn betäubt, trat er jenem Rāvaṇa entgegen.

7.19.19

अनरण्येन ते ऽमात्या मारीचशुकसारणाः ।
प्रहस्तसहिता भग्ना व्यद्रवन्त मृगा इव ॥ ७.१९.१९ ॥

Von Anaraṇya besiegt, zerstreuten sich jene Minister zusammen mit Mārīca, Śuka, Sāraṇa und Prahasta und flohen wie Hirsche.

7.19.20

ततो बाणशतान्यष्टौ पातयामास मूर्धनि ।
तस्य राक्षसराजस्य इक्ष्वाकुकुलनन्दनः ॥ ७.१९.२० ॥

Dann ließ der Stolz des Ikṣvāku-Geschlechts achthundert Pfeile auf das Haupt jenes Rākṣasa-Königs niedergehen.

7.19.21

तस्य बाणाः पतन्तस्ते चक्रिरे न क्षतं क्वचित् ।
वारिधारा इवाभ्रेभ्यः पतन्त्यो गिरिमूर्धनि ॥ ७.१९.२१ ॥

Jene Pfeile, die auf ihn fielen, verletzten ihn nirgends, wie Wasserströme, die aus Wolken auf einen Bergesgipfel fallen.

7.19.22

ततो राक्षसराजेन क्रुद्धेन नृपतिस्तदा ।
तलेनाभिहतो मूर्ध्नि स रथान्निपपात ह ॥ ७.१९.२२ ॥

Da schlug der zornige Rākṣasa-König dem König mit der flachen Hand auf den Kopf, und er stürzte vom Wagen.

7.19.23

स राजा पतितो भूमौ विह्वलाङ्गः प्रवेपितः ।
वज्रदग्ध इवारण्ये सालो निपतितो यथा ॥ ७.१९.२३ ॥

Jener König stürzte zu Boden, seine Glieder kraftlos und zitternd, wie ein vom Blitz versengter Sāla-Baum, der im Wald umstürzt.

7.19.24

तं प्रहस्याब्रवीद्द्रक्ष इक्ष्वाकुं पृथिवीपतिम् ।
किमिदानीं फलं प्राप्तं त्वया मां प्रति युद्ध्यता ॥ ७.१९.२४ ॥

Lachend sprach der Rākṣasa zu jenem Nachkommen Ikṣvākus, dem Herrn der Erde: "Welche Frucht hast du nun davon gewonnen, dass du gegen mich gekämpft hast?"

7.19.25

त्रैलोक्ये नास्ति यो द्वन्द्वं मम दद्यान्नराधिप ।
शङ्के प्रसक्तो भोगेषु न शृणोषि बलं मम ॥ ७.१९.२५ ॥

O Herr der Menschen, es gibt niemanden in den drei Welten, der mir im Zweikampf gegenübertritt. Ich vermute, du bist den Genüssen verfallen und hörst meine Stärke nicht.

7.19.26

तस्यैवं ब्रुवतो राजा मन्दासुर्वाक्यमब्रवीत् ।
किं शक्यमिह कर्तुं वै कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ७.१९.२६ ॥

Als er so sprach, sagte der König mit geschwächtem Mut: Was kann hier jetzt noch getan werden? Die Zeit ist in der Tat nicht zu überwinden.

7.19.27

नह्यहं निर्जितो रक्षस्त्वया चात्मप्रशंसिना ।
कालेनैव विपन्नो ऽहं हेतुभूतस्तु मे भवान् ॥ ७.१९.२७ ॥

O Dämon, nicht du, der du dich selbst lobst, hast mich besiegt. Durch die Zeit allein bin ich zugrunde gegangen, doch du bist mein Verhängnis geworden.

7.19.28

किं त्विदानीं मया शक्यं कर्तुं प्राणपरिक्षये ।
नह्यहं विमुखी रक्षो युध्यमानस्त्वया हतः ॥ ७.१९.२८ ॥

Doch was kann ich jetzt tun, da das Leben schwindet? O Dämon, ich habe dem Kampf nicht den Rücken gekehrt; während ich kämpfte, hast du mich erschlagen.

7.19.29

इक्ष्वाकुपरिभावित्वाद्वचो वक्ष्यामि राक्षस ।
यदि दत्तं यदि हुतं यदि मे सुकृतं तपः ॥
यदि गुप्ताः प्रजाः सम्यक्तदा सत्यं वचो ऽस्तु मे ॥ ७.१९.२९ ॥

O Dämon, im Geist der Ikṣvāku-Überlieferung geprägt, spreche ich dieses Wort: Wenn ich Gaben gegeben, Opfer dargebracht habe, wenn mein gutes Werk und meine Askese wahr sind und wenn meine Untertanen wohl beschützt wurden, dann möge mein Wort wahr sein.