رامايانا فالميكي · السارغا 7.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.2.1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः ।
कुम्भयोनिर्मिहातेजा राममेतदुवाच ह ॥ ७.२.१ ॥
وبعد أن سمع الكلام من راغافا العظيم، قال الحكيم المولود من الجرّة ذو الجلال العظيم لراما هذا.
7.2.2
शृणु राम कथावृत्तं तस्य तेजोबलं महत् ।
जघान शत्रून्येनासौ न च वध्यः स शत्रुभिः ॥ ७.२.२ ॥
اسمع يا راما خبر قصته، وتِجلّيه وقوّته العظيمة، التي بها قتل أعداءه، ولم يكن يُقتل على أيدي الأعداء.
7.2.3
तावत्ते रावणस्येदं कुलं जन्म च राघव ।
वरप्रदानं च तथा तस्मै दत्तं ब्रवीमि ते ॥ ७.२.३ ॥
الآن يا راغافا، أحدّثك عن نسب راڤانا ومولده، والنعمة التي مُنحت له.
7.2.4
पुरा कृतयुगे राम प्रजापतिसुतः प्रभुः ।
पुलस्त्यो नाम ब्रह्मर्षिः साक्षादिव पितामहः ॥ ७.२.४ ॥
قديمًا يا راما، في عصر كريتا، كان هناك السيد بولاستيا، ابن براجاباتي، وهو برهمرشي، كأنه الجد نفسه بذاته.
7.2.5
नानुकीर्त्या गुणास्तस्य धर्मतः शीलतस्तथा ।
प्रजापतेः पुत्र इति वक्तुं शक्यं हि नामतः ॥ ७.२.५ ॥
لا تُستقصى صفاته في الدارما والسلوك كما ينبغي؛ يمكن فقط أن يُقال باسمه إنه ابن براجاباتي.
7.2.6
प्रजापतिसुतत्वेन देवानां वल्लभो हि सः ।
हृष्टः सर्वस्य लोकस्य गुणैः शुभ्रैर्महामतिः ॥ ७.२.६ ॥
لكونه ابن براجاباتي، كان محبوبًا لدى الآلهة؛ وكان ذلك العظيم العقل يُسعد العالم كله بصفاته المشرقة.
7.2.7
स तु धर्मप्रसङ्गेन मेरोः पार्श्वे महागिरेः ।
तृणविन्द्वाश्रमं गत्वा न्यवसन्मुनिपुङ्गवः ॥ ७.२.७ ॥
ذهب بسبب حديث عن الدهرما إلى صومعة تريناბيندو بجانب الجبل العظيم ميرو، فأقام هناك، وهو أفضل الحكماء.
7.2.8
तपस्तेपे स धर्मात्मा स्वाध्यायनियतेन्द्रियः ।
गत्वाश्रमपदं तस्य विघ्नं कुर्वन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.८ ॥
قام ذو النفس الصالحة بالتقشف، وقد ضبط حواسه بدراسة الفيدا. فذهبت الفتيات إلى موضع صومعته وأحدثن عائقاً.
7.2.9
देवपन्नगकन्याश्च राजर्षितनयाश्च याः ।
क्रीडन्त्यो ऽप्सरसश्चैव तं देशमुपपेदिरे ॥ ७.२.९ ॥
جاءت بنات الآلهة والنَّاغا، وبنات الحكماء الملوك، والأبساراس أيضاً، يلعبن، إلى تلك الناحية.
7.2.10
सर्वर्तुषृपभोग्यत्वाद्रम्यत्वात्काननस्य च ।
नित्यशस्तास्तु तं देशं गत्वा क्रीडन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.१० ॥
لكونه ممتعاً في كل فصول السنة ولجمال الغابة، كانت الفتيات يذهبن دائماً إلى ذلك المكان فيلعبن.
7.2.11
देशस्य रमणीयत्वात्पुलस्त्यो यत्र स द्विजः ।
गायन्त्यो वादयन्त्यश्च लासयन्त्यस्तथैव च ।
मुनेस्तपस्विनस्तस्य विघ्नं चक्रुरनिन्दिताः ॥ ७.२.११ ॥
بسبب جمال المنطقة حيث كان يقيم المولود مرتين بولاستيا، أحدثت الفتيات البريئات، بالغناء والعزف والرقص، عائقاً أمام تقشف ذلك الحكيم الزاهد.
7.2.12
अथ क्रुद्धो महातेजा व्याजहार महामुनिः ।
या मे दर्शनमागच्छेत्सा गर्भं धारयिष्यति ॥ ७.२.१२ ॥
فتكلم الحكيم العظيم ذو البهاء الساطع، وقد غضب: «أي فتاة تأتي إلى نظري ستحمل جنيناً».
7.2.13
तास्तु सर्वाः प्रतिश्रुत्य तस्य वाक्यं महात्मनः ।
ब्रह्मशापभयाद्भीतास्तं देशं नोपचक्रमुः ॥ ७.२.१३ ॥
فوعدن جميعًا بكلام الرجل العظيم، فخفن من لعنة البراهمي ولم يقتربن من ذلك المكان.
7.2.14
तृणबिन्दोस्तु राजर्षेस्तनया न शृणोति तत् ॥ ७.२.१४ ॥
لكن ابنة الحكيم الملكي تريناBindu لم تسمع ذلك.
7.2.15
गत्वाश्रमपदं तत्र विचचार सुनिर्भया ।
न सापश्यत्स्थिता तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ॥ ७.२.१५ ॥
ذهبت إلى موضع الناسك وتجولت هناك بلا خوف، لكنها لم ترَ أي رفيقة قد وصلت وكانت واقفة هناك.
7.2.16
तस्मिन्काले महातेजाः प्राजापत्यो महानृषिः ।
स्वाध्यायमकरोत्तत्र तपसा भावितः स्वयम् ॥ ७.२.१६ ॥
في ذلك الوقت كان الحكيم العظيم من نسل براجاباتي، ذو البهاء العظيم، المطهَّر بالتقشف، يتلو الفيدا بنفسه هناك.
7.2.17
सा तु वेदश्रुतिं श्रुत्वा दृष्ट्वा वै तपसो निधिम् ।
अभवत्पाण्डुदेहा सा सुव्यञ्जितशरीरजा ॥ ७.२.१७ ॥
لما سمعت صوت الفيدا ورأت ذلك الكنز من التقشف، اصفرّ جسدها حقًا، وظهرت في جسدها علامات الحمل بوضوح.
7.2.18
वभूव च समुद्विग्ना दृष्ट्वा तद्दोषमात्मनः ।
इदं मे किन्त्विति ज्ञात्वा पितुर्गत्वा ऽ ऽश्रमे स्थिता ॥ ७.२.१८ ॥
لما رأت ذلك العيب في نفسها اضطربت كثيرًا، وعلمت: «ما هذا الذي حدث لي؟» فذهبت إلى ناسك أبيها ووقفت هناك.
7.2.19
तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणविन्दुरथाब्रवीत् ।
किं त्वमेतत्त्वसदृशं धारयस्यात्मनो वपुः ॥ ७.२.१९ ॥
فلما رآها على تلك الحال قال تريناBINDU: «لماذا تحملين جسدك في هذه الصورة غير اللائقة؟»
7.2.20
सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम् ।
न जाने कारणं तात येन मे रूपमीदृशम् ॥ ७.२.२० ॥
قالت الفتاة الحزينة وقد ضمّت كفيها إلى ذلك الكنز من التقشف: «يا أبي، لا أعرف السبب الذي صار به جسدي على هذه الصورة.»
7.2.21
किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर्भावितात्मनः ।
पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यमन्वेष्टुं स्वसखीजनम् ॥ ७.२.२१ ॥
كنتُ قد ذهبتُ من قبل وحدي إلى نسك الحكيم الإلهي بولاستيا، ذي النفس المضبوطة، أبحث عن رفيقاتي.
7.2.22
न च पश्याम्यहं तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ।
रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा त्रासादिहागता ॥ ७.२.२२ ॥
لم أرَ هناك أيَّ رفيقة قد وصلت، ولمّا رأيتُ انقلاب صورتي هذا جئتُ إلى هنا من الخوف.
7.2.23
तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः ।
ध्यानं विवेश तच्चापि ह्यपश्यदृषिकर्मजम् ॥ ७.२.२३ ॥
أما الحكيم الملكي تريناBINDU، الذي أضاءت التقشف بهاءه، فقد دخل في التأمل وأدرك أن ذلك نشأ من فعل الحكيم.
7.2.24
स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर्भावितात्मनः ।
गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यमिदमब्रवीत् ॥ ७.२.२४ ॥
فلما عرف ذلك اللعنة من الحكيم العظيم ذي النفس المضبوطة، أخذ ابنته وذهب إلى بولاستيا وقال هذا.
7.2.25
भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैरेव भूषिताम् ।
भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयमुद्यताम् ॥ ७.२.२५ ॥
أيها الجليل، هذه ابنتي، المتزينة بفضائلها وحدها. أيها الحكيم العظيم، اقبل هذه القربان الذي عرضته بنفسها.
7.2.26
तपश्चरणयुक्तस्य श्रम्यमाणेन्द्रियस्य ते ।
शुश्रूषणपरा नित्यं भविष्यति न संशयः ॥ ७.२.२६ ॥
ستكون دائمًا مكرسة لخدمتك، أنت المنهمك في التقشف ذو الحواس المرهقة؛ لا ريب في ذلك.
7.2.27
तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा ।
जिघृक्षुरब्रवीत्कन्यां बाढमित्येव स द्विजः ॥ ७.२.२७ ॥
ولما قال ذلك الحكيم الملكي الصالح، أجاب البراهمي، راغبًا في أخذ الفتاة: «حسنًا جدًا».
7.2.28
दत्त्वा स तु यथान्यायं स्वमाश्रमपदं गतः ।
सापि तत्रावसत्कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः ॥ ७.२.२८ ॥
ولما زوّجها على الوجه المشروع، عاد إلى ناسكه. وأقامت الفتاة هناك أيضًا، تُرضي زوجها بفضائلها.
7.2.29
तस्यास्तु शीलवृत्ताभ्यां तुतोष मुनिपुङ्गवः ।
प्रीतः स तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.२.२९ ॥
ارتضى ذلك أفضل الحكماء بخلقها وسلوكها، فقال هذه الكلمات وهو مسرور، ذو البهاء العظيم.
7.2.30
परितुष्टो ऽस्मि सुश्रोणि गुणानां सम्पदा भृशम् ।
तस्माद्देवि ददाम्यद्य पुत्रमात्मसमं तव ॥ ७.२.३० ॥
أيتها الجميلة الخصر، إنني مسرور جدًا بوفرة فضائلك؛ لذلك أيتها الإلهة، أهبك اليوم ابنًا يماثلني.
7.2.31
उभयोर्वंशकर्तारं पौलस्त्य इति विश्रुतम् ।
यस्मात्तु विश्रुतो वेदस्त्वयैषो ऽध्ययतो मम ॥ ७.२.३१ ॥
سيكون هو أصل النسلين، وسيشتهر باسم باولاستيا، لأنك سمعتَ هذا الveda وحفظته حين كنتُ أدرسه.
7.2.32
तस्मात्स विश्रवा नाम भविष्यति न संशयः ।
एवमुक्ता तु सा देवी प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ७.२.३२ ॥
فلذلك سيُسمّى فِشْرَوَس، ولا شك في ذلك. فلما قيل ذلك، فرحت الإلهة في نفسها فرحاً شديداً...
7.2.33
अचिरेणैव कालेनासूत विश्रवसं सुतम् ।
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यशोधर्मसमन्वितम् ॥ ७.२.३३ ॥
وفي زمن قصير ولدت ابناً هو فِشْرَوَس، المشهور في العوالم الثلاثة، المتّصف بالمجد والدارما.
7.2.34
श्रुतिमान्समदर्शी च व्रताचाररतस्तथा ।
पितेव तपसा युक्तो ह्यभवद्विश्रवा मुनिः ॥ ७.२.३४ ॥
كان عالماً بالشروتي، سوي النظر، ملتزماً بالنذور والسلوك القويم؛ وكأبيه، متحلياً بالتقشف، صار فِشْرَوَس حكيماً.