Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.2.1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः ।
कुम्भयोनिर्मिहातेजा राममेतदुवाच ह ॥ ७.२.१ ॥
Tras escuchar aquellas palabras del magnánimo Rāghava, el sabio nacido de la vasija, de gran esplendor, habló así a Rāma.
7.2.2
शृणु राम कथावृत्तं तस्य तेजोबलं महत् ।
जघान शत्रून्येनासौ न च वध्यः स शत्रुभिः ॥ ७.२.२ ॥
Escucha, Rāma, el relato de su historia, su gran esplendor y fuerza, por la cual mató a sus enemigos y no podía ser muerto por ellos.
7.2.3
तावत्ते रावणस्येदं कुलं जन्म च राघव ।
वरप्रदानं च तथा तस्मै दत्तं ब्रवीमि ते ॥ ७.२.३ ॥
Ahora, Rāghava, te cuento el linaje de Rāvaṇa, su nacimiento y el don que le fue concedido.
7.2.4
पुरा कृतयुगे राम प्रजापतिसुतः प्रभुः ।
पुलस्त्यो नाम ब्रह्मर्षिः साक्षादिव पितामहः ॥ ७.२.४ ॥
Hace mucho, Rāma, en la edad Kṛta, existió el señor Pulastya, hijo de Prajāpati, un brahmarṣi, como si fuera el propio abuelo en persona.
7.2.5
नानुकीर्त्या गुणास्तस्य धर्मतः शीलतस्तथा ।
प्रजापतेः पुत्र इति वक्तुं शक्यं हि नामतः ॥ ७.२.५ ॥
Sus cualidades, en el dharma y en el carácter, no pueden ser enumeradas por completo; solo puede decirse por su nombre que es hijo de Prajāpati.
7.2.6
प्रजापतिसुतत्वेन देवानां वल्लभो हि सः ।
हृष्टः सर्वस्य लोकस्य गुणैः शुभ्रैर्महामतिः ॥ ७.२.६ ॥
Por ser hijo de Prajāpati, era amado de los dioses; aquel de gran mente alegraba a todo el mundo con sus virtudes luminosas.
7.2.7
स तु धर्मप्रसङ्गेन मेरोः पार्श्वे महागिरेः ।
तृणविन्द्वाश्रमं गत्वा न्यवसन्मुनिपुङ्गवः ॥ ७.२.७ ॥
Por el curso de la conversación sobre el dharma, fue al ermitaño de Tṛṇabindu, al costado del gran monte Meru, y allí habitó, el mejor de los sabios.
7.2.8
तपस्तेपे स धर्मात्मा स्वाध्यायनियतेन्द्रियः ।
गत्वाश्रमपदं तस्य विघ्नं कुर्वन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.८ ॥
El de alma justa practicó austeridades, con los sentidos dominados por el estudio de los Vedas. Las doncellas fueron al lugar de su ermita y le pusieron obstáculos.
7.2.9
देवपन्नगकन्याश्च राजर्षितनयाश्च याः ।
क्रीडन्त्यो ऽप्सरसश्चैव तं देशमुपपेदिरे ॥ ७.२.९ ॥
Las hijas de los dioses y de los seres serpiente, las hijas de los reyes sabios y también las apsaras, jugando, llegaron a aquella región.
7.2.10
सर्वर्तुषृपभोग्यत्वाद्रम्यत्वात्काननस्य च ।
नित्यशस्तास्तु तं देशं गत्वा क्रीडन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.१० ॥
Porque era agradable en todas las estaciones y por la belleza del bosque, las doncellas iban siempre a aquel lugar a jugar.
7.2.11
देशस्य रमणीयत्वात्पुलस्त्यो यत्र स द्विजः ।
गायन्त्यो वादयन्त्यश्च लासयन्त्यस्तथैव च ।
मुनेस्तपस्विनस्तस्य विघ्नं चक्रुरनिन्दिताः ॥ ७.२.११ ॥
Por la belleza de la región donde habitaba el dvija Pulastya, las doncellas sin tacha, cantando, tocando instrumentos y danzando, causaron obstáculos a las austeridades de aquel sabio asceta.
7.2.12
अथ क्रुद्धो महातेजा व्याजहार महामुनिः ।
या मे दर्शनमागच्छेत्सा गर्भं धारयिष्यति ॥ ७.२.१२ ॥
Entonces el gran sabio, de gran esplendor, airado, habló: «La doncella que llegue a mi vista concebirá un hijo.»
7.2.13
तास्तु सर्वाः प्रतिश्रुत्य तस्य वाक्यं महात्मनः ।
ब्रह्मशापभयाद्भीतास्तं देशं नोपचक्रमुः ॥ ७.२.१३ ॥
Habiendo prometido las palabras del magnánimo, todas ellas, temerosas de la maldición del brahmán, no se acercaron a aquel lugar.
7.2.14
तृणबिन्दोस्तु राजर्षेस्तनया न शृणोति तत् ॥ ७.२.१४ ॥
Pero la hija del rey sabio Tṛṇabindu no escuchó aquello.
7.2.15
गत्वाश्रमपदं तत्र विचचार सुनिर्भया ।
न सापश्यत्स्थिता तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ॥ ७.२.१५ ॥
Yendo al lugar del ermitaño, vagó allí sin miedo, pero no vio a ninguna compañera que hubiera llegado y estuviera de pie allí.
7.2.16
तस्मिन्काले महातेजाः प्राजापत्यो महानृषिः ।
स्वाध्यायमकरोत्तत्र तपसा भावितः स्वयम् ॥ ७.२.१६ ॥
En aquel tiempo, el gran sabio de la estirpe de Prajāpati, de gran esplendor, purificado por la austeridad, recitaba él mismo allí el Veda.
7.2.17
सा तु वेदश्रुतिं श्रुत्वा दृष्ट्वा वै तपसो निधिम् ।
अभवत्पाण्डुदेहा सा सुव्यञ्जितशरीरजा ॥ ७.२.१७ ॥
Habiendo oído el sonido del Veda y visto aquel tesoro de austeridad, ella se volvió, en verdad, pálida de cuerpo, y en su cuerpo se manifestaron claramente las señales del embarazo.
7.2.18
वभूव च समुद्विग्ना दृष्ट्वा तद्दोषमात्मनः ।
इदं मे किन्त्विति ज्ञात्वा पितुर्गत्वा ऽ ऽश्रमे स्थिता ॥ ७.२.१८ ॥
Al ver aquella falta suya, se llenó de gran turbación; sabiendo '¿Qué es esto que me ha ocurrido?', fue al ermitaño de su padre y se quedó allí.
7.2.19
तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणविन्दुरथाब्रवीत् ।
किं त्वमेतत्त्वसदृशं धारयस्यात्मनो वपुः ॥ ७.२.१९ ॥
Al verla así transformada, Tṛṇabindu dijo: "¿Por qué llevas tu cuerpo en una forma tan impropia?"
7.2.20
सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम् ।
न जाने कारणं तात येन मे रूपमीदृशम् ॥ ७.२.२० ॥
Juntando las manos con aflicción, la doncella dijo a aquel tesoro de austeridad: "Padre, no conozco la causa por la que mi forma se ha vuelto así."
7.2.21
किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर्भावितात्मनः ।
पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यमन्वेष्टुं स्वसखीजनम् ॥ ७.२.२१ ॥
Antes fui sola al divino ermitaño del gran sabio Pulastya, de alma dominada, a buscar a mis compañeras.
7.2.22
न च पश्याम्यहं तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ।
रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा त्रासादिहागता ॥ ७.२.२२ ॥
Allí no vi a ninguna compañera que hubiera llegado; y viendo esta inversión de mi forma, vine aquí temblando de miedo.
7.2.23
तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः ।
ध्यानं विवेश तच्चापि ह्यपश्यदृषिकर्मजम् ॥ ७.२.२३ ॥
Pero Tṛṇabindu, el rey sabio cuyo esplendor se iluminó con la austeridad, entró en meditación y percibió que aquello surgía de la acción del sabio.
7.2.24
स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर्भावितात्मनः ।
गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यमिदमब्रवीत् ॥ ७.२.२४ ॥
Entonces, comprendiendo la maldición del gran sabio de alma dominada, tomó a su hija, fue ante Pulastya y le dijo esto.
7.2.25
भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैरेव भूषिताम् ।
भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयमुद्यताम् ॥ ७.२.२५ ॥
Oh venerable, esta es mi hija, adornada por sus propias virtudes. Oh gran sabio, acepta esta ofrenda que ella misma se ofrece.
7.2.26
तपश्चरणयुक्तस्य श्रम्यमाणेन्द्रियस्य ते ।
शुश्रूषणपरा नित्यं भविष्यति न संशयः ॥ ७.२.२६ ॥
Ella siempre estará dedicada a servirte, a ti que te entregas a la austeridad y tienes los sentidos fatigados; no hay duda.
7.2.27
तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा ।
जिघृक्षुरब्रवीत्कन्यां बाढमित्येव स द्विजः ॥ ७.२.२७ ॥
Cuando aquel virtuoso rey sabio pronunció estas palabras, el brahmán, deseando tomar a la doncella, respondió: «Muy bien».
7.2.28
दत्त्वा स तु यथान्यायं स्वमाश्रमपदं गतः ।
सापि तत्रावसत्कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः ॥ ७.२.२८ ॥
Tras entregarla según la norma, él regresó a su propio ermitaño. Ella también vivió allí, complaciendo a su esposo con sus virtudes.
7.2.29
तस्यास्तु शीलवृत्ताभ्यां तुतोष मुनिपुङ्गवः ।
प्रीतः स तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.२.२९ ॥
Aquel mejor de los sabios se complació con su carácter y su conducta; complacido, el de gran esplendor pronunció estas palabras.
7.2.30
परितुष्टो ऽस्मि सुश्रोणि गुणानां सम्पदा भृशम् ।
तस्माद्देवि ददाम्यद्य पुत्रमात्मसमं तव ॥ ७.२.३० ॥
Oh de bellas caderas, estoy profundamente complacido por la abundancia de tus virtudes. Por ello, oh diosa, hoy te concedo un hijo igual a mí.
7.2.31
उभयोर्वंशकर्तारं पौलस्त्य इति विश्रुतम् ।
यस्मात्तु विश्रुतो वेदस्त्वयैषो ऽध्ययतो मम ॥ ७.२.३१ ॥
Él será el progenitor de ambos linajes y será conocido como Paulastya, pues tú escuchaste y aprendiste este Veda mientras yo lo estudiaba.
7.2.32
तस्मात्स विश्रवा नाम भविष्यति न संशयः ।
एवमुक्ता तु सा देवी प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ७.२.३२ ॥
Por ello será llamado Viśravas; no hay duda. Así dicho, la diosa, con el corazón lleno de alegría...
7.2.33
अचिरेणैव कालेनासूत विश्रवसं सुतम् ।
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यशोधर्मसमन्वितम् ॥ ७.२.३३ ॥
En poco tiempo dio a luz al hijo Viśravas, famoso en los tres mundos y dotado de gloria y dharma.
7.2.34
श्रुतिमान्समदर्शी च व्रताचाररतस्तथा ।
पितेव तपसा युक्तो ह्यभवद्विश्रवा मुनिः ॥ ७.२.३४ ॥
Era versado en los Vedas, de ánimo ecuánime y devoto de los votos y de la conducta recta; como su padre, dotado de austeridad, Viśravas llegó a ser un sabio.