வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.2.1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः ।
कुम्भयोनिर्मिहातेजा राममेतदुवाच ह ॥ ७.२.१ ॥
மகாத்மாவான ராகவனின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, மகாதேஜஸ்வியான கும்பயோனி ராமரிடம் இதைக் கூறினார்.
7.2.2
शृणु राम कथावृत्तं तस्य तेजोबलं महत् ।
जघान शत्रून्येनासौ न च वध्यः स शत्रुभिः ॥ ७.२.२ ॥
ராமா, கேள், அவருடைய கதையின் விவரத்தை; அவருடைய பெரிய தேஜஸும் பலமும், அதனால் அவர் எதிரிகளைக் கொன்றார்; எதிரிகளால் அவர் கொல்லப்பட முடியாதவர்.
7.2.3
तावत्ते रावणस्येदं कुलं जन्म च राघव ।
वरप्रदानं च तथा तस्मै दत्तं ब्रवीमि ते ॥ ७.२.३ ॥
ராகவா, இப்போது உனக்கு ராவணனின் இந்தக் குலத்தையும், அவனுடைய பிறப்பையும், அவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரத்தையும் நான் கூறுகிறேன்.
7.2.4
पुरा कृतयुगे राम प्रजापतिसुतः प्रभुः ।
पुलस्त्यो नाम ब्रह्मर्षिः साक्षादिव पितामहः ॥ ७.२.४ ॥
ராமா, முன்பொருகாலத்தில், கிருத யுகத்தில், பிரஜாபதியின் மகனான பிரபு புலஸ்தியர் என்ற பிரம்மரிஷி இருந்தார்; அவர் நேரில் பிதாமகர் போலவே இருந்தார்.
7.2.5
नानुकीर्त्या गुणास्तस्य धर्मतः शीलतस्तथा ।
प्रजापतेः पुत्र इति वक्तुं शक्यं हि नामतः ॥ ७.२.५ ॥
அவருடைய குணங்களை தர்மத்தாலும் நல்லொழுக்கத்தாலும் முழுமையாகப் புகழ்ந்து கூற இயலாது; பிரஜாபதியின் மகன் என்று பெயரால் மட்டுமே சொல்லலாம்.
7.2.6
प्रजापतिसुतत्वेन देवानां वल्लभो हि सः ।
हृष्टः सर्वस्य लोकस्य गुणैः शुभ्रैर्महामतिः ॥ ७.२.६ ॥
பிரஜாபதியின் மகனாய் இருந்ததால் அவர் தேவர்களுக்கு அன்பிற்குரியவர்; அந்த மகாபுத்திமான் தனது தூய குணங்களால் எல்லா உலகத்தையும் மகிழ்வித்தார்.
7.2.7
स तु धर्मप्रसङ्गेन मेरोः पार्श्वे महागिरेः ।
तृणविन्द्वाश्रमं गत्वा न्यवसन्मुनिपुङ्गवः ॥ ७.२.७ ॥
அவர் அறச் செயலின் பொருட்டு மகாமேரு மலையின் பக்கத்தில் திருணபிந்துவின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று வசித்தார், முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவர்.
7.2.8
तपस्तेपे स धर्मात्मा स्वाध्यायनियतेन्द्रियः ।
गत्वाश्रमपदं तस्य विघ्नं कुर्वन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.८ ॥
அறமுள்ளவர் வேத ஓதலால் புலன்களை அடக்கித் தவம் செய்தார்; அவரது ஆசிரம இடத்திற்குச் சென்று கன்னியர் இடையூறு செய்தனர்.
7.2.9
देवपन्नगकन्याश्च राजर्षितनयाश्च याः ।
क्रीडन्त्यो ऽप्सरसश्चैव तं देशमुपपेदिरे ॥ ७.२.९ ॥
தேவர், நாகர் கன்னியரும் ராஜரிஷிகளின் மகள்களும், அப்சரஸுகளும் விளையாடியபடி அந்த இடத்திற்கு வந்தனர்.
7.2.10
सर्वर्तुषृपभोग्यत्वाद्रम्यत्वात्काननस्य च ।
नित्यशस्तास्तु तं देशं गत्वा क्रीडन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.१० ॥
எல்லாப் பருவங்களிலும் இன்பம் தருவதாலும், காட்டின் அழகினாலும், அந்தக் கன்னியர் எப்போதும் அந்த இடத்திற்குச் சென்று விளையாடினர்.
7.2.11
देशस्य रमणीयत्वात्पुलस्त्यो यत्र स द्विजः ।
गायन्त्यो वादयन्त्यश्च लासयन्त्यस्तथैव च ।
मुनेस्तपस्विनस्तस्य विघ्नं चक्रुरनिन्दिताः ॥ ७.२.११ ॥
அந்த நாட்டின் அழகினால், இருபிறப்பாளர் புலஸ்தியர் இருந்த இடத்தில், பாடியும் வாத்தியம் இசைத்தும் ஆடியும் அந்தக் குற்றமற்ற கன்னியர் அந்தத் தவசி முனிவரின் தவத்திற்கு இடையூறு செய்தனர்.
7.2.12
अथ क्रुद्धो महातेजा व्याजहार महामुनिः ।
या मे दर्शनमागच्छेत्सा गर्भं धारयिष्यति ॥ ७.२.१२ ॥
அப்போது கோபமடைந்த மகாதேஜஸ்வியான மகாமுனிவர் கூறினார்: என் முன் வரும் எந்தக் கன்னி கருவைத் தாங்குவாளோ.
7.2.13
तास्तु सर्वाः प्रतिश्रुत्य तस्य वाक्यं महात्मनः ।
ब्रह्मशापभयाद्भीतास्तं देशं नोपचक्रमुः ॥ ७.२.१३ ॥
அந்த மகாத்மாவின் சொல்லுக்குச் சம்மதித்து அனைவரும், பிராமணச் சாபத்தின் பயத்தால் அஞ்சி, அந்த இடத்தை அணுகவில்லை.
7.2.14
तृणबिन्दोस्तु राजर्षेस्तनया न शृणोति तत् ॥ ७.२.१४ ॥
ராஜரிஷி திருணபிந்துவின் மகள் அதைக் கேட்கவில்லை.
7.2.15
गत्वाश्रमपदं तत्र विचचार सुनिर्भया ।
न सापश्यत्स्थिता तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ॥ ७.२.१५ ॥
அவள் அந்த ஆசிரம இடத்திற்குச் சென்று அச்சமின்றி அங்கு திரிந்தாள்; ஆனால் அங்கு நின்றிருந்த வந்த ஒரு தோழியை அவள் காணவில்லை.
7.2.16
तस्मिन्काले महातेजाः प्राजापत्यो महानृषिः ।
स्वाध्यायमकरोत्तत्र तपसा भावितः स्वयम् ॥ ७.२.१६ ॥
அந்த நேரத்தில், பெரும் ஒளியுடைய பிரஜாபதியின் வழிவந்த மகா ரிஷி தவத்தால் தூய்மையடைந்து, அங்கே தாமே வேதப் பாராயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்.
7.2.17
सा तु वेदश्रुतिं श्रुत्वा दृष्ट्वा वै तपसो निधिम् ।
अभवत्पाण्डुदेहा सा सुव्यञ्जितशरीरजा ॥ ७.२.१७ ॥
அவள் வேத ஒலியைக் கேட்டு, தவத்தின் பொக்கிஷமாகிய அவரைக் கண்டு, உண்மையாகவே வெளிறிய உடலுடையவளானாள்; அவள் உடலில் கர்ப்பத்தின் அடையாளங்கள் தெளிவாகத் தோன்றின.
7.2.18
वभूव च समुद्विग्ना दृष्ट्वा तद्दोषमात्मनः ।
इदं मे किन्त्विति ज्ञात्वा पितुर्गत्वा ऽ ऽश्रमे स्थिता ॥ ७.२.१८ ॥
தன் அந்தத் தவறைக் கண்டு அவள் மிகவும் கலக்கமடைந்தாள்; 'இது எனக்கு என்ன ஆயிற்று?' என்று உணர்ந்து, தந்தையின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று நின்றாள்.
7.2.19
तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणविन्दुरथाब्रवीत् ।
किं त्वमेतत्त्वसदृशं धारयस्यात्मनो वपुः ॥ ७.२.१९ ॥
அவள் இவ்வாறு மாறியிருப்பதைக் கண்ட திருணபிந்து கூறினான்: "உன் உடலை ஏன் இப்படிப் பொருத்தமற்ற வடிவில் தாங்கியிருக்கிறாய்?"
7.2.20
सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम् ।
न जाने कारणं तात येन मे रूपमीदृशम् ॥ ७.२.२० ॥
அவள் துயருடன் கைகூப்பி அந்தத் தவச்செல்வனிடம் கூறினாள்: "அப்பா, என் உருவம் இப்படி ஆனதற்குக் காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை."
7.2.21
किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर्भावितात्मनः ।
पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यमन्वेष्टुं स्वसखीजनम् ॥ ७.२.२१ ॥
நான் முன்பு தனியாகவே, மனத்தை அடக்கிய மகரிஷி புலஸ்தியரின் தெய்வீக ஆசிரமத்திற்கு என் தோழியரைத் தேடிச் சென்றேன்.
7.2.22
न च पश्याम्यहं तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ।
रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा त्रासादिहागता ॥ ७.२.२२ ॥
அங்கே வந்திருந்த எந்தத் தோழியையும் நான் காணவில்லை; என் உருவம் தலைகீழாக மாறியதைக் கண்டு அச்சத்தால் இங்கு வந்தேன்.
7.2.23
तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः ।
ध्यानं विवेश तच्चापि ह्यपश्यदृषिकर्मजम् ॥ ७.२.२३ ॥
ஆனால் தவத்தால் ஒளி பெற்ற ராஜரிஷி திருணபிந்து தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்; அதனால் அது ரிஷியின் செயலால் விளைந்ததென்று கண்டார்.
7.2.24
स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर्भावितात्मनः ।
गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यमिदमब्रवीत् ॥ ७.२.२४ ॥
அப்போது அவர் அந்தச் சாபம் மனத்தை அடக்கிய மகரிஷியால் இடப்பட்டது என்று அறிந்து, மகளை அழைத்துக்கொண்டு புலஸ்தியரிடம் சென்று இதைக் கூறினார்.
7.2.25
भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैरेव भूषिताम् ।
भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयमुद्यताम् ॥ ७.२.२५ ॥
ஐயனே, இவள் என் மகள்; தன் சொந்த குணங்களாலேயே அலங்கரிக்கப்பட்டவள். மகரிஷியே, தானே முன்வந்து அளிக்கப்படும் இந்தக் காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
7.2.26
तपश्चरणयुक्तस्य श्रम्यमाणेन्द्रियस्य ते ।
शुश्रूषणपरा नित्यं भविष्यति न संशयः ॥ ७.२.२६ ॥
தவம் செய்வதில் ஈடுபட்டு, புலன்கள் களைத்திருக்கும் உங்களுக்கு, அவள் எப்போதும் சேவையில் ஈடுபட்டிருப்பாள் என்பதில் ஐயமில்லை.
7.2.27
तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा ।
जिघृक्षुरब्रवीत्कन्यां बाढमित्येव स द्विजः ॥ ७.२.२७ ॥
அந்த அறநெறியுள்ள அரசரிஷி அவ்வாறு பேசியபோது, அந்த இருபிறப்பாளர் கன்னிகையை ஏற்க விரும்பி, 'சரி' என்றார்.
7.2.28
दत्त्वा स तु यथान्यायं स्वमाश्रमपदं गतः ।
सापि तत्रावसत्कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः ॥ ७.२.२८ ॥
முறைப்படி அவளைக் கொடுத்துவிட்டு அவர் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அந்தக் கன்னிகையும் அங்கேயே தங்கி, தன் குணங்களால் கணவனை மகிழ்வித்தாள்.
7.2.29
तस्यास्तु शीलवृत्ताभ्यां तुतोष मुनिपुङ्गवः ।
प्रीतः स तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.२.२९ ॥
அவளுடைய நல்லொழுக்கத்தாலும் நடத்தையாலும் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் மகிழ்ந்தார். மகிழ்ச்சியடைந்த அந்த மாபெரும் ஒளியுள்ளவர் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
7.2.30
परितुष्टो ऽस्मि सुश्रोणि गुणानां सम्पदा भृशम् ।
तस्माद्देवि ददाम्यद्य पुत्रमात्मसमं तव ॥ ७.२.३० ॥
அழகிய இடையுடையவளே, குணச் செல்வத்தால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். ஆகையால், தேவியே, இன்று உனக்கு என்னைப் போன்ற ஒரு மகனை அளிக்கிறேன்.
7.2.31
उभयोर्वंशकर्तारं पौलस्त्य इति विश्रुतम् ।
यस्मात्तु विश्रुतो वेदस्त्वयैषो ऽध्ययतो मम ॥ ७.२.३१ ॥
இவன் இரு குலங்களுக்கும் மூதாதையாக இருப்பான்; பௌலஸ்த்யன் என்று புகழ் பெறுவான். ஏனெனில் நான் வேதம் ஓதியபோது நீ அதைக் கேட்டு ஞாபகத்தில் கொண்டாய்.
7.2.32
तस्मात्स विश्रवा नाम भविष्यति न संशयः ।
एवमुक्ता तु सा देवी प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ७.२.३२ ॥
ஆகவே அவன் விஶ்ரவஸ் என்ற பெயருடையவனாக இருப்பான்; இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்தத் தேவி மனமகிழ்ச்சியுடன்...
7.2.33
अचिरेणैव कालेनासूत विश्रवसं सुतम् ।
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यशोधर्मसमन्वितम् ॥ ७.२.३३ ॥
சிறிது காலத்திலேயே அவள் விஶ்ரவஸ் என்ற மகனைப் பெற்றாள்; அவன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவனும் புகழும் தர்மமும் நிறைந்தவனுமாக இருந்தான்.
7.2.34
श्रुतिमान्समदर्शी च व्रताचाररतस्तथा ।
पितेव तपसा युक्तो ह्यभवद्विश्रवा मुनिः ॥ ७.२.३४ ॥
அவன் வேதம் அறிந்தவனும், சமநோக்குடையவனும், விரதங்களிலும் நல்லொழுக்கத்திலும் ஈடுபட்டவனுமாக இருந்தான்; தந்தையைப் போலவே தவத்தோடு கூடியவனாக விஶ்ரவஸ் முனிவரானான்.