Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.2.1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः ।
कुम्भयोनिर्मिहातेजा राममेतदुवाच ह ॥ ७.२.१ ॥
Nachdem er diese Worte des großherzigen Rāghava gehört hatte, sprach der Kruggeborene, von großem Glanz, so zu Rāma.
7.2.2
शृणु राम कथावृत्तं तस्य तेजोबलं महत् ।
जघान शत्रून्येनासौ न च वध्यः स शत्रुभिः ॥ ७.२.२ ॥
Höre, Rāma, den Bericht seiner Geschichte, seinen großen Glanz und seine Kraft, durch die er seine Feinde erschlug und von Feinden nicht getötet werden konnte.
7.2.3
तावत्ते रावणस्येदं कुलं जन्म च राघव ।
वरप्रदानं च तथा तस्मै दत्तं ब्रवीमि ते ॥ ७.२.३ ॥
Nun, Rāghava, erzähle ich dir von Rāvaṇas Geschlecht, seiner Geburt und dem Segen, der ihm gewährt wurde.
7.2.4
पुरा कृतयुगे राम प्रजापतिसुतः प्रभुः ।
पुलस्त्यो नाम ब्रह्मर्षिः साक्षादिव पितामहः ॥ ७.२.४ ॥
Einst, Rāma, im Kṛta-Zeitalter, lebte der Herr Pulastya, Sohn Prajāpatis, ein Brahmarṣi, gleichsam der Großvater selbst in Person.
7.2.5
नानुकीर्त्या गुणास्तस्य धर्मतः शीलतस्तथा ।
प्रजापतेः पुत्र इति वक्तुं शक्यं हि नामतः ॥ ७.२.५ ॥
Seine Eigenschaften, in Rechtschaffenheit und Charakter, können nicht vollständig aufgezählt werden; man kann nur dem Namen nach sagen, dass er ein Sohn Prajāpatis ist.
7.2.6
प्रजापतिसुतत्वेन देवानां वल्लभो हि सः ।
हृष्टः सर्वस्य लोकस्य गुणैः शुभ्रैर्महामतिः ॥ ७.२.६ ॥
Als Sohn Prajāpatis war er den Göttern lieb; dieser großgesinnte Mann erfreute die ganze Welt durch seine strahlenden Eigenschaften.
7.2.7
स तु धर्मप्रसङ्गेन मेरोः पार्श्वे महागिरेः ।
तृणविन्द्वाश्रमं गत्वा न्यवसन्मुनिपुङ्गवः ॥ ७.२.७ ॥
Im Zuge eines Gesprächs über das Dharma ging er zur Einsiedelei des Tṛṇabindu an der Seite des großen Berges Meru und ließ sich dort nieder, der beste unter den Weisen.
7.2.8
तपस्तेपे स धर्मात्मा स्वाध्यायनियतेन्द्रियः ।
गत्वाश्रमपदं तस्य विघ्नं कुर्वन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.८ ॥
Der Gerechtgesinnte übte Askese, seine Sinne gezügelt durch das Studium der Veden. Die Mädchen gingen zum Ort seiner Einsiedelei und stellten ihm Hindernisse in den Weg.
7.2.9
देवपन्नगकन्याश्च राजर्षितनयाश्च याः ।
क्रीडन्त्यो ऽप्सरसश्चैव तं देशमुपपेदिरे ॥ ७.२.९ ॥
Die Töchter der Götter und Schlangenwesen, die Töchter der königlichen Weisen und auch die Apsaras kamen spielend in jene Gegend.
7.2.10
सर्वर्तुषृपभोग्यत्वाद्रम्यत्वात्काननस्य च ।
नित्यशस्तास्तु तं देशं गत्वा क्रीडन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.१० ॥
Da er zu jeder Jahreszeit angenehm war und wegen der Schönheit des Waldes, gingen die Mädchen immer an jenen Ort und spielten dort.
7.2.11
देशस्य रमणीयत्वात्पुलस्त्यो यत्र स द्विजः ।
गायन्त्यो वादयन्त्यश्च लासयन्त्यस्तथैव च ।
मुनेस्तपस्विनस्तस्य विघ्नं चक्रुरनिन्दिताः ॥ ७.२.११ ॥
Wegen der Schönheit der Gegend, wo der zweimal Geborene Pulastya wohnte, bereiteten die makellosen Mädchen, singend, musizierend und tanzend, dem asketischen Weisen Hindernisse für seine Askese.
7.2.12
अथ क्रुद्धो महातेजा व्याजहार महामुनिः ।
या मे दर्शनमागच्छेत्सा गर्भं धारयिष्यति ॥ ७.२.१२ ॥
Da sprach der große Weise von großem Glanz, zornig: »Welches Mädchen in meinen Anblick kommt, wird ein Kind empfangen.«
7.2.13
तास्तु सर्वाः प्रतिश्रुत्य तस्य वाक्यं महात्मनः ।
ब्रह्मशापभयाद्भीतास्तं देशं नोपचक्रमुः ॥ ७.२.१३ ॥
Nachdem sie alle dem Wort des Hochherzigen zugesagt hatten, näherten sie sich aus Furcht vor dem Fluch des Brahmanen jenem Ort nicht.
7.2.14
तृणबिन्दोस्तु राजर्षेस्तनया न शृणोति तत् ॥ ७.२.१४ ॥
Die Tochter des königlichen Weisen Tṛṇabindu aber hörte dies nicht.
7.2.15
गत्वाश्रमपदं तत्र विचचार सुनिर्भया ।
न सापश्यत्स्थिता तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ॥ ७.२.१५ ॥
Zum Ort der Einsiedelei gegangen, wanderte sie dort furchtlos umher, sah aber keine herbeigekommene Gefährtin, die dort stand.
7.2.16
तस्मिन्काले महातेजाः प्राजापत्यो महानृषिः ।
स्वाध्यायमकरोत्तत्र तपसा भावितः स्वयम् ॥ ७.२.१६ ॥
Zu jener Zeit rezitierte der große Weise aus dem Geschlecht des Prajāpati, von großem Glanz, durch Askese geläutert, dort selbst das Veda.
7.2.17
सा तु वेदश्रुतिं श्रुत्वा दृष्ट्वा वै तपसो निधिम् ।
अभवत्पाण्डुदेहा सा सुव्यञ्जितशरीरजा ॥ ७.२.१७ ॥
Nachdem sie den Klang des Veda gehört und jenen Schatz der Askese gesehen hatte, wurde sie tatsächlich blassen Körpers, und die Zeichen der Schwangerschaft zeigten sich deutlich an ihrem Leib.
7.2.18
वभूव च समुद्विग्ना दृष्ट्वा तद्दोषमात्मनः ।
इदं मे किन्त्विति ज्ञात्वा पितुर्गत्वा ऽ ऽश्रमे स्थिता ॥ ७.२.१८ ॥
Als sie diesen Fehler an sich sah, wurde sie sehr erregt; in dem Wissen 'Was ist das, das mir widerfahren ist?', ging sie zur Einsiedelei ihres Vaters und blieb dort stehen.
7.2.19
तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणविन्दुरथाब्रवीत् ।
किं त्वमेतत्त्वसदृशं धारयस्यात्मनो वपुः ॥ ७.२.१९ ॥
Als er sie so verwandelt sah, sprach Tṛṇabindu: "Warum trägst du deinen Leib in einer so unpassenden Gestalt?"
7.2.20
सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम् ।
न जाने कारणं तात येन मे रूपमीदृशम् ॥ ७.२.२० ॥
Mit gefalteten Händen und betrübt sprach das Mädchen zu jenem Schatz der Askese: "Vater, ich kenne den Grund nicht, weshalb meine Gestalt so geworden ist."
7.2.21
किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर्भावितात्मनः ।
पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यमन्वेष्टुं स्वसखीजनम् ॥ ७.२.२१ ॥
Zuvor ging ich allein zur göttlichen Einsiedelei des großen Weisen Pulastya, dessen Selbst gezügelt ist, um meine Gefährtinnen zu suchen.
7.2.22
न च पश्याम्यहं तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ।
रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा त्रासादिहागता ॥ ७.२.२२ ॥
Dort sah ich keine Gefährtin, die angekommen wäre; und als ich diese Umkehrung meiner Gestalt sah, kam ich vor Furcht hierher.
7.2.23
तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः ।
ध्यानं विवेश तच्चापि ह्यपश्यदृषिकर्मजम् ॥ ७.२.२३ ॥
Tṛṇabindu aber, der königliche Weise, dessen Glanz durch Askese erleuchtet war, versank in Meditation und erkannte, dass dies aus der Tat des Weisen entstanden war.
7.2.24
स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर्भावितात्मनः ।
गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यमिदमब्रवीत् ॥ ७.२.२४ ॥
Da erkannte er jenen Fluch des gezügelten großen Weisen, nahm seine Tochter, ging zu Pulastya und sprach dies.
7.2.25
भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैरेव भूषिताम् ।
भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयमुद्यताम् ॥ ७.२.२५ ॥
O Verehrter, dies ist meine Tochter, geschmückt mit ihren eigenen Tugenden. O großer Weiser, nimm diese Gabe an, die sie selbst dargebracht hat.
7.2.26
तपश्चरणयुक्तस्य श्रम्यमाणेन्द्रियस्य ते ।
शुश्रूषणपरा नित्यं भविष्यति न संशयः ॥ ७.२.२६ ॥
Sie wird dir, der du in Askese lebst und dessen Sinne ermüdet sind, stets dienend ergeben sein; daran ist kein Zweifel.
7.2.27
तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा ।
जिघृक्षुरब्रवीत्कन्यां बाढमित्येव स द्विजः ॥ ७.२.२७ ॥
Als jener rechtschaffene königliche Weise diese Worte sprach, sagte der Zweimalgeborene, begierig, das Mädchen zu nehmen: »Gut so.«
7.2.28
दत्त्वा स तु यथान्यायं स्वमाश्रमपदं गतः ।
सापि तत्रावसत्कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः ॥ ७.२.२८ ॥
Nachdem er sie der Ordnung gemäß gegeben hatte, kehrte er zu seiner eigenen Einsiedelei zurück. Auch das Mädchen wohnte dort und erfreute ihren Gatten durch ihre Tugenden.
7.2.29
तस्यास्तु शीलवृत्ताभ्यां तुतोष मुनिपुङ्गवः ।
प्रीतः स तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.२.२९ ॥
Jener beste der Weisen war zufrieden mit ihrem Charakter und Wandel; erfreut sprach der von großem Glanz diese Worte.
7.2.30
परितुष्टो ऽस्मि सुश्रोणि गुणानां सम्पदा भृशम् ।
तस्माद्देवि ददाम्यद्य पुत्रमात्मसमं तव ॥ ७.२.३० ॥
O Schönhüftige, ich bin sehr erfreut über die Fülle deiner Tugenden. Darum, o Göttin, schenke ich dir heute einen Sohn, mir gleich.
7.2.31
उभयोर्वंशकर्तारं पौलस्त्य इति विश्रुतम् ।
यस्मात्तु विश्रुतो वेदस्त्वयैषो ऽध्ययतो मम ॥ ७.२.३१ ॥
Er wird der Stammvater beider Geschlechter sein und als Paulastya berühmt werden, denn du hast dieses Veda gehört und aufgenommen, als ich es studierte.
7.2.32
तस्मात्स विश्रवा नाम भविष्यति न संशयः ।
एवमुक्ता तु सा देवी प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ७.२.३२ ॥
Daher wird er Viśravas heißen, daran ist kein Zweifel. So angesprochen, die Göttin, mit freudig erregtem Herzen...
7.2.33
अचिरेणैव कालेनासूत विश्रवसं सुतम् ।
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यशोधर्मसमन्वितम् ॥ ७.२.३३ ॥
In kurzer Zeit gebar sie den Sohn Viśravas, der in den drei Welten berühmt und mit Ruhm und Dharma begabt war.
7.2.34
श्रुतिमान्समदर्शी च व्रताचाररतस्तथा ।
पितेव तपसा युक्तो ह्यभवद्विश्रवा मुनिः ॥ ७.२.३४ ॥
Er war in den Veden bewandert, gleichmütig und den Gelübden und dem rechten Wandel ergeben; wie sein Vater, mit Askese begabt, wurde Viśravas ein Weiser.