വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 7.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.2.1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः ।
कुम्भयोनिर्मिहातेजा राममेतदुवाच ह ॥ ७.२.१ ॥
മഹാത്മാവായ രാഘവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മഹാതേജസ്വിയായ കുംഭയോനി രാമനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
7.2.2
शृणु राम कथावृत्तं तस्य तेजोबलं महत् ।
जघान शत्रून्येनासौ न च वध्यः स शत्रुभिः ॥ ७.२.२ ॥
രാമാ, അവന്റെ കഥാവൃത്താന്തം കേൾക്കൂ; അവന്റെ മഹത്തായ തേജസ്സും ബലവും; അതിനാൽ അവൻ ശത്രുക്കളെ വധിച്ചു, ശത്രുക്കളാൽ അവൻ വധിക്കപ്പെടാവുന്നവനല്ല.
7.2.3
तावत्ते रावणस्येदं कुलं जन्म च राघव ।
वरप्रदानं च तथा तस्मै दत्तं ब्रवीमि ते ॥ ७.२.३ ॥
രാഘവാ, ഇപ്പോൾ രാവണന്റെ ഈ കുലത്തെയും അവന്റെ ജന്മത്തെയും അവനു നൽകപ്പെട്ട വരത്തെയും ഞാൻ നിന്നോടു പറയാം.
7.2.4
पुरा कृतयुगे राम प्रजापतिसुतः प्रभुः ।
पुलस्त्यो नाम ब्रह्मर्षिः साक्षादिव पितामहः ॥ ७.२.४ ॥
രാമാ, പണ്ടു കൃതയുഗത്തിൽ പ്രജാപതിയുടെ പുത്രനായ പ്രഭുവായ പുലസ്ത്യൻ എന്ന ബ്രഹ്മർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹം സാക്ഷാൽ പിതാമഹനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
7.2.5
नानुकीर्त्या गुणास्तस्य धर्मतः शीलतस्तथा ।
प्रजापतेः पुत्र इति वक्तुं शक्यं हि नामतः ॥ ७.२.५ ॥
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ധർമ്മം കൊണ്ടും ശീലം കൊണ്ടും പൂർണ്ണമായി കീർത്തിക്കാനാവില്ല; പ്രജാപതിയുടെ പുത്രൻ എന്ന് പേരിനാൽ മാത്രമേ പറയാനാകൂ.
7.2.6
प्रजापतिसुतत्वेन देवानां वल्लभो हि सः ।
हृष्टः सर्वस्य लोकस्य गुणैः शुभ्रैर्महामतिः ॥ ७.२.६ ॥
പ്രജാപതിയുടെ പുത്രനായതിനാൽ അദ്ദേഹം ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയനായിരുന്നു; ആ മഹാമതി തന്റെ നിർമ്മല ഗുണങ്ങളാൽ സർവലോകത്തെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
7.2.7
स तु धर्मप्रसङ्गेन मेरोः पार्श्वे महागिरेः ।
तृणविन्द्वाश्रमं गत्वा न्यवसन्मुनिपुङ्गवः ॥ ७.२.७ ॥
ധർമ്മപ്രസംഗത്താൽ മഹാപർവതമായ മേരുവിന്റെ പാർശ്വത്തിൽ തൃണബിന്ദുവിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ചെന്ന് മുനിപുംഗവൻ വസിച്ചു.
7.2.8
तपस्तेपे स धर्मात्मा स्वाध्यायनियतेन्द्रियः ।
गत्वाश्रमपदं तस्य विघ्नं कुर्वन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.८ ॥
ധർമ്മാത്മാവായ അദ്ദേഹം സ്വാധ്യായത്താൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് തപസ്സു ചെയ്തു; കന്യകമാർ ആശ്രമസ്ഥലത്ത് ചെന്ന് വിഘ്നം വരുത്തി.
7.2.9
देवपन्नगकन्याश्च राजर्षितनयाश्च याः ।
क्रीडन्त्यो ऽप्सरसश्चैव तं देशमुपपेदिरे ॥ ७.२.९ ॥
ദേവകന്യമാരും നാഗകന്യമാരും രാജർഷികളുടെ പുത്രിമാരും അപ്സരസ്സുകളും കളിച്ചുകൊണ്ട് ആ ദേശത്ത് എത്തി.
7.2.10
सर्वर्तुषृपभोग्यत्वाद्रम्यत्वात्काननस्य च ।
नित्यशस्तास्तु तं देशं गत्वा क्रीडन्ति कन्यकाः ॥ ७.२.१० ॥
എല്ലാ ഋതുക്കളിലും ആസ്വദിക്കാവുന്നതും കാടിന്റെ മനോഹരത്വവും കാരണം കന്യകമാർ എപ്പോഴും ആ ദേശത്ത് ചെന്ന് കളിച്ചു.
7.2.11
देशस्य रमणीयत्वात्पुलस्त्यो यत्र स द्विजः ।
गायन्त्यो वादयन्त्यश्च लासयन्त्यस्तथैव च ।
मुनेस्तपस्विनस्तस्य विघ्नं चक्रुरनिन्दिताः ॥ ७.२.११ ॥
ദേശത്തിന്റെ മനോഹരത്വം കാരണം, ദ്വിജനായ പുലസ്ത്യൻ വസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത്, പാടിയും വാദ്യം മുഴക്കിയും നൃത്തം ചെയ്തും ആ നിർദോഷകന്യമാർ തപസ്വിയായ മുനിയുടെ തപസ്സിന് വിഘ്നം വരുത്തി.
7.2.12
अथ क्रुद्धो महातेजा व्याजहार महामुनिः ।
या मे दर्शनमागच्छेत्सा गर्भं धारयिष्यति ॥ ७.२.१२ ॥
അപ്പോൾ കോപിച്ച മഹാതേജസ്വിയായ മഹാമുനി പറഞ്ഞു: എന്റെ ദർശനത്തിന് വരുന്ന കന്യക ഗർഭം ധരിക്കും.
7.2.13
तास्तु सर्वाः प्रतिश्रुत्य तस्य वाक्यं महात्मनः ।
ब्रह्मशापभयाद्भीतास्तं देशं नोपचक्रमुः ॥ ७.२.१३ ॥
ആ മഹാത്മാവിന്റെ വാക്കിന് എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു; ബ്രഹ്മശാപഭയത്താൽ ഭയന്ന് അവർ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയില്ല.
7.2.14
तृणबिन्दोस्तु राजर्षेस्तनया न शृणोति तत् ॥ ७.२.१४ ॥
രാജർഷി തൃണബിന്ദുവിന്റെ പുത്രി അത് കേട്ടില്ല.
7.2.15
गत्वाश्रमपदं तत्र विचचार सुनिर्भया ।
न सापश्यत्स्थिता तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ॥ ७.२.१५ ॥
അവൾ ആശ്രമസ്ഥലത്ത് ചെന്ന് നിർഭയയായി അലഞ്ഞു; എന്നാൽ അവിടെ നിൽക്കുന്ന, വന്നെത്തിയ ഒരു തോഴിയെ അവൾ കണ്ടില്ല.
7.2.16
तस्मिन्काले महातेजाः प्राजापत्यो महानृषिः ।
स्वाध्यायमकरोत्तत्र तपसा भावितः स्वयम् ॥ ७.२.१६ ॥
ആ സമയത്ത് മഹാതേജസ്വിയായ പ്രാജാപത്യ മഹർഷി തപസ്സിനാൽ ശുദ്ധനായി, സ്വയം അവിടെ സ്വാധ്യായം ചെയ്തു.
7.2.17
सा तु वेदश्रुतिं श्रुत्वा दृष्ट्वा वै तपसो निधिम् ।
अभवत्पाण्डुदेहा सा सुव्यञ्जितशरीरजा ॥ ७.२.१७ ॥
വേദശബ്ദം കേട്ട്, തപസ്സിന്റെ നിധിയായ ആ മഹർഷിയെ കണ്ട് അവൾ വിളറിയ ശരീരമുള്ളവളായി; അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഗർഭലക്ഷണങ്ങൾ വ്യക്തമായി.
7.2.18
वभूव च समुद्विग्ना दृष्ट्वा तद्दोषमात्मनः ।
इदं मे किन्त्विति ज्ञात्वा पितुर्गत्वा ऽ ऽश्रमे स्थिता ॥ ७.२.१८ ॥
തന്റെ ആ ദോഷം കണ്ട് അവൾ അത്യന്തം വ്യാകുലയായി; 'ഇത് എനിക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു?' എന്നറിഞ്ഞ് അവൾ പിതാവിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ചെന്ന് നിന്നു.
7.2.19
तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणविन्दुरथाब्रवीत् ।
किं त्वमेतत्त्वसदृशं धारयस्यात्मनो वपुः ॥ ७.२.१९ ॥
അവൾ ഇങ്ങനെ രൂപമാറ്റം സംഭവിച്ചതു കണ്ട് തൃണബിന്ദു പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ശരീരത്തെ ഇത്ര അനുചിതമായ രൂപത്തിൽ എന്തിനു ധരിക്കുന്നു?"
7.2.20
सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम् ।
न जाने कारणं तात येन मे रूपमीदृशम् ॥ ७.२.२० ॥
അവൾ ദീനയായി കൈകൂപ്പി ആ തപോധനനോട് പറഞ്ഞു: "അച്ഛാ, എന്റെ രൂപം ഇങ്ങനെ ആയതിന്റെ കാരണം എനിക്കറിയില്ല."
7.2.21
किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर्भावितात्मनः ।
पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यमन्वेष्टुं स्वसखीजनम् ॥ ७.२.२१ ॥
ഞാൻ മുമ്പ് ഒറ്റയ്ക്ക്, മനസ്സടക്കിയ മഹർഷി പുലസ്ത്യന്റെ ദിവ്യാശ്രമത്തിൽ എന്റെ സഖിമാരെ തിരയാൻ പോയിരുന്നു.
7.2.22
न च पश्याम्यहं तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ।
रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा त्रासादिहागता ॥ ७.२.२२ ॥
അവിടെ വന്നുചേർന്ന ഒരു സഖിയെയും ഞാൻ കണ്ടില്ല; എന്റെ രൂപം ഇങ്ങനെ തലകീഴായി മാറിയതു കണ്ട് ഭയന്ന് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നു.
7.2.23
तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः ।
ध्यानं विवेश तच्चापि ह्यपश्यदृषिकर्मजम् ॥ ७.२.२३ ॥
എന്നാൽ തപസ്സിനാൽ പ്രകാശിതമായ തേജസ്സുള്ള രാജർഷി തൃണബിന്ദു ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അത് ഋഷിയുടെ കർമ്മത്താൽ ഉണ്ടായതെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടു.
7.2.24
स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर्भावितात्मनः ।
गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यमिदमब्रवीत् ॥ ७.२.२४ ॥
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം മനസ്സടക്കിയ മഹർഷിയുടെ ആ ശാപം മനസ്സിലാക്കി, മകളെയും കൂട്ടി പുലസ്ത്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
7.2.25
भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैरेव भूषिताम् ।
भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयमुद्यताम् ॥ ७.२.२५ ॥
ഭഗവാനേ, ഇവൾ എന്റെ മകളാണ്; സ്വന്തം ഗുണങ്ങളാൽത്തന്നെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളാണ്. മഹർഷേ, സ്വയം സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഈ ഭിക്ഷ സ്വീകരിച്ചാലും.
7.2.26
तपश्चरणयुक्तस्य श्रम्यमाणेन्द्रियस्य ते ।
शुश्रूषणपरा नित्यं भविष्यति न संशयः ॥ ७.२.२६ ॥
തപസ്സിൽ മുഴുകുകയും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ക്ഷീണിക്കുകയും ചെയ്ത നിങ്ങൾക്ക് അവൾ എപ്പോഴും സേവനത്തിൽ തത്പരയായിരിക്കും; സംശയമില്ല.
7.2.27
तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा ।
जिघृक्षुरब्रवीत्कन्यां बाढमित्येव स द्विजः ॥ ७.२.२७ ॥
ആ ധാർമ്മികനായ രാജർഷി അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കന്യകയെ സ്വീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ ദ്വിജൻ 'ശരി' എന്നു പറഞ്ഞു.
7.2.28
दत्त्वा स तु यथान्यायं स्वमाश्रमपदं गतः ।
सापि तत्रावसत्कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः ॥ ७.२.२८ ॥
ന്യായപ്രകാരം കന്യകയെ നൽകിയശേഷം അദ്ദേഹം തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്കു മടങ്ങി. ആ കന്യകയും അവിടെ താമസിച്ച് തന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ ഭർത്താവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
7.2.29
तस्यास्तु शीलवृत्ताभ्यां तुतोष मुनिपुङ्गवः ।
प्रीतः स तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.२.२९ ॥
അവളുടെ സ്വഭാവത്താലും നടപ്പിനാലും ആ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ സന്തുഷ്ടനായി. പ്രീതനായ ആ മഹാതേജസ്വി ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
7.2.30
परितुष्टो ऽस्मि सुश्रोणि गुणानां सम्पदा भृशम् ।
तस्माद्देवि ददाम्यद्य पुत्रमात्मसमं तव ॥ ७.२.३० ॥
സുന്ദരകടിയുള്ളവളേ, ഗുണസമ്പത്തിനാൽ ഞാൻ ഏറെ സന്തുഷ്ടനായി. അതിനാൽ, ദേവീ, ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് എന്നോടു തുല്യനായ ഒരു പുത്രനെ നൽകുന്നു.
7.2.31
उभयोर्वंशकर्तारं पौलस्त्य इति विश्रुतम् ।
यस्मात्तु विश्रुतो वेदस्त्वयैषो ऽध्ययतो मम ॥ ७.२.३१ ॥
ഇവൻ ഇരു വംശങ്ങൾക്കും മൂലപുരുഷനായി പൗലസ്ത്യൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനാകും; ഞാൻ വേദം പഠിക്കുമ്പോൾ നീ അതു കേട്ട് ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയതുകൊണ്ടാണ്.
7.2.32
तस्मात्स विश्रवा नाम भविष्यति न संशयः ।
एवमुक्ता तु सा देवी प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ७.२.३२ ॥
അതുകൊണ്ട് അവൻ വിശ്രവസ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ദേവി ആനന്ദഭരിതമായ മനസ്സോടെ...
7.2.33
अचिरेणैव कालेनासूत विश्रवसं सुतम् ।
त्रिषु लोकेषु विख्यातं यशोधर्मसमन्वितम् ॥ ७.२.३३ ॥
അധികം വൈകാതെ അവൾ വിശ്രവസ് എന്ന പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു; അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധനും യശസ്സും ധർമ്മവും നിറഞ്ഞവനുമായിരുന്നു.
7.2.34
श्रुतिमान्समदर्शी च व्रताचाररतस्तथा ।
पितेव तपसा युक्तो ह्यभवद्विश्रवा मुनिः ॥ ७.२.३४ ॥
അവൻ വേദജ്ഞനും സമദർശിയും വ്രതാചാരങ്ങളിൽ മുഴുകിയവനുമായിരുന്നു; പിതാവിനെപ്പോലെ തപസ്സുള്ളവനായി വിശ്രവസ് മുനിയായി.