رامايانا فالميكي · السارغا 7.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.22.1
स तस्य तु महानादं श्रुत्वा वैवस्वतः प्रभुः ।
शत्रुं विजयिनं मेने स्वबलस्य च सङ्क्षयम् ॥ ७.२२.१ ॥
وحين سمع صيحته العظيمة، ظنّ الربّ فايفاسفاتا (ياما) أن العدو قد انتصر وأن جيشه قد هلك.
7.22.2
स हि योधान्हतान्मत्वा क्रोधसंरक्तलोचनः ।
अब्रवीत्त्वरितं सूतं रथो ऽयमुपनीयताम् ॥ ७.२२.२ ॥
ظنّ أن جنوده قد قُتلوا، فاحمرت عيناه غضبًا، وقال مسرعًا للسائق: «قرّبوا هذه المركبة إليّ.»
7.22.3
तस्य सूतस्तदा दिव्यमुपस्थाप्य महारथम् ।
स्थितः स च महातेजा ह्यध्यारोहत तं रथम् ।
प्राशमुद्गरहस्तश्च मृत्युस्तस्याग्रतः स्थितः ॥ ७.२२.३ ॥
ثم قرّب سائقه المركبة الإلهية العظيمة ووقف، فاعتلاها ذو البهاء العظيم. وكان الموت، وفي يده الرمح والعمود، واقفًا أمامه.
7.22.4
येन सङ्क्षिप्यते सर्वं त्रैलोक्यमिदमव्ययम् ।
कालदण्डस्तु पार्श्वस्थो मूर्तिमानस्य चाभवत् ।
यमप्रहरणं दिव्यं तेजसा ज्वलदग्निमत् ॥ ७.२२.४ ॥
وبه يُطوى هذا العالم الثلاثي الباقي كله؛ وقامت عصا الزمن إلى جانبه متجسدة، وتوهّج سلاح ياما الإلهي بنوره كالنار.
7.22.5
तस्य पार्श्वेषु निच्छिद्राः कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ॥ ७.२२.५ ॥
وكانت على جانبيه حبال الزمن المحكمة لا فراغ فيها.
7.22.6
पावकस्पर्शसङ्काशः स्थितो मूर्तश्च मुद्गरः ॥ ७.२२.६ ॥
كان العمود، كأنه لمسة نار، قائماً هناك متجسداً.
7.22.7
ततो लोकत्रयं क्षुब्धमकम्पन्त दिवौकसः ।
कालं दृष्ट्वा तथा क्रुद्धं सर्वलोकभयावहम् ॥ ७.२२.७ ॥
فارتجفت العوالم الثلاثة، وارتعد سكان السماء إذ رأوا كالا الغاضب الذي يبعث الرعب في جميع العوالم.
7.22.8
ततः प्रचोदयन्सूतस्तानश्वान्रुचिरप्रभान् ।
प्रययौ भीमसन्नादो यत्र रक्षःपतिः स्थितः ॥ ७.२२.८ ॥
فحث السائق تلك الخيول المتوهجة، وانطلق يزأر زئيرًا مروعًا نحو المكان الذي وقف فيه سيد الرakshasas.
7.22.9
मुहूर्तेन यमं ते तु हया हरिहयोपमाः ।
प्रापयन्मनसस्तुल्या यत्र तत्प्रस्तुतं रणम् ॥ ७.२२.९ ॥
وفي لحظة، حملته تلك الخيول، المماثلة لخيول إندرا والمساوية لسرعة الفكر، إلى المكان الذي أُعدّت فيه المعركة.
7.22.10
दृष्ट्वा तथैव विकृतं रथं मृत्युसमन्वितम् ।
सचिवा राक्षसेन्द्रस्य सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ७.२२.१० ॥
ولما رأى الوزراء، عند سيد الرakshasas، تلك العربة المشوهة المحفوفة بالموت، فرّوا فجأة في كل الاتجاهات.
7.22.11
लघुसत्त्वतया ते हि नष्टसञ्ज्ञा भयार्दिताः ।
नेह योद्धुं समर्थाः स्म इत्युक्त्वा प्रययुर्दिशः ॥ ७.२२.११ ॥
من خفة في النفس، وقد فقدوا وعيهم وأضناهم الخوف، قائلين: «لسنا قادرين على القتال هنا»، فمضوا في الجهات كلها.
7.22.12
स तु तं तादृशं दृष्ट्वा रथं लोकभयावहम् ।
नाक्षुभ्यत दशग्रीवो न चापि भयमाविशत् ॥ ७.२२.१२ ॥
لكن رافانا ذا العشرة رؤوس، إذ رأى تلك العربة المرعبة للعوالم، لم يضطرب، ولم يدخله الخوف أيضًا.
7.22.13
स तु रावणमासाद्य व्यसृजच्छक्तितोमरान् ।
यमो मर्माणि सङ्क्रुद्धो रावणस्योपकृन्तत ॥ ७.२२.१३ ॥
اقترب يama من راڤانا، وغضبًا أطلق الرماح والمزاريق فمزّقت مقاتله الحساسة.
7.22.14
रावणस्तु ततः स्वस्थः शरवर्षं मुमोच ह ।
तस्मिन्वैवस्वतरथे तोयवर्षमिवाम्बुदः ॥ ७.२२.१४ ॥
ولكن راڤانا، وقد استعاد هدوءه، أمطر سهامًا على عربة فايفاسفاتا يama كما تمطر السحابة ماءً.
7.22.15
ततो महाशक्तिशरैः पात्यमानैर्महोरसि ।
नाशक्नोत्प्रतिकर्तुं स राक्षसः शल्यपीडितः ॥ ७.२२.१५ ॥
ثم، وقد أصيب في صدره العريض بالرماح والسهام الكبيرة، عجز الراكشاسا المعذَّب بالسهام عن الرد.
7.22.16
एवं नानाप्रहरणैर्यमेनामित्रकर्षिणा ।
सप्तरात्रं कृतः सङ्ख्ये विसञ्ज्ञो विमुखो रिपुः ॥ ७.२२.१६ ॥
وهكذا أبقى يama، قاهر الأعداء، بأسلحة شتى، عدوَّه في القتال سبع ليالٍ، فاقدًا للوعي ومولّيًا ظهره.
7.22.17
तदासीत्तुमुलं युद्धं यमराक्षसयोर्द्वयोः ।
जयमाकाङ्क्षतोर्वीर समरेष्वनिवर्तिनोः ॥ ७.२२.१७ ॥
عندها نشبت معركة صاخبة بين يama والراكشاسا، وكلاهما يشتهي النصر، أيها البطل، ولم يتراجع أيّ منهما في القتال.
7.22.18
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
प्रजापतिं पुरस्कृत्य समेतास्तद्रणाजिरम् ॥ ७.२२.१८ ॥
ثم اجتمع الآلهة والغندهاربا والسيدها والحكماء العظماء، متقدّمين براجاباتي، في ذلك الميدان.
7.22.19
संवर्त इव लोकानां क्रुध्यतोरभवत्तदा ।
राक्षसानां च मुख्यस्य प्रेतानामीश्वरस्य च ॥ ७.२२.१९ ॥
حينها، كالفناء الكوني للعوالم، اشتد غضب سيد الرakshasas وسيد أرواح الموتى.
7.22.20
राक्षसेन्द्रो ऽपि विस्फार्य चापमिन्द्राशनिप्रभम् ।
निरन्तरमिवाकाशं कुर्वन्बाणांस्ततो ऽसृजत् ॥ ७.२२.२० ॥
وشدّ سيد الرakshasas أيضًا قوسه، اللامع كصاعقة إندرا، وأطلق سهامًا ملأت السماء دون فراغ.
7.22.21
मृत्युं चतुर्भिर्विशिखैः सूतं सप्तभिरार्दयत् ।
यमं शतसहस्रेण शीघ्रं मर्मस्वताडयत् ॥ ७.२२.२१ ॥
جرح الموت بأربعة سهام، وسائقه بسبعة، وضرب يما بسرعة في المقاتل بمئة ألف سهم.
7.22.22
ततः क्रुद्धस्य वदनाद्यमस्य समजायत ।
ज्वालामाली सनिःश्वासः सधूमः कोपपावकः ॥ ७.२२.२२ ॥
ثم انبعثت من وجه يما الغاضب نار الغضب، متوّجةً باللهب، تتنفس وتدخن.
7.22.23
तदाश्चर्यमथो दृष्ट्वा देवदानवसन्निधौ ।
प्रहर्षितौ सुसंरब्धौ मृत्युकालौ बभूवतुः ॥ ७.२२.२३ ॥
فلما رأى الموت والزمن تلك العجيبة أمام الآلهة والدانافا، فرحا واشتد غضبهما.
7.22.24
ततो मृत्युः क्रुद्धतरो वैवस्वतमभाषत ।
मुञ्च मां समरे यावद्धन्मीमं पापराक्षसम् ।
नैषा रक्षो भवेदद्य मर्यादा हि निसर्गतः ॥ ७.२२.२४ ॥
فقال الموت، وقد اشتد غضبه، ليما ابن فيفاسفات: أطلقني في القتال لأضرب هذا الرakshasa الآثم. فبحكم طبيعته، لا ينبغي أن يكون هذا الحد لهذا الرakshasa اليوم.
7.22.25
हिरण्यकशिपुः श्रीमान्नमुचिः शम्बरस्तथा ।
विसन्धिर्धूमकेतुश्च बलिर्वैरोचनो ऽपि च ॥ ७.२२.२५ ॥
والمجيد هيرانيакашيبو، وناموتشي وشامبارا، وكذلك فيسandhi ودومakethu، وبالي ابن فيروتشانا.
7.22.26
दम्भुर्दैत्यमहाराजो वृत्रो बाणस्तथैव च ।
राजर्षयः शास्त्रविदो गन्धर्वाः समहोरगाः ॥ ७.२२.२६ ॥
ودامبهو، وملك الدايتيا العظيم فريترا، وبانا، وكذلك الحكماء الملكيون العارفون بالشاستراس، والغاندهارفا، والثعابين العظيمة.
7.22.27
ऋषयः पन्नगा दैत्या यक्षाश्चाप्यप्सरोगणाः ।
युगान्तपरिवर्ते च पृथिवी समहार्णवा ॥ ७.२२.२७ ॥
والحكماء، والثعابين، والدايتيا، واليكشا، وجموع الأبساراس؛ وعند انقلاب نهاية العصر الكوني، الأرض مع محيطاتها العظيمة.
7.22.28
क्षयं नीता महाराज सपर्वतसरिद्द्रुमा ।
एते चान्ये च बहवो बलवन्तो दुरासदाः ॥ ७.२२.२८ ॥
أيها الملك العظيم، لقد أُفنيت الأرض مع جبالها وأنهارها وأشجارها؛ وهؤلاء وغيرهم كثيرون، أقوياء يصعب الاقتراب منهم.
7.22.29
विनिपन्ना मया दृष्टाः किमुतायं निशाचरः ॥ ७.२२.२९ ॥
من رأيتُ من الساقطين بيدي؛ فكيف بهذا الشيطان الليلي!
7.22.30
मुञ्चं मां साधु धर्मज्ञ यावदेनं निहन्म्यहम् ।
नहि कश्चिन्मया दृष्टो बलवानपि जीवति ॥ ७.२२.३० ॥
أيها العارف بالدهرما، أطلِقْني حتى أقتله؛ فلم يبقَ حيٌّ من قويٍّ رأيتُه.
7.22.31
बलं मम न खल्वेतन्मर्यादैषा निसर्गतः ।
स दृष्टो न मया कालं मुहुर्तमापि जीवति ॥ ७.२२.३१ ॥
هذه ليست قوتي حقًا، بل هي حدّي بحكم الطبيعة. لم أرَه حيًّا ولو لحظة واحدة.
7.22.32
तस्यैवं वचनं श्रुत्वा धर्मराजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्तत्र तं मुत्युं त्वं तिष्ठैनं निहन्म्यहम् ॥ ७.२२.३२ ॥
ولما سمع كلامه، قال ملك الدharma الجليل هناك للموت: «قف مكانك؛ فإني أنا سأقتله.»
7.22.33
ततः संरक्तनयनः क्रुद्धो वैवस्वतः प्रभुः ।
कालदण्डममोघं तु तोलयामास पाणिना ॥ ७.२२.३३ ॥
فعندئذٍ وزن فايفاسفاتا الربّ، محمرّ العينين غاضبًا، عصا الزمن التي لا تخيب بيده.
7.22.34
यस्य पार्श्वेषु निखिला कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ।
पावकाशनिसङ्काशो मुद्गरो मूर्तिमान्स्थितः ॥ ७.२२.३४ ॥
وإلى جانبيه وُضعت جميع حبال الزمن، ووقفت عصا مجسّدة تشبه النار والصاعقة.
7.22.35
दर्शनादेव यः प्राणान्प्राणिनामपकर्षति ।
किं पुनः स्पृश्यमानस्य पात्यमानस्य वा पुनः ॥ ७.२२.३५ ॥
من يسلب أرواح الكائنات بمجرد النظر إليها، فكيف بمن يُمسّ أو يُصرع؟
7.22.36
स ज्वालापरिवारस्तु निर्दहन्निव राक्षसम् ।
तेन स्पृष्टो बलवता महाप्रहरणो ऽस्फुरत् ॥ ७.२२.३६ ॥
وقد أحاطت به اللهب، كأنه يحرق الرّاكشاسا، فارتعشت تلك العدّة العظيمة حين مسّها القويّ.
7.22.37
ततो विदुद्रुवुः सर्वे तस्मात्रस्ता रणाजिरे ।
सुराश्च क्षुभिताः सर्वे दृष्ट्वा दण्डोद्यतं यमम् ॥ ७.२२.३७ ॥
فَفَرَّ الجميعُ في ساحة المعركة مرتعبين منه، واضطرب جميع الآلهة إذ رأوا ياما رافعًا عصاه.
7.22.38
तस्मिन्प्रहर्तुकामे तु यमे दण्डेन रावणम् ।
यमं पितामहः साक्षाद्दर्शयित्वेदमब्रवीत् ॥ ७.२२.३८ ॥
لما أراد ياما أن يضرب رافانا بعصاه، ظهر الجد نفسه وقال لياما هذه الكلمات.
7.22.39
वैवस्वत महाबाहो न खल्वमितविक्रम ।
न हन्तव्यस्त्वया तेन दण्डेनैव निशाचरः ॥ ७.२२.३९ ॥
يا فايفاسفاتا، يا ذا الذراعين القويتين، يا صاحب البأس الذي لا يُحدّ! لا ينبغي أن تقتل هذا الليلي بتلك العصا بعينها.
7.22.40
वरः खलु मयैतस्मै दत्तस्त्रिदशपुङ्गव ।
स त्वया नानृतः कार्यो यन्मया व्याहृतं वचः ॥ ७.२२.४० ॥
يا خيرَ الآلهة، لقد منحتُه نعمةً؛ فلا ينبغي أن تجعل الكلمةَ التي نطقتُ بها كاذبةً.
7.22.41
यो हि मामनृतं कुर्याद्देवो वा मानुषो ऽपि वा ।
त्रैलोक्यमनृतं तेन कृतं स्यान्नात्र संशयः ॥ ७.२२.४१ ॥
أيُّ من يجعلني كاذبًا، إلهًا كان أو إنسانًا، فبسببه تصير العوالم الثلاثة كاذبة؛ ولا شكّ في ذلك.
7.22.42
क्रुद्धेन विप्रमुक्तो ऽयं निर्विशेषं प्रियाप्रिये ।
प्रजाः संहरते रौद्रो लोकत्रयभयावहः ॥ ७.२२.४२ ॥
هذا الرهيب، إذا أُطلق في الغضب، يُهلك الخلائق دون تمييز بين الحبيب والبغيض، ويجلب الخوف إلى العوالم الثلاثة.
7.22.43
अमोघो ह्येष सर्वेषां प्राणिनाममितप्रभः ।
कालदण्डो मया सृष्टः पूर्वं मृत्युपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४३ ॥
هذا السلاح لا يخيب، وبهاؤه لا حدّ له على جميع الكائنات. لقد خلقته من قبل، وجعلت الموت في مقدّمته: عصا الزمن.
7.22.44
तन्न खल्वेष ते सौम्य पात्यो रावणमूर्धनि ।
नह्यस्मिन्पतिते कश्चिन्मुहूर्तमपि जीवति ॥ ७.२२.४४ ॥
فلذلك، أيها اللطيف، لا ينبغي أن يُلقى على رأس رَاوَنَ؛ فإذا سقط لا يبقى حيّ ولو لحظة.
7.22.45
यदि ह्यन्मिन्निपतिते न म्रियेतैष राक्षसः ।
म्रियते वा दशग्रीवस्तदाप्युभयतो ऽनृतम् ॥ ७.२२.४५ ॥
إن لم يمت هذا الرَّاكشاسا حين يسقط عليه، أو مات ذو العشرة الأعناق، فإن ذلك يكون كذباً في الحالتين.
7.22.46
तन्निवर्तय लङ्केशं द्दण्डमेतं समुद्यतम् ।
सत्यं च मां कुरुष्वाद्य लोकांस्त्वं यद्यवेक्षसे ॥ ७.२२.४६ ॥
فارجع هذه العصا المرفوعة عن ربّ لانكا؛ وإن كنت تنظر إلى العوالم، فاجعلني اليوم صادقاً.
7.22.47
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा प्रत्युवाच यमस्तदा ।
एष व्यावर्तितो दण्डः प्रभविष्णुर्हि नो भवान् ॥ ७.२२.४७ ॥
فلما خوطب بذلك أجاب يَم العادل: لقد رُدّت هذه العصا؛ فأنت القادر علينا.
7.22.48
किं न्विदानीं मया शक्यं कर्तुं रणगतेन हि ।
न मया यद्ययं शक्यो हन्तुं वरपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४८ ॥
فماذا يمكنني أن أفعل الآن وقد ذهبتُ إلى المعركة؟ إن لم أستطع قتل هذا المكرَّم بالنعم،
7.22.49
एष तस्मात्प्रणश्यामि दर्शनादस्य रक्षसः ।
इत्युक्त्वा सरथः साश्वस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.२२.४९ ॥
قال: «لذلك سأختفي عن نظر هذا الرakshasa»، ثم اختفى في الحال مع مركبته وخيوله.
7.22.50
दशग्रीवस्तु तं जित्वा नाम विश्राव्य चात्मनः ।
आरुह्य पुष्पकं भूयो निष्क्रान्तो यमसादनात् ॥ ७.२२.५० ॥
أما داشاغريفا، فبعد أن هزمه وأعلن اسمه، صعد مرة أخرى إلى مركبة بوشبكا وغادر مسكن ياما.
7.22.51
स तु वैवस्वतो देवैः सह ब्रह्मपुरोगमैः ।
जगाम त्रिदिवं हृष्टो नारदश्च महामुनिः ॥ ७.२२.५१ ॥
ثم مضى فايفاسفاتا ياما مسرورًا إلى السماء مع الآلهة يتقدمهم براهما، وذهب الحكيم العظيم ناراداً أيضًا.