Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.22.1
स तस्य तु महानादं श्रुत्वा वैवस्वतः प्रभुः ।
शत्रुं विजयिनं मेने स्वबलस्य च सङ्क्षयम् ॥ ७.२२.१ ॥
Als der Seigneur Vaivasvata (Yama) sein gewaltiges Gebrüll hörte, glaubte er, der Feind sei siegreich und sein eigenes Heer vernichtet.
7.22.2
स हि योधान्हतान्मत्वा क्रोधसंरक्तलोचनः ।
अब्रवीत्त्वरितं सूतं रथो ऽयमुपनीयताम् ॥ ७.२२.२ ॥
Im Glauben, seine Krieger seien erschlagen, mit vor Zorn geröteten Augen, sprach er eilig zum Wagenlenker: "Dieser Wagen soll herbeigebracht werden."
7.22.3
तस्य सूतस्तदा दिव्यमुपस्थाप्य महारथम् ।
स्थितः स च महातेजा ह्यध्यारोहत तं रथम् ।
प्राशमुद्गरहस्तश्च मृत्युस्तस्याग्रतः स्थितः ॥ ७.२२.३ ॥
Da brachte sein Wagenlenker den göttlichen großen Wagen heran und hielt an; der Strahlende bestieg jenen Wagen. Der Tod, Speer und Keule in der Hand, stand vor ihm.
7.22.4
येन सङ्क्षिप्यते सर्वं त्रैलोक्यमिदमव्ययम् ।
कालदण्डस्तु पार्श्वस्थो मूर्तिमानस्य चाभवत् ।
यमप्रहरणं दिव्यं तेजसा ज्वलदग्निमत् ॥ ७.२२.४ ॥
Mit dem diese ganze unvergängliche Dreiwelt zusammengerafft wird — der Stab der Zeit stand an seiner Seite und nahm verkörperte Gestalt an. Yamas göttliche Waffe loderte in ihrem Glanz wie Feuer.
7.22.5
तस्य पार्श्वेषु निच्छिद्राः कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ॥ ७.२२.५ ॥
An seinen Seiten lagen die lückenlosen Schlingen der Zeit bereit.
7.22.6
पावकस्पर्शसङ्काशः स्थितो मूर्तश्च मुद्गरः ॥ ७.२२.६ ॥
Dem Feuer gleich stand die Keule dort, verkörpert.
7.22.7
ततो लोकत्रयं क्षुब्धमकम्पन्त दिवौकसः ।
कालं दृष्ट्वा तथा क्रुद्धं सर्वलोकभयावहम् ॥ ७.२२.७ ॥
Da gerieten die drei Welten in Aufruhr, und die Himmlischen erzitterten, als sie Kāla zornig sahen, der allen Welten Furcht bringt.
7.22.8
ततः प्रचोदयन्सूतस्तानश्वान्रुचिरप्रभान् ।
प्रययौ भीमसन्नादो यत्र रक्षःपतिः स्थितः ॥ ७.२२.८ ॥
Da trieb der Wagenlenker jene leuchtenden Rosse an und fuhr, furchtbar brüllend, dorthin, wo der Herr der Rākṣasas stand.
7.22.9
मुहूर्तेन यमं ते तु हया हरिहयोपमाः ।
प्रापयन्मनसस्तुल्या यत्र तत्प्रस्तुतं रणम् ॥ ७.२२.९ ॥
In einem Augenblick brachten jene Rosse, Indras Pferden gleich und so schnell wie der Gedanke, ihn dorthin, wo die Schlacht bereitet war.
7.22.10
दृष्ट्वा तथैव विकृतं रथं मृत्युसमन्वितम् ।
सचिवा राक्षसेन्द्रस्य सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ७.२२.१० ॥
Als sie jenen ebenso verunstalteten, vom Tod begleiteten Wagen sahen, flohen die Minister des Herrn der Rākṣasas plötzlich nach allen Seiten.
7.22.11
लघुसत्त्वतया ते हि नष्टसञ्ज्ञा भयार्दिताः ।
नेह योद्धुं समर्थाः स्म इत्युक्त्वा प्रययुर्दिशः ॥ ७.२२.११ ॥
Aus Mangel an Standhaftigkeit, der Sinne beraubt und von Furcht gepeinigt, sagten sie: »Wir sind nicht fähig, hier zu kämpfen«, und eilten in alle Richtungen davon.
7.22.12
स तु तं तादृशं दृष्ट्वा रथं लोकभयावहम् ।
नाक्षुभ्यत दशग्रीवो न चापि भयमाविशत् ॥ ७.२२.१२ ॥
Doch Rāvaṇa, der Zehnhalsige, wurde beim Anblick jenes Wagens, der den Welten Furcht bringt, nicht erschüttert, und auch Furcht drang nicht in ihn ein.
7.22.13
स तु रावणमासाद्य व्यसृजच्छक्तितोमरान् ।
यमो मर्माणि सङ्क्रुद्धो रावणस्योपकृन्तत ॥ ७.२२.१३ ॥
Yama trat zu Rāvaṇa, wurde zornig und schleuderte Speere und Wurfspieße, die Rāvaṇas empfindliche Stellen zerschnitten.
7.22.14
रावणस्तु ततः स्वस्थः शरवर्षं मुमोच ह ।
तस्मिन्वैवस्वतरथे तोयवर्षमिवाम्बुदः ॥ ७.२२.१४ ॥
Rāvaṇa aber fasste sich, und wie eine Wolke Wasser ergießt, so regnete er Pfeile auf Vaivasvata Yamas Wagen.
7.22.15
ततो महाशक्तिशरैः पात्यमानैर्महोरसि ।
नाशक्नोत्प्रतिकर्तुं स राक्षसः शल्यपीडितः ॥ ७.२२.१५ ॥
Da, an der breiten Brust von großen Speeren und Pfeilen getroffen, konnte der Rākṣasa, von den Geschossen gequält, nicht zurückschlagen.
7.22.16
एवं नानाप्रहरणैर्यमेनामित्रकर्षिणा ।
सप्तरात्रं कृतः सङ्ख्ये विसञ्ज्ञो विमुखो रिपुः ॥ ७.२२.१६ ॥
So hielt Yama, der Bezwinger der Feinde, mit vielen Waffen den Feind sieben Nächte lang im Kampf, besinnungslos und abgewandt.
7.22.17
तदासीत्तुमुलं युद्धं यमराक्षसयोर्द्वयोः ।
जयमाकाङ्क्षतोर्वीर समरेष्वनिवर्तिनोः ॥ ७.२२.१७ ॥
Da entbrannte ein tosender Kampf zwischen Yama und dem Rākṣasa; beide, o Held, begehrten den Sieg und wichen im Kampf nicht zurück.
7.22.18
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
प्रजापतिं पुरस्कृत्य समेतास्तद्रणाजिरम् ॥ ७.२२.१८ ॥
Da versammelten sich die Götter mit den Gandharvas, den Siddhas und den großen Weisen, Prajāpati an der Spitze, auf jenem Schlachtfeld.
7.22.19
संवर्त इव लोकानां क्रुध्यतोरभवत्तदा ।
राक्षसानां च मुख्यस्य प्रेतानामीश्वरस्य च ॥ ७.२२.१९ ॥
Da entbrannten beide in Zorn, wie die kosmische Auflösung der Welten: der Anführer der Rākṣasas und der Herr der Geister der Toten.
7.22.20
राक्षसेन्द्रो ऽपि विस्फार्य चापमिन्द्राशनिप्रभम् ।
निरन्तरमिवाकाशं कुर्वन्बाणांस्ततो ऽसृजत् ॥ ७.२२.२० ॥
Auch der Herr der Rākṣasas spannte seinen Bogen, glänzend wie Indras Donnerkeil, und ließ Pfeile fliegen, die den Himmel lückenlos füllten.
7.22.21
मृत्युं चतुर्भिर्विशिखैः सूतं सप्तभिरार्दयत् ।
यमं शतसहस्रेण शीघ्रं मर्मस्वताडयत् ॥ ७.२२.२१ ॥
Er verwundete den Tod mit vier Pfeilen und seinen Wagenlenker mit sieben und traf Yama rasch an den empfindlichen Stellen mit hunderttausend.
7.22.22
ततः क्रुद्धस्य वदनाद्यमस्य समजायत ।
ज्वालामाली सनिःश्वासः सधूमः कोपपावकः ॥ ७.२२.२२ ॥
Da stieg aus dem Antlitz des zornigen Yama ein Feuer des Zorns empor, von Flammen umkränzt, mit Atem und Rauch.
7.22.23
तदाश्चर्यमथो दृष्ट्वा देवदानवसन्निधौ ।
प्रहर्षितौ सुसंरब्धौ मृत्युकालौ बभूवतुः ॥ ७.२२.२३ ॥
Als sie dieses Wunder in Gegenwart der Götter und Dānavas sahen, wurden der Tod und die Zeit zugleich erfreut und heftig zornig.
7.22.24
ततो मृत्युः क्रुद्धतरो वैवस्वतमभाषत ।
मुञ्च मां समरे यावद्धन्मीमं पापराक्षसम् ।
नैषा रक्षो भवेदद्य मर्यादा हि निसर्गतः ॥ ७.२२.२४ ॥
Da sprach der Tod, noch zorniger, zu Yama, dem Sohn des Vivasvat: Lass mich im Kampf los, damit ich diesen sündigen Rākṣasa schlagen kann. Von Natur aus sollte dies heute nicht die Grenze für diesen Rākṣasa sein.
7.22.25
हिरण्यकशिपुः श्रीमान्नमुचिः शम्बरस्तथा ।
विसन्धिर्धूमकेतुश्च बलिर्वैरोचनो ऽपि च ॥ ७.२२.२५ ॥
Der glänzende Hiraṇyakaśipu, Namuci und Śambara, ebenso Visandhi, Dhūmaketu und Bali, Sohn des Virocana.
7.22.26
दम्भुर्दैत्यमहाराजो वृत्रो बाणस्तथैव च ।
राजर्षयः शास्त्रविदो गन्धर्वाः समहोरगाः ॥ ७.२२.२६ ॥
Dambhu, der große Daitya-König Vṛtra und Bāṇa, ebenso die königlichen Weisen, die in den Schriften bewandert sind, die Gandharvas und die großen Schlangen.
7.22.27
ऋषयः पन्नगा दैत्या यक्षाश्चाप्यप्सरोगणाः ।
युगान्तपरिवर्ते च पृथिवी समहार्णवा ॥ ७.२२.२७ ॥
Weise, Schlangen, Daityas, Yakṣas und Scharen von Apsarasen; und beim Umschwung am Ende des Weltzeitalters die Erde mit ihren großen Meeren.
7.22.28
क्षयं नीता महाराज सपर्वतसरिद्द्रुमा ।
एते चान्ये च बहवो बलवन्तो दुरासदाः ॥ ७.२२.२८ ॥
O großer König, die Erde mit ihren Bergen, Flüssen und Bäumen wurde dem Untergang geweiht; diese und viele andere, mächtig und unbezwingbar.
7.22.29
विनिपन्ना मया दृष्टाः किमुतायं निशाचरः ॥ ७.२२.२९ ॥
Diejenigen, die ich durch meine Hand fallen sah; um wie viel mehr dieser nächtliche Dämon.
7.22.30
मुञ्चं मां साधु धर्मज्ञ यावदेनं निहन्म्यहम् ।
नहि कश्चिन्मया दृष्टो बलवानपि जीवति ॥ ७.२२.३० ॥
O Kenner des Dharma, lass mich wohl frei, damit ich ihn erschlagen kann; kein Mächtiger, den ich gesehen habe, blieb am Leben.
7.22.31
बलं मम न खल्वेतन्मर्यादैषा निसर्गतः ।
स दृष्टो न मया कालं मुहुर्तमापि जीवति ॥ ७.२२.३१ ॥
Dies ist nicht wirklich meine Kraft; es ist von Natur aus meine Grenze. Ich habe ihn nicht einmal einen Augenblick lebend gesehen.
7.22.32
तस्यैवं वचनं श्रुत्वा धर्मराजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्तत्र तं मुत्युं त्वं तिष्ठैनं निहन्म्यहम् ॥ ७.२२.३२ ॥
Als er diese Worte hörte, sprach der mächtige König des Dharma dort zum Tod: "Bleib hier; ich selbst werde ihn erschlagen."
7.22.33
ततः संरक्तनयनः क्रुद्धो वैवस्वतः प्रभुः ।
कालदण्डममोघं तु तोलयामास पाणिना ॥ ७.२२.३३ ॥
Da wog Vaivasvata, der Herr, mit rot entflammten Augen und zornig den unfehlbaren Stab der Zeit in seiner Hand.
7.22.34
यस्य पार्श्वेषु निखिला कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ।
पावकाशनिसङ्काशो मुद्गरो मूर्तिमान्स्थितः ॥ ७.२२.३४ ॥
An seinen Seiten lagen alle Schlingen der Zeit, und eine verkörperte Keule stand da, gleich Feuer und Blitz.
7.22.35
दर्शनादेव यः प्राणान्प्राणिनामपकर्षति ।
किं पुनः स्पृश्यमानस्य पात्यमानस्य वा पुनः ॥ ७.२२.३५ ॥
Wer den Lebensatem der Wesen schon durch bloßes Sehen raubt — was geschieht dann dem, der berührt oder niedergeschlagen wird?
7.22.36
स ज्वालापरिवारस्तु निर्दहन्निव राक्षसम् ।
तेन स्पृष्टो बलवता महाप्रहरणो ऽस्फुरत् ॥ ७.२२.३६ ॥
Von seinen Flammen umgeben, als verbrenne er den Rākṣasa, zitterte jene große Waffe, vom Mächtigen berührt.
7.22.37
ततो विदुद्रुवुः सर्वे तस्मात्रस्ता रणाजिरे ।
सुराश्च क्षुभिताः सर्वे दृष्ट्वा दण्डोद्यतं यमम् ॥ ७.२२.३७ ॥
Da flohen alle vom Schlachtfeld, verängstigt vor ihm; und alle Götter gerieten in Aufruhr, als sie Yama mit erhobenem Stab sahen.
7.22.38
तस्मिन्प्रहर्तुकामे तु यमे दण्डेन रावणम् ।
यमं पितामहः साक्षाद्दर्शयित्वेदमब्रवीत् ॥ ७.२२.३८ ॥
Als Yama Rāvaṇa mit dem Stab schlagen wollte, erschien der Großvater selbst und sprach zu Yama diese Worte.
7.22.39
वैवस्वत महाबाहो न खल्वमितविक्रम ।
न हन्तव्यस्त्वया तेन दण्डेनैव निशाचरः ॥ ७.२२.३९ ॥
O Vaivasvata, du Starkarmiger, von unermesslicher Tapferkeit! Du darfst diesen Nachtwandler nicht mit eben jenem Stab erschlagen.
7.22.40
वरः खलु मयैतस्मै दत्तस्त्रिदशपुङ्गव ।
स त्वया नानृतः कार्यो यन्मया व्याहृतं वचः ॥ ७.२२.४० ॥
O Bester der Götter, ich habe ihm eine Gabe gewährt; du darfst das Wort, das ich gesprochen habe, nicht zur Lüge machen.
7.22.41
यो हि मामनृतं कुर्याद्देवो वा मानुषो ऽपि वा ।
त्रैलोक्यमनृतं तेन कृतं स्यान्नात्र संशयः ॥ ७.२२.४१ ॥
Wer auch immer, ob Gott oder Mensch, mich zur Lüge macht, durch den würden die drei Welten zur Lüge; daran ist kein Zweifel.
7.22.42
क्रुद्धेन विप्रमुक्तो ऽयं निर्विशेषं प्रियाप्रिये ।
प्रजाः संहरते रौद्रो लोकत्रयभयावहः ॥ ७.२२.४२ ॥
Im Zorn entsandt, vernichtet dieser Schreckliche die Geschöpfe, ohne Freund und Feind zu unterscheiden, und bringt den drei Welten Furcht.
7.22.43
अमोघो ह्येष सर्वेषां प्राणिनाममितप्रभः ।
कालदण्डो मया सृष्टः पूर्वं मृत्युपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४३ ॥
Diese Waffe ist unfehlbar und von grenzenloser Pracht über alle Wesen. Einst schuf ich sie, den Tod voran gestellt: den Stab der Zeit.
7.22.44
तन्न खल्वेष ते सौम्य पात्यो रावणमूर्धनि ।
नह्यस्मिन्पतिते कश्चिन्मुहूर्तमपि जीवति ॥ ७.२२.४४ ॥
Darum, o Sanfter, darf man ihn nicht auf Rāvaṇas Haupt schleudern; denn fällt er, lebt niemand auch nur einen Augenblick weiter.
7.22.45
यदि ह्यन्मिन्निपतिते न म्रियेतैष राक्षसः ।
म्रियते वा दशग्रीवस्तदाप्युभयतो ऽनृतम् ॥ ७.२२.४५ ॥
Wenn dieser Rākṣasa, auf ihn gefallen, nicht stürbe, oder wenn der Zehnhalsige stürbe, wäre es in beiden Fällen eine Unwahrheit.
7.22.46
तन्निवर्तय लङ्केशं द्दण्डमेतं समुद्यतम् ।
सत्यं च मां कुरुष्वाद्य लोकांस्त्वं यद्यवेक्षसे ॥ ७.२२.४६ ॥
Darum wende diesen erhobenen Stab vom Herrn von Laṅkā ab; und blickst du auf die Welten, so mache mich heute wahrhaftig.
7.22.47
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा प्रत्युवाच यमस्तदा ।
एष व्यावर्तितो दण्डः प्रभविष्णुर्हि नो भवान् ॥ ७.२२.४७ ॥
So angesprochen, antwortete der rechtschaffene Yama: Dieser Stab ist zurückgenommen; denn du bist mächtig über uns.
7.22.48
किं न्विदानीं मया शक्यं कर्तुं रणगतेन हि ।
न मया यद्ययं शक्यो हन्तुं वरपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४८ ॥
Was also kann ich jetzt tun, da ich in den Kampf gezogen bin? Wenn dieser, mit Gaben geehrt, nicht von mir erschlagen werden kann,
7.22.49
एष तस्मात्प्रणश्यामि दर्शनादस्य रक्षसः ।
इत्युक्त्वा सरथः साश्वस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.२२.४९ ॥
Er sprach: „Daher werde ich vor den Augen dieses Rākṣasa verschwinden“, und so verschwand er sogleich mit Wagen und Pferden.
7.22.50
दशग्रीवस्तु तं जित्वा नाम विश्राव्य चात्मनः ।
आरुह्य पुष्पकं भूयो निष्क्रान्तो यमसादनात् ॥ ७.२२.५० ॥
Daśagrīva aber besiegte ihn, verkündete seinen eigenen Namen, bestieg erneut den Streitwagen Puṣpaka und verließ Yamas Wohnsitz.
7.22.51
स तु वैवस्वतो देवैः सह ब्रह्मपुरोगमैः ।
जगाम त्रिदिवं हृष्टो नारदश्च महामुनिः ॥ ७.२२.५१ ॥
Da zog Vaivasvata Yama erfreut zusammen mit den von Brahmā angeführten Göttern zum Himmel, und auch der große Weise Nārada ging.