வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.22.1
स तस्य तु महानादं श्रुत्वा वैवस्वतः प्रभुः ।
शत्रुं विजयिनं मेने स्वबलस्य च सङ्क्षयम् ॥ ७.२२.१ ॥
அவனுடைய அந்த பெரும் முழக்கத்தைக் கேட்ட பிரபு வைவஸ்வதர் (யமன்), எதிரி வெற்றி பெற்றதாகவும், தன் படை அழிந்ததாகவும் எண்ணினான்.
7.22.2
स हि योधान्हतान्मत्वा क्रोधसंरक्तलोचनः ।
अब्रवीत्त्वरितं सूतं रथो ऽयमुपनीयताम् ॥ ७.२२.२ ॥
போர்வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்று எண்ணி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் விரைவாக சாரதியிடம், "இந்த தேரை இங்கே கொண்டு வா" என்றான்.
7.22.3
तस्य सूतस्तदा दिव्यमुपस्थाप्य महारथम् ।
स्थितः स च महातेजा ह्यध्यारोहत तं रथम् ।
प्राशमुद्गरहस्तश्च मृत्युस्तस्याग्रतः स्थितः ॥ ७.२२.३ ॥
அப்போது அவனுடைய சாரதி தெய்வீகமான பெரிய தேரை அருகே கொண்டு நிறுத்தினான்; மகா ஒளி கொண்ட அவன் அந்தத் தேரில் ஏறினான். ஈட்டியும் தண்டாயுதமும் கையில் ஏந்திய மரணம் அவனுக்கு முன்னால் நின்றது.
7.22.4
येन सङ्क्षिप्यते सर्वं त्रैलोक्यमिदमव्ययम् ।
कालदण्डस्तु पार्श्वस्थो मूर्तिमानस्य चाभवत् ।
यमप्रहरणं दिव्यं तेजसा ज्वलदग्निमत् ॥ ७.२२.४ ॥
இந்த அழியாத மூவுலகமும் எதனால் சுருக்கப்படுகிறதோ, அந்தக் காலதண்டம் அவனுடைய பக்கத்தில் நின்று உருவம் பெற்றது. யமனின் தெய்வீக ஆயுதம் தன் ஒளியால் நெருப்பைப் போல் எரிந்தது.
7.22.5
तस्य पार्श्वेषु निच्छिद्राः कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ॥ ७.२२.५ ॥
அவனுடைய பக்கங்களில் இடைவெளியற்ற காலபாசங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன.
7.22.6
पावकस्पर्शसङ्काशः स्थितो मूर्तश्च मुद्गरः ॥ ७.२२.६ ॥
நெருப்பின் தொடுகைபோல ஒளிரும் தண்டாயுதம் உருவம் பெற்று நின்றது.
7.22.7
ततो लोकत्रयं क्षुब्धमकम्पन्त दिवौकसः ।
कालं दृष्ट्वा तथा क्रुद्धं सर्वलोकभयावहम् ॥ ७.२२.७ ॥
அப்போது மூன்று உலகங்களும் கலங்கின; தேவர்கள் நடுங்கினர்; அனைத்து உலகங்களுக்கும் அச்சத்தை விளைவிக்கும் கோபமுற்ற காலனைக் கண்டு.
7.22.8
ततः प्रचोदयन्सूतस्तानश्वान्रुचिरप्रभान् ।
प्रययौ भीमसन्नादो यत्र रक्षःपतिः स्थितः ॥ ७.२२.८ ॥
அப்போது சாரதி அந்த ஒளிரும் குதிரைகளை விரைவுபடுத்தி, பயங்கரமாக முழங்கியபடி, அரக்கர் தலைவன் நின்ற இடம் நோக்கிச் சென்றான்.
7.22.9
मुहूर्तेन यमं ते तु हया हरिहयोपमाः ।
प्रापयन्मनसस्तुल्या यत्र तत्प्रस्तुतं रणम् ॥ ७.२२.९ ॥
ஒரு கணத்தில் இந்திரனின் குதிரைகளைப் போன்ற அந்தக் குதிரைகள், மனதின் வேகத்திற்கு இணையாக, போர் நடந்த இடத்திற்கு அவரைக் கொண்டுசென்றன.
7.22.10
दृष्ट्वा तथैव विकृतं रथं मृत्युसमन्वितम् ।
सचिवा राक्षसेन्द्रस्य सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ७.२२.१० ॥
அதேபோல் சிதைந்ததும் மரணத்தால் சூழப்பட்டதுமான அந்தத் தேரைக் கண்டு, அரக்கர் தலைவனின் அமைச்சர்கள் திடீரென்று சிதறி ஓடினர்.
7.22.11
लघुसत्त्वतया ते हि नष्टसञ्ज्ञा भयार्दिताः ।
नेह योद्धुं समर्थाः स्म इत्युक्त्वा प्रययुर्दिशः ॥ ७.२२.११ ॥
அற்ப மனநிலையால், உணர்வு இழந்து, அச்சத்தால் வருந்தி, 'இங்கு போர் புரிய நாங்கள் ஆற்றலற்றவர்கள்' என்று கூறி அவர்கள் திசைகளை நோக்கி ஓடினர்.
7.22.12
स तु तं तादृशं दृष्ट्वा रथं लोकभयावहम् ।
नाक्षुभ्यत दशग्रीवो न चापि भयमाविशत् ॥ ७.२२.१२ ॥
ஆனால் உலகங்களுக்கு அச்சம் தரும் அந்தத் தேரை அப்படிக் கண்டும், பத்துத் தலை உடையவன் கலங்கவில்லை; அவனுள் அச்சமும் புகவில்லை.
7.22.13
स तु रावणमासाद्य व्यसृजच्छक्तितोमरान् ।
यमो मर्माणि सङ्क्रुद्धो रावणस्योपकृन्तत ॥ ७.२२.१३ ॥
யமன் ராவணனை அணுகி, கோபத்தால் சக்திகளையும் தோமரங்களையும் ஏவி, ராவணனின் மர்ம இடங்களை வெட்டினான்.
7.22.14
रावणस्तु ततः स्वस्थः शरवर्षं मुमोच ह ।
तस्मिन्वैवस्वतरथे तोयवर्षमिवाम्बुदः ॥ ७.२२.१४ ॥
ஆனால் ராவணன் பின்னர் அமைதியுடன் வைவஸ்வத யமனின் தேரின் மீது மேகம் நீர் பொழிவது போல அம்புமழை பொழிந்தான்.
7.22.15
ततो महाशक्तिशरैः पात्यमानैर्महोरसि ।
नाशक्नोत्प्रतिकर्तुं स राक्षसः शल्यपीडितः ॥ ७.२२.१५ ॥
பின்னர் பெரிய சக்திகளாலும் அம்புகளாலும் மார்பில் தாக்கப்பட்டு, அந்த அரக்கன் வேதனையால் பதில் தாக்க இயலாதவனானான்.
7.22.16
एवं नानाप्रहरणैर्यमेनामित्रकर्षिणा ।
सप्तरात्रं कृतः सङ्ख्ये विसञ्ज्ञो विमुखो रिपुः ॥ ७.२२.१६ ॥
இவ்வாறு பகைவரை அழிக்கும் யமன் பல்வேறு ஆயுதங்களால் போரில் ஏழு இரவுகள் அந்த எதிரியை மயக்கமுற்றவனாகவும் புறமுதுகிட்டவனாகவும் ஆக்கினான்.
7.22.17
तदासीत्तुमुलं युद्धं यमराक्षसयोर्द्वयोः ।
जयमाकाङ्क्षतोर्वीर समरेष्वनिवर्तिनोः ॥ ७.२२.१७ ॥
அப்போது யமனுக்கும் அரக்கனுக்கும் இடையே பெரும் போர் நடந்தது. வீரனே, இருவரும் வெற்றியை விரும்பி, போர்களில் பின்வாங்காதவர்களாக இருந்தனர்.
7.22.18
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
प्रजापतिं पुरस्कृत्य समेतास्तद्रणाजिरम् ॥ ७.२२.१८ ॥
பின்னர் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சித்தர்களும் பெரிய முனிவர்களும் பிரஜாபதியை முன்னிறுத்திக்கொண்டு அந்தப் போர்க்களத்தில் கூடினர்.
7.22.19
संवर्त इव लोकानां क्रुध्यतोरभवत्तदा ।
राक्षसानां च मुख्यस्य प्रेतानामीश्वरस्य च ॥ ७.२२.१९ ॥
அப்போது உலகங்களை அழிக்கும் பிரளயத்தைப் போல, சினம் கொண்ட அரக்கர்களின் தலைவனும் மரணத்தின் தலைவனும் நின்றனர்.
7.22.20
राक्षसेन्द्रो ऽपि विस्फार्य चापमिन्द्राशनिप्रभम् ।
निरन्तरमिवाकाशं कुर्वन्बाणांस्ततो ऽसृजत् ॥ ७.२२.२० ॥
அரக்கர் அரசனும் இந்திரனின் இடி போல ஒளிரும் வில்லை வளைத்து, வானை இடைவெளியின்றி நிரப்புவது போல அம்புகளை எய்தான்.
7.22.21
मृत्युं चतुर्भिर्विशिखैः सूतं सप्तभिरार्दयत् ।
यमं शतसहस्रेण शीघ्रं मर्मस्वताडयत् ॥ ७.२२.२१ ॥
அவன் மரணத்தை நான்கு அம்புகளாலும், அதன் தேரோட்டியை ஏழு அம்புகளாலும் தாக்கினான்; யமனை ஒரு லட்சம் அம்புகளால் விரைவில் உயிர்நிலைகளில் தாக்கினான்.
7.22.22
ततः क्रुद्धस्य वदनाद्यमस्य समजायत ।
ज्वालामाली सनिःश्वासः सधूमः कोपपावकः ॥ ७.२२.२२ ॥
அப்போது கோபம் கொண்ட யமனின் முகத்திலிருந்து, சுவாசத்தோடும் புகையோடும், தீச்சுவாலை மாலை அணிந்த கோபாக்னி எழுந்தது.
7.22.23
तदाश्चर्यमथो दृष्ट्वा देवदानवसन्निधौ ।
प्रहर्षितौ सुसंरब्धौ मृत्युकालौ बभूवतुः ॥ ७.२२.२३ ॥
அப்போது தேவர்களும் தானவர்களும் முன்னிலையில் அந்த அதிசயத்தைக் கண்டு, மரணமும் காலமும் மகிழ்ந்தும் மிகவும் சினந்தும் ஆயினர்.
7.22.24
ततो मृत्युः क्रुद्धतरो वैवस्वतमभाषत ।
मुञ्च मां समरे यावद्धन्मीमं पापराक्षसम् ।
नैषा रक्षो भवेदद्य मर्यादा हि निसर्गतः ॥ ७.२२.२४ ॥
அப்போது மரணம் மேலும் சினந்து வைவஸ்வதனான யமனிடம் கூறியது: போரில் என்னை விடு, இந்தப் பாவியான அரக்கனை நான் தாக்குவேன். இயல்பாகவே இன்று இந்த அரக்கனுக்கு இந்த எல்லை இருக்கக்கூடாது.
7.22.25
हिरण्यकशिपुः श्रीमान्नमुचिः शम्बरस्तथा ।
विसन्धिर्धूमकेतुश्च बलिर्वैरोचनो ऽपि च ॥ ७.२२.२५ ॥
மகிமைமிக்க ஹிரண்யகசிபு, நமுசி, சம்பரன் அதுபோல் விசந்தி, தூமகேது, விரோசனன் மகன் பலியும்.
7.22.26
दम्भुर्दैत्यमहाराजो वृत्रो बाणस्तथैव च ।
राजर्षयः शास्त्रविदो गन्धर्वाः समहोरगाः ॥ ७.२२.२६ ॥
தம்பு, தைத்தியர்களின் மகாராஜன் விருத்திரன், பாணன், அதுபோல் சாஸ்திரம் அறிந்த ராஜரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், பெரும் பாம்புகளும்.
7.22.27
ऋषयः पन्नगा दैत्या यक्षाश्चाप्यप्सरोगणाः ।
युगान्तपरिवर्ते च पृथिवी समहार्णवा ॥ ७.२२.२७ ॥
ரிஷிகள், பன்னகர்கள், தைத்தியர்கள், யக்ஷர்கள், அப்சரஸ் கூட்டங்களும்; யுகமுடிவின் மாற்றத்தில் பூமியும் பெருங்கடல்களும்.
7.22.28
क्षयं नीता महाराज सपर्वतसरिद्द्रुमा ।
एते चान्ये च बहवो बलवन्तो दुरासदाः ॥ ७.२२.२८ ॥
மகாராஜனே, மலைகள், ஆறுகள், மரங்களுடன் பூமி அழிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது; இவர்களும் வேறு பல வலிமைமிக்க, அணுக முடியாதவர்களும்.
7.22.29
विनिपन्ना मया दृष्टाः किमुतायं निशाचरः ॥ ७.२२.२९ ॥
என்னால் அழிக்கப்பட்டவர்களாக அவர்கள் காணப்பட்டனர்; இந்த இரவுச்சாரி எம்மாத்திரம்.
7.22.30
मुञ्चं मां साधु धर्मज्ञ यावदेनं निहन्म्यहम् ।
नहि कश्चिन्मया दृष्टो बलवानपि जीवति ॥ ७.२२.३० ॥
தர்மம் அறிந்தவனே, என்னை விடுவி, இவனைக் கொல்வதற்காக; என்னால் காணப்பட்ட எந்த வலிமையாளனும் உயிருடன் இருந்ததில்லை.
7.22.31
बलं मम न खल्वेतन्मर्यादैषा निसर्गतः ।
स दृष्टो न मया कालं मुहुर्तमापि जीवति ॥ ७.२२.३१ ॥
இது என் வலிமை அல்ல; இது இயல்பாகவே எனக்கு விதிக்கப்பட்ட எல்லை. அவன் ஒரு கணமும் உயிருடன் இருப்பதை நான் கண்டதில்லை.
7.22.32
तस्यैवं वचनं श्रुत्वा धर्मराजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्तत्र तं मुत्युं त्वं तिष्ठैनं निहन्म्यहम् ॥ ७.२२.३२ ॥
அவனுடைய இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட வீரியமிக்க தர்மராஜன், அங்கே மிருத்யுவிடம் கூறினான்: "நீ நில், நானே இவனைக் கொல்வேன்."
7.22.33
ततः संरक्तनयनः क्रुद्धो वैवस्वतः प्रभुः ।
कालदण्डममोघं तु तोलयामास पाणिना ॥ ७.२२.३३ ॥
அப்போது சிவந்த கண்களுடன் கோபமுற்ற வைவஸ்வத பிரபு, தவறாத காலதண்டத்தைக் கையால் எடைபோட்டான்.
7.22.34
यस्य पार्श्वेषु निखिला कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ।
पावकाशनिसङ्काशो मुद्गरो मूर्तिमान्स्थितः ॥ ७.२२.३४ ॥
எவனுடைய பக்கங்களில் அனைத்து காலபாசங்களும் நிறுத்தப்பட்டிருந்தனவோ, தீயும் இடியும் போன்ற உருவெடுத்த முத்கரம் நின்றிருந்ததோ.
7.22.35
दर्शनादेव यः प्राणान्प्राणिनामपकर्षति ।
किं पुनः स्पृश्यमानस्य पात्यमानस्य वा पुनः ॥ ७.२२.३५ ॥
பார்வையாலேயே உயிரினங்களின் பிராணனைப் பறிப்பவன் எவனோ, அவனைத் தொட்டாலோ அல்லது வீழ்த்தினாலோ என்ன ஆகும்?
7.22.36
स ज्वालापरिवारस्तु निर्दहन्निव राक्षसम् ।
तेन स्पृष्टो बलवता महाप्रहरणो ऽस्फुरत् ॥ ७.२२.३६ ॥
அந்தச் சுவாலைகளால் சூழப்பட்டு, அரக்கனை எரிப்பது போல, வலிமைமிக்கவனால் தொடப்பட்ட அந்தப் பெரும் ஆயுதம் நடுங்கியது.
7.22.37
ततो विदुद्रुवुः सर्वे तस्मात्रस्ता रणाजिरे ।
सुराश्च क्षुभिताः सर्वे दृष्ट्वा दण्डोद्यतं यमम् ॥ ७.२२.३७ ॥
அப்போது போர்க்களத்தில் அவனுக்கு அஞ்சி அனைவரும் ஓடினர்; தண்டத்தை ஓங்கிய யமனைக் கண்டு தேவர்கள் அனைவரும் கலக்கமடைந்தனர்.
7.22.38
तस्मिन्प्रहर्तुकामे तु यमे दण्डेन रावणम् ।
यमं पितामहः साक्षाद्दर्शयित्वेदमब्रवीत् ॥ ७.२२.३८ ॥
யமன் தண்டத்தால் ராவணனை அடிக்க விரும்பியபோது, பிதாமகர் பிரம்மா நேரில் தோன்றி யமனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
7.22.39
वैवस्वत महाबाहो न खल्वमितविक्रम ।
न हन्तव्यस्त्वया तेन दण्डेनैव निशाचरः ॥ ७.२२.३९ ॥
வைவஸ்வதனே, பெரும் தோளாற்றல் கொண்டவனே, அளவற்ற வீரனே! அந்தத் தண்டத்தால் இந்த இரவுஞ்சரனை நீ கொல்லக் கூடாது.
7.22.40
वरः खलु मयैतस्मै दत्तस्त्रिदशपुङ्गव ।
स त्वया नानृतः कार्यो यन्मया व्याहृतं वचः ॥ ७.२२.४० ॥
தேவர்களில் சிறந்தவனே! நான் இவனுக்கு வரம் அளித்துள்ளேன். நான் சொன்ன சொல் பொய்யாகாமல் நீ பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.
7.22.41
यो हि मामनृतं कुर्याद्देवो वा मानुषो ऽपि वा ।
त्रैलोक्यमनृतं तेन कृतं स्यान्नात्र संशयः ॥ ७.२२.४१ ॥
தேவனோ மனிதனோ, எவன் என்னைப் பொய்யாக்குகிறானோ, அவனால் மூன்று உலகங்களும் பொய்யாகும்; இதில் ஐயமில்லை.
7.22.42
क्रुद्धेन विप्रमुक्तो ऽयं निर्विशेषं प्रियाप्रिये ।
प्रजाः संहरते रौद्रो लोकत्रयभयावहः ॥ ७.२२.४२ ॥
சினத்தால் ஏவப்பட்ட இந்தக் கொடிய (ஆயுதம்) நண்பன், பகைவன் என்ற வேறுபாடின்றி உயிரினங்களை அழிக்கும்; மூன்று உலகங்களுக்கும் அச்சத்தை உண்டாக்கும்.
7.22.43
अमोघो ह्येष सर्वेषां प्राणिनाममितप्रभः ।
कालदण्डो मया सृष्टः पूर्वं मृत्युपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४३ ॥
இது தவறாதது; அளவற்ற ஒளி கொண்ட இது எல்லா உயிர்களுக்கும் உரியது. முன்பு நான் மரணத்தை முன்னிறுத்தி இந்தக் காலதண்டத்தைப் படைத்தேன்.
7.22.44
तन्न खल्वेष ते सौम्य पात्यो रावणमूर्धनि ।
नह्यस्मिन्पतिते कश्चिन्मुहूर्तमपि जीवति ॥ ७.२२.४४ ॥
ஆகையால், சௌம்யனே, இது ராவணனின் தலையில் விழச் செய்யப்படக் கூடாது; இது விழுந்தால் ஒரு கணமும் யாரும் உயிர் வாழார்.
7.22.45
यदि ह्यन्मिन्निपतिते न म्रियेतैष राक्षसः ।
म्रियते वा दशग्रीवस्तदाप्युभयतो ऽनृतम् ॥ ७.२२.४५ ॥
அவன்மேல் விழுந்தும் இந்த ராக்ஷசன் சாகாமல் போனால், அல்லது தசக்ரீவன் சாகாமல் போனால், இரு வகையிலும் அது பொய்யாகும்.
7.22.46
तन्निवर्तय लङ्केशं द्दण्डमेतं समुद्यतम् ।
सत्यं च मां कुरुष्वाद्य लोकांस्त्वं यद्यवेक्षसे ॥ ७.२२.४६ ॥
ஆகையால் இலங்கைக் கோனிடமிருந்து இந்த உயர்த்திய தண்டத்தைத் திருப்பு; நீ உலகங்களைக் காக்க விரும்பினால், இன்று என்னை உண்மையாக்கு.
7.22.47
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा प्रत्युवाच यमस्तदा ।
एष व्यावर्तितो दण्डः प्रभविष्णुर्हि नो भवान् ॥ ७.२२.४७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, தர்மாத்மாவாகிய யமன் அப்போது மறுமொழி கூறினான்: இந்தத் தண்டம் திருப்பப்பட்டது; நீரே எங்களுக்கு வல்லமையுள்ளவர்.
7.22.48
किं न्विदानीं मया शक्यं कर्तुं रणगतेन हि ।
न मया यद्ययं शक्यो हन्तुं वरपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४८ ॥
போர்க்களம் சென்றுள்ள நான் இப்போது என்ன செய்ய முடியும்? வரங்களால் பெருமை பெற்ற இவனை என்னால் கொல்ல இயலாதெனில்.
7.22.49
एष तस्मात्प्रणश्यामि दर्शनादस्य रक्षसः ।
इत्युक्त्वा सरथः साश्वस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.२२.४९ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, 'ஆகையால் இந்த அரக்கனின் பார்வையிலிருந்து நான் மறைகிறேன்' என்று, தேரும் குதிரைகளுடன் அங்கேயே மறைந்தான்.
7.22.50
दशग्रीवस्तु तं जित्वा नाम विश्राव्य चात्मनः ।
आरुह्य पुष्पकं भूयो निष्क्रान्तो यमसादनात् ॥ ७.२२.५० ॥
ஆனால் தசக்ரீவன் அவனை வென்று, தன் பெயரை அறிவித்து, புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி மீண்டும் யமலோகத்திலிருந்து புறப்பட்டான்.
7.22.51
स तु वैवस्वतो देवैः सह ब्रह्मपुरोगमैः ।
जगाम त्रिदिवं हृष्टो नारदश्च महामुनिः ॥ ७.२२.५१ ॥
அப்போது வைவஸ்வதன் யமன், பிரம்மாவை முன்னிட்டு வந்த தேவர்களுடன் மகிழ்ச்சியோடு சொர்க்கலோகத்திற்குச் சென்றான்; மகாமுனி நாரதரும் சென்றார்.