ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣ · ସର୍ଗ 7.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.22.1
स तस्य तु महानादं श्रुत्वा वैवस्वतः प्रभुः ।
शत्रुं विजयिनं मेने स्वबलस्य च सङ्क्षयम् ॥ ७.२२.१ ॥
ତା'ର ସେହି ମହା ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ପ୍ରଭୁ ବୈବସ୍ବତ (ଯମ) ଶତ୍ରୁକୁ ବିଜୟୀ ମନେ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ସେନାର ବିନାଶ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ।
7.22.2
स हि योधान्हतान्मत्वा क्रोधसंरक्तलोचनः ।
अब्रवीत्त्वरितं सूतं रथो ऽयमुपनीयताम् ॥ ७.२२.२ ॥
ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖିରେ ସେ ଶୀଘ୍ର ସାରଥିକୁ କହିଲେ, "ଏହି ରଥ ଏଠାକୁ ଆଣ।"
7.22.3
तस्य सूतस्तदा दिव्यमुपस्थाप्य महारथम् ।
स्थितः स च महातेजा ह्यध्यारोहत तं रथम् ।
प्राशमुद्गरहस्तश्च मृत्युस्तस्याग्रतः स्थितः ॥ ७.२२.३ ॥
ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସାରଥି ଦିବ୍ୟ ମହାରଥକୁ ନିକଟକୁ ଆଣି ଛିଡ଼ା କଲା; ମହାତେଜସ୍ୱୀ ସେ ସେହି ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ବର୍ଶା ଓ ଗଦା ହାତରେ ଧରି ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲା।
7.22.4
येन सङ्क्षिप्यते सर्वं त्रैलोक्यमिदमव्ययम् ।
कालदण्डस्तु पार्श्वस्थो मूर्तिमानस्य चाभवत् ।
यमप्रहरणं दिव्यं तेजसा ज्वलदग्निमत् ॥ ७.२२.४ ॥
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବ୍ୟୟ ତ୍ରିଲୋକ ସବୁ ସଂକୁଚିତ ହୁଏ, ସେହି କାଳଦଣ୍ଡ ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଠିଆ ହୋଇ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ହେଲା। ଯମଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନିଜ ତେଜରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳୁଥିଲା।
7.22.5
तस्य पार्श्वेषु निच्छिद्राः कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ॥ ७.२२.५ ॥
ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଛିଦ୍ରହୀନ କାଳପାଶ ସ୍ଥାପିତ ଥିଲା।
7.22.6
पावकस्पर्शसङ्काशः स्थितो मूर्तश्च मुद्गरः ॥ ७.२२.६ ॥
ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶ ପରି ଗଦା ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା।
7.22.7
ततो लोकत्रयं क्षुब्धमकम्पन्त दिवौकसः ।
कालं दृष्ट्वा तथा क्रुद्धं सर्वलोकभयावहम् ॥ ७.२२.७ ॥
ଏବେ ତିନି ଲୋକ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ; ଦେବତାମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ; ସର୍ବଲୋକଭୟଙ୍କର କ୍ରୁଦ୍ଧ କାଳଙ୍କୁ ଦେଖି।
7.22.8
ततः प्रचोदयन्सूतस्तानश्वान्रुचिरप्रभान् ।
प्रययौ भीमसन्नादो यत्र रक्षःपतिः स्थितः ॥ ७.२२.८ ॥
ଏବେ ସାରଥି ସେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଚଳାଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ଯେଉଁଠି ରାକ୍ଷସରାଜ ଠିଆ ଥିଲେ ସେଠି ଗଲା।
7.22.9
मुहूर्तेन यमं ते तु हया हरिहयोपमाः ।
प्रापयन्मनसस्तुल्या यत्र तत्प्रस्तुतं रणम् ॥ ७.२२.९ ॥
ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଶ୍ୱ ସଦୃଶ ସେହି ଅଶ୍ୱମାନେ, ମନର ଗତି ସମାନ ବେଗରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲେ।
7.22.10
दृष्ट्वा तथैव विकृतं रथं मृत्युसमन्वितम् ।
सचिवा राक्षसेन्द्रस्य सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ७.२२.१० ॥
ସେହିପରି ବିକୃତ, ମୃତ୍ୟୁସହ ଯୁକ୍ତ ସେ ରଥ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହସା ଚାରିଆଡ଼େ ପଳାଇଲେ।
7.22.11
लघुसत्त्वतया ते हि नष्टसञ्ज्ञा भयार्दिताः ।
नेह योद्धुं समर्थाः स्म इत्युक्त्वा प्रययुर्दिशः ॥ ७.२२.११ ॥
ଅଳ୍ପ ସାହସ ହେତୁ, ହୋସ୍ ହଜାଇ, ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, 'ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆମେ ସମର୍ଥ ନୁହଁ' ବୋଲି କହି ସେମାନେ ଦିଗକୁ ପଳାଇଲେ।
7.22.12
स तु तं तादृशं दृष्ट्वा रथं लोकभयावहम् ।
नाक्षुभ्यत दशग्रीवो न चापि भयमाविशत् ॥ ७.२२.१२ ॥
କିନ୍ତୁ ଲୋକଭୟଙ୍କର ସେହି ରଥକୁ ସେପରି ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଦଶଗ୍ରୀବ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କଲା ନାହିଁ।
7.22.13
स तु रावणमासाद्य व्यसृजच्छक्तितोमरान् ।
यमो मर्माणि सङ्क्रुद्धो रावणस्योपकृन्तत ॥ ७.२२.१३ ॥
ଯମ ରାବଣ ନିକଟକୁ ଯାଇ କ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତି ଓ ତୋମର ନିକ୍ଷେପ କଲେ ଏବଂ ରାବଣର ମର୍ମସ୍ଥଳ ଛେଦନ କଲେ।
7.22.14
रावणस्तु ततः स्वस्थः शरवर्षं मुमोच ह ।
तस्मिन्वैवस्वतरथे तोयवर्षमिवाम्बुदः ॥ ७.२२.१४ ॥
କିନ୍ତୁ ରାବଣ ପରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ସେହି ବୈବସ୍ୱତ ଯମଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ମେଘ ଜଳ ବର୍ଷାଇଲା ପରି ଶରବର୍ଷଣ କଲା।
7.22.15
ततो महाशक्तिशरैः पात्यमानैर्महोरसि ।
नाशक्नोत्प्रतिकर्तुं स राक्षसः शल्यपीडितः ॥ ७.२२.१५ ॥
ତାପରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଶରରେ ପ୍ରଶସ୍ତ ବକ୍ଷରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେହି ରାକ୍ଷସ ଶଲ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପ୍ରତି-ଆଘାତ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।
7.22.16
एवं नानाप्रहरणैर्यमेनामित्रकर्षिणा ।
सप्तरात्रं कृतः सङ्ख्ये विसञ्ज्ञो विमुखो रिपुः ॥ ७.२२.१६ ॥
ଏହିପରି ଶତ୍ରୁ-ଦମନକାରୀ ଯମ ନାନା ଅସ୍ତ୍ରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାତ ରାତି ଧରି ସେହି ଶତ୍ରୁକୁ ଅଚେତ ଓ ପଛକୁ ମୁହଁ କରାଇଲେ।
7.22.17
तदासीत्तुमुलं युद्धं यमराक्षसयोर्द्वयोः ।
जयमाकाङ्क्षतोर्वीर समरेष्वनिवर्तिनोः ॥ ७.२२.१७ ॥
ସେତେବେଳେ ଯମ ଓ ରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ହେ ବୀର, ଦୁହେଁ ବିଜୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରି ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟୁ ନଥିଲେ।
7.22.18
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
प्रजापतिं पुरस्कृत्य समेतास्तद्रणाजिरम् ॥ ७.२२.१८ ॥
ତାପରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସେହି ରଣାଙ୍ଗଣରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
7.22.19
संवर्त इव लोकानां क्रुध्यतोरभवत्तदा ।
राक्षसानां च मुख्यस्य प्रेतानामीश्वरस्य च ॥ ७.२२.१९ ॥
ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରଳୟ ପରି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଓ ପ୍ରେତମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ଦୁହେଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
7.22.20
राक्षसेन्द्रो ऽपि विस्फार्य चापमिन्द्राशनिप्रभम् ।
निरन्तरमिवाकाशं कुर्वन्बाणांस्ततो ऽसृजत् ॥ ७.२२.२० ॥
ରାକ୍ଷସରାଜ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନୁ ଟାଣି, ଆକାଶକୁ ଅବିରତ ଭରି ଦେଉଥିବା ପରି ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.22.21
मृत्युं चतुर्भिर्विशिखैः सूतं सप्तभिरार्दयत् ।
यमं शतसहस्रेण शीघ्रं मर्मस्वताडयत् ॥ ७.२२.२१ ॥
ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଚାରି ବାଣରେ, ତାହାର ସାରଥିକୁ ସାତ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ; ଯମଙ୍କୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବାଣରେ ଶୀଘ୍ର ମର୍ମସ୍ଥଳରେ ପ୍ରହାର କଲେ।
7.22.22
ततः क्रुद्धस्य वदनाद्यमस्य समजायत ।
ज्वालामाली सनिःश्वासः सधूमः कोपपावकः ॥ ७.२२.२२ ॥
ସେତେବେଳେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଯମଙ୍କ ମୁଖରୁ, ଜ୍ୱାଳାମାଳା ଧାରଣ କରି, ନିଃଶ୍ୱାସ ଓ ଧୂଆଁ ସହିତ କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
7.22.23
तदाश्चर्यमथो दृष्ट्वा देवदानवसन्निधौ ।
प्रहर्षितौ सुसंरब्धौ मृत्युकालौ बभूवतुः ॥ ७.२२.२३ ॥
ସେତେବେଳେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ଓ କାଳ ଦୁହେଁ ହର୍ଷିତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେଲେ।
7.22.24
ततो मृत्युः क्रुद्धतरो वैवस्वतमभाषत ।
मुञ्च मां समरे यावद्धन्मीमं पापराक्षसम् ।
नैषा रक्षो भवेदद्य मर्यादा हि निसर्गतः ॥ ७.२२.२४ ॥
ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଅଧିକ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବୈବସ୍ୱତ ଯମଙ୍କୁ କହିଲା: ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଛାଡ଼, ଯେପରି ମୁଁ ଏହି ପାପୀ ରାକ୍ଷସକୁ ପ୍ରହାର କରିପାରିବି। ସ୍ୱଭାବତଃ ଆଜି ଏହି ରାକ୍ଷସ ପାଇଁ ଏହି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
7.22.25
हिरण्यकशिपुः श्रीमान्नमुचिः शम्बरस्तथा ।
विसन्धिर्धूमकेतुश्च बलिर्वैरोचनो ऽपि च ॥ ७.२२.२५ ॥
ଶ୍ରୀମାନ୍ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ନମୁଚି ଓ ଶମ୍ବର, ସେହିପରି ବିସନ୍ଧି, ଧୂମକେତୁ ଏବଂ ବିରୋଚନ ପୁତ୍ର ବଳି ମଧ୍ୟ।
7.22.26
दम्भुर्दैत्यमहाराजो वृत्रो बाणस्तथैव च ।
राजर्षयः शास्त्रविदो गन्धर्वाः समहोरगाः ॥ ७.२२.२६ ॥
ଦମ୍ଭୁ, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ ବୃତ୍ର, ବାଣ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ରାଜର୍ଷିମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ।
7.22.27
ऋषयः पन्नगा दैत्या यक्षाश्चाप्यप्सरोगणाः ।
युगान्तपरिवर्ते च पृथिवी समहार्णवा ॥ ७.२२.२७ ॥
ଋଷି, ପନ୍ନଗ, ଦୈତ୍ୟ, ଯକ୍ଷ ଓ ଅପ୍ସରା ଗଣ ମଧ୍ୟ; ଯୁଗାନ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ପୃଥିବୀ ଓ ମହାସାଗରସମୂହ।
7.22.28
क्षयं नीता महाराज सपर्वतसरिद्द्रुमा ।
एते चान्ये च बहवो बलवन्तो दुरासदाः ॥ ७.२२.२८ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ପର୍ବତ, ନଦୀ ଓ ବୃକ୍ଷ ସହିତ ପୃଥିବୀ ବିନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା; ଏମାନେ ଏବଂ ଆହୁରି ଅନେକ ବଳବାନ, ଦୁର୍ଜୟ।
7.22.29
विनिपन्ना मया दृष्टाः किमुतायं निशाचरः ॥ ७.२२.२९ ॥
ମୋ ଦ୍ୱାରା ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି; ଏହି ନିଶାଚର ତ ଆହୁରି ସହଜରେ।
7.22.30
मुञ्चं मां साधु धर्मज्ञ यावदेनं निहन्म्यहम् ।
नहि कश्चिन्मया दृष्टो बलवानपि जीवति ॥ ७.२२.३० ॥
ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମୋତେ ଭଲ ଭାବେ ଛାଡ଼ ଯେପରି ମୁଁ ଏହାକୁ ବଧ କରିପାରିବି; ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିବା କୌଣସି ବଳବାନ ମଧ୍ୟ ଜୀବିତ ରହି ନାହିଁ।
7.22.31
बलं मम न खल्वेतन्मर्यादैषा निसर्गतः ।
स दृष्टो न मया कालं मुहुर्तमापि जीवति ॥ ७.२२.३१ ॥
ଏହା ମୋ ବଳ ନୁହେଁ; ଏହା ତ ସ୍ୱଭାବତଃ ମୋର ସୀମା। ତାହାକୁ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଜୀବିତ ଦେଖିନାହିଁ।
7.22.32
तस्यैवं वचनं श्रुत्वा धर्मराजः प्रतापवान् ।
अब्रवीत्तत्र तं मुत्युं त्वं तिष्ठैनं निहन्म्यहम् ॥ ७.२२.३२ ॥
ତାହାର ଏହି ବଚନ ଶୁଣି ପ୍ରତାପୀ ଧର୍ମରାଜ ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ରହ, ମୁଁ ନିଜେ ଏହାକୁ ବଧ କରିବି।"
7.22.33
ततः संरक्तनयनः क्रुद्धो वैवस्वतः प्रभुः ।
कालदण्डममोघं तु तोलयामास पाणिना ॥ ७.२२.३३ ॥
ତେବେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖିରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ପ୍ରଭୁ ବୈବସ୍ୱତ ଅମୋଘ କାଳଦଣ୍ଡକୁ ହାତରେ ତୋଳିଲେ।
7.22.34
यस्य पार्श्वेषु निखिला कालपाशाः प्रतिष्ठिताः ।
पावकाशनिसङ्काशो मुद्गरो मूर्तिमान्स्थितः ॥ ७.२२.३४ ॥
ଯାହାର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସମସ୍ତ କାଳପାଶ ସ୍ଥାପିତ ଥିଲା, ଅଗ୍ନି ଓ ବଜ୍ରସଦୃଶ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ମୁଦ୍ଗର ଠିଆ ହୋଇଥିଲା।
7.22.35
दर्शनादेव यः प्राणान्प्राणिनामपकर्षति ।
किं पुनः स्पृश्यमानस्य पात्यमानस्य वा पुनः ॥ ७.२२.३५ ॥
କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ଯେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ହରଣ କରେ, ସ୍ପର୍ଶ କଲେ କିମ୍ବା ପାତିତ କଲେ ତାହାର କଣ ହେବ?
7.22.36
स ज्वालापरिवारस्तु निर्दहन्निव राक्षसम् ।
तेन स्पृष्टो बलवता महाप्रहरणो ऽस्फुरत् ॥ ७.२२.३६ ॥
ସେହି ଜ୍ୱାଳାରେ ଘେରା, ରାକ୍ଷସକୁ ଦହନ କରୁଥିବା ପରି, ବଳବାନଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସେହି ମହାପ୍ରହରଣ କମ୍ପିଗଲା।
7.22.37
ततो विदुद्रुवुः सर्वे तस्मात्रस्ता रणाजिरे ।
सुराश्च क्षुभिताः सर्वे दृष्ट्वा दण्डोद्यतं यमम् ॥ ७.२२.३७ ॥
ଏତେବେଳେ ରଣଭୂମିରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତାଙ୍କଠାରୁ ପଳାଇଲେ; ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇଥିବା ଯମଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ।
7.22.38
तस्मिन्प्रहर्तुकामे तु यमे दण्डेन रावणम् ।
यमं पितामहः साक्षाद्दर्शयित्वेदमब्रवीत् ॥ ७.२२.३८ ॥
ଯମ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ବେଳେ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଯମଙ୍କୁ ଏହା କହିଲେ।
7.22.39
वैवस्वत महाबाहो न खल्वमितविक्रम ।
न हन्तव्यस्त्वया तेन दण्डेनैव निशाचरः ॥ ७.२२.३९ ॥
ହେ ବୈବସ୍ୱତ, ହେ ମହାବାହୁ, ହେ ଅମିତବିକ୍ରମ! ସେହି ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ନିଶାଚରକୁ ବଧ କରିବ ନାହିଁ।
7.22.40
वरः खलु मयैतस्मै दत्तस्त्रिदशपुङ्गव ।
स त्वया नानृतः कार्यो यन्मया व्याहृतं वचः ॥ ७.२२.४० ॥
ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ! ମୁଁ ଏହାକୁ ବର ଦେଇଛି। ମୋ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ବାକ୍ୟ ମିଥ୍ୟା ନ ହେବା ପାଇଁ ତୁମେ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
7.22.41
यो हि मामनृतं कुर्याद्देवो वा मानुषो ऽपि वा ।
त्रैलोक्यमनृतं तेन कृतं स्यान्नात्र संशयः ॥ ७.२२.४१ ॥
ଦେବତା ହେଉ କି ମାନବ, ଯିଏ ମୋତେ ମିଥ୍ୟା କରିବ, ତା ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିଲୋକ ମିଥ୍ୟା ହେବ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
7.22.42
क्रुद्धेन विप्रमुक्तो ऽयं निर्विशेषं प्रियाप्रिये ।
प्रजाः संहरते रौद्रो लोकत्रयभयावहः ॥ ७.२२.४२ ॥
କ୍ରୋଧରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଏହି ଭୟଙ୍କର (ଅସ୍ତ୍ର) ପ୍ରିୟ-ଅପ୍ରିୟ ଭେଦ ନ କରି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବ; ତ୍ରିଲୋକକୁ ଭୟ ଦେବ।
7.22.43
अमोघो ह्येष सर्वेषां प्राणिनाममितप्रभः ।
कालदण्डो मया सृष्टः पूर्वं मृत्युपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४३ ॥
ଏହା ଅମୋଘ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ। ପୂର୍ବେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆଗରେ ରଖି ମୁଁ ଏହି କାଳଦଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।
7.22.44
तन्न खल्वेष ते सौम्य पात्यो रावणमूर्धनि ।
नह्यस्मिन्पतिते कश्चिन्मुहूर्तमपि जीवति ॥ ७.२२.४४ ॥
ତେଣୁ, ହେ ସୌମ୍ୟ, ଏହାକୁ ରାବଣର ମସ୍ତକରେ ପକାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା ପଡ଼ିଲେ କ୍ଷଣେ ମଧ୍ୟ କେହି ଜୀବିତ ରହେ ନାହିଁ।
7.22.45
यदि ह्यन्मिन्निपतिते न म्रियेतैष राक्षसः ।
म्रियते वा दशग्रीवस्तदाप्युभयतो ऽनृतम् ॥ ७.२२.४५ ॥
ତା'ଉପରେ ପଡ଼ିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଏହି ରାକ୍ଷସ ନ ମରେ, କିମ୍ବା ଦଶଗ୍ରୀବ ମରେ, ତେବେ ଉଭୟ ପ୍ରକାରେ ତାହା ମିଥ୍ୟା ହେବ।
7.22.46
तन्निवर्तय लङ्केशं द्दण्डमेतं समुद्यतम् ।
सत्यं च मां कुरुष्वाद्य लोकांस्त्वं यद्यवेक्षसे ॥ ७.२२.४६ ॥
ଅତଏବ ଲଙ୍କେଶ ଉପରେ ଉଠାଯାଇଥିବା ଏହି ଦଣ୍ଡକୁ ଫେରାଇ ନିଅ; ତୁମେ ଯଦି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖ, ତେବେ ଆଜି ମୋତେ ସତ୍ୟ କର।
7.22.47
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा प्रत्युवाच यमस्तदा ।
एष व्यावर्तितो दण्डः प्रभविष्णुर्हि नो भवान् ॥ ७.२२.४७ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବାରୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ଯମ ସେତେବେଳେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ଏହି ଦଣ୍ଡ ଫେରାଯାଇଛି; ଆପଣ ଆମ ଉପରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।
7.22.48
किं न्विदानीं मया शक्यं कर्तुं रणगतेन हि ।
न मया यद्ययं शक्यो हन्तुं वरपुरस्कृतः ॥ ७.२२.४८ ॥
ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଥିବା ମୁଁ ଏବେ କ'ଣ କରିପାରିବି? ବରଦାନରେ ସମ୍ମାନିତ ଏହାକୁ ଯଦି ମୁଁ ବଧ କରିପାରିବି ନାହିଁ।
7.22.49
एष तस्मात्प्रणश्यामि दर्शनादस्य रक्षसः ।
इत्युक्त्वा सरथः साश्वस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.२२.४९ ॥
ଏହା କହି, 'ଅତଏବ ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁପ୍ତ ହେଉଛି', ରଥ ଓ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲେ।
7.22.50
दशग्रीवस्तु तं जित्वा नाम विश्राव्य चात्मनः ।
आरुह्य पुष्पकं भूयो निष्क्रान्तो यमसादनात् ॥ ७.२२.५० ॥
କିନ୍ତୁ ଦଶଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କୁ ଜିଣି, ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରି, ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ପୁନର୍ବାର ଯମସଦନରୁ ବାହାରିଲା।
7.22.51
स तु वैवस्वतो देवैः सह ब्रह्मपुरोगमैः ।
जगाम त्रिदिवं हृष्टो नारदश्च महामुनिः ॥ ७.२२.५१ ॥
ତେବେ ବୈବସ୍ୱତ ଯମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରେ ରଖି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ହର୍ଷରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ମହାମୁନି ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଗଲେ।