வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.24.1
निवर्तमानः संहृष्टो रावणस्सुदुरात्मवान् ।
जह्रे पथि नरेन्द्रर्षिदेवगन्धर्वकन्यकाः ॥ ७.२४.१ ॥
திரும்பி வந்த மிகக் கொடிய மனம் கொண்ட ராவணன் மகிழ்ச்சியுடன் வழியில் அரசர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்களின் கன்னியரைக் கவர்ந்தான்.
7.24.2
दर्शनीयां हि रक्षः स कन्यां स्त्रीं वापि पश्यति ।
हत्वा बन्धुजनं तस्या विमाने तां रुरोध ह ॥ ७.२४.२ ॥
அந்த அரக்கன் அழகிய கன்னியையோ பெண்ணையோ கண்டால், அவளுடைய உறவினர்களைக் கொன்று அவளை விமானத்தில் சிறைப்படுத்தினான்.
7.24.3
एवं पन्नगकन्याश्च राक्षसासुरमानुषीः ।
यक्षदानवकन्याश्च विमाने सो ऽध्यरोपयत् ॥ ७.२४.३ ॥
இவ்வாறு அவன் நாகக் கன்னியர், ராட்சசி, அசுரி, மானுஷி பெண்கள், யக்ஷ மற்றும் தானவ கன்னியரை விமானத்தில் ஏற்றினான்.
7.24.4
ताश्च सर्वाः समं दुःखान्मुमुचुर्बाष्पजं जलम् ।
तुल्यमग्न्यर्चिषां तत्र शोकाग्निभयसम्भवम् ॥ ७.२४.४ ॥
அவர்கள் அனைவரும் துன்பத்தால் ஒரே சமயத்தில் கண்ணீர் நீரை வடித்தனர்; அது சோகம், அச்சம் என்னும் தீயால் உண்டான நெருப்புச் சுடர்களுக்கு ஒத்திருந்தது.
7.24.5
ताभिः सर्वानवद्याभिर्नदीभिरिव सागरः ।
आपूरितं विमानं तद्भयशोकाशिवाश्रुभिः ॥ ७.२४.५ ॥
குற்றமற்ற அந்தப் பெண்களின் அச்சம், சோகம் நிறைந்த அமங்கல கண்ணீரால் அந்த விமானம் நதிகளால் கடல் நிரம்புவது போல நிரம்பியது.
7.24.6
नागगन्धर्वकन्याश्च महर्षितनयाश्च याः ।
दैत्यदानवकन्याश्च विमाने शतशो ऽरुदन् ॥ ७.२४.६ ॥
நாகர், கந்தர்வ கன்னியர், மகாமுனிவர்களின் மகள்கள், தைத்ய மற்றும் தானவ கன்னியர் ஆகியோர் விமானத்தில் நூற்றுக்கணக்கில் அழுதனர்.
7.24.7
दीर्घकेश्यः सुचार्वङ्ग्यः पूर्णचन्द्रनिभाननाः ।
पीनस्तन्यस्तथा वज्रवेदिमध्यसमप्रभाः ॥ ७.२४.७ ॥
நீண்ட கூந்தலும், அழகிய உடலும், முழு நிலவு போன்ற முகமும், பருத்த மார்பும், வஜ்ர பீடத்தின் நடுப்பகுதி போன்ற ஒளியும் கொண்ட பெண்கள்.
7.24.8
रथकूबरसङ्काशैः श्रोणिदेशैर्मनोहराः ।
स्त्रियः सुराङ्गनाप्रख्या निष्टप्तकनकप्रभाः ॥ ७.२४.८ ॥
தேர்க் கூபரம் போன்ற இடையும் அழகும் கொண்ட, தேவமங்கையரைப் போன்ற, உருக்கிய பொன்னின் ஒளியுடைய பெண்கள்.
7.24.9
शोकदुःखभयत्रस्ता विह्वलाश्च सुमध्यमाः ।
तासां निश्वासवातेन सर्वतः सम्प्रदीपितम् ॥ ७.२४.९ ॥
துயரம், வருத்தம், பயம் ஆகியவற்றால் நடுங்கி, கலங்கிய, சிறிய இடையுடைய பெண்கள். அவர்களின் பெருமூச்சுக் காற்றால் எங்கும் (நெருப்பு) கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.
7.24.10
अग्निहोत्रमिवाभाति सन्निरुद्धाग्निपुष्पकम् ।
दशग्रीववशं प्राप्तास्तास्तु शोकाकुलाः स्त्रियः ॥ ७.२४.१० ॥
அக்னிஹோத்ரம் போல, அடைபட்ட நெருப்புடைய புஷ்பக விமானம் ஒளிர்ந்தது. பத்துத் தலை ராவணனின் வசப்பட்ட, துயரத்தில் மூழ்கிய பெண்கள் அங்கே இருந்தனர்.
7.24.11
दीनवक्रेक्षणाः श्यामा मृग्यः सिंहवशा इव ।
काचिच्चिन्तयती तत्र किं नु मां भक्षयिष्यति ॥ ७.२४.११ ॥
துன்பமுற்ற முகமும் கண்களும் கொண்ட, இளம் பெண்கள், சிங்கத்தின் வசப்பட்ட மான்களைப் போல. அங்கே ஒருத்தி நினைத்தாள் — "இவன் என்னைத்தான் விழுங்குவானோ?"
7.24.12
काचिद्दध्यौ सुदुःखार्ता अपि मां मारयेदयम् ।
दुःखशोकसमाविष्टा विलेपुः सहिताः स्त्रियः ॥ ७.२४.१२ ॥
வேறொருத்தி மிகுந்த துயரத்தால் வாடி நினைத்தாள் — "இவன் என்னையும் கொன்றுவிடுவானோ?" துயரத்திலும் சோகத்திலும் சூழ்ந்த பெண்கள் அனைவரும் சேர்ந்து புலம்பினர்.
7.24.13
कथं नु खलु मे पुत्रो भविष्यति मया विना ।
कथं माता कथं भ्राता निमग्नाः शोकसागरे ॥ ७.२४.१३ ॥
நான் இல்லாமல் என் மகன் எப்படி இருப்பான்? துயரக் கடலில் மூழ்கியிருக்கும் தாயும் சகோதரனும் எப்படி இருப்பார்கள்?
7.24.14
।
हा कथं नु करिष्यामि भर्तुस्तस्मादहं विना ।
मृत्यो प्रसादयामि त्वां नय मां दुःखभागिनीम् ॥ ७.२४.१४ ॥
ஐயோ! கணவர் இல்லாமல் நான் என்ன செய்வேன்? ஓ மரணமே, உன்னை வேண்டுகிறேன், துயரத்தை அனுபவிக்கும் என்னை அழைத்துச் செல்.
7.24.15
किन्नु तद्दुष्कृतं कर्म पुरा देहान्तरे कृतम् ॥ ७.२४.१५ ॥
முன் பிறவியில் நாம் செய்த அந்தத் தீவினை என்னவோ?
7.24.16
एवं स्म दुःखिताः सर्वाः पतिताः शोकसागरे ।
न खल्विदानीं पश्यामो दुःखस्यास्यान्तमात्मनः ॥ ७.२४.१६ ॥
இவ்வாறு துயருற்ற அனைவரும் துயரக் கடலில் வீழ்ந்தனர். இப்போது நம் இந்தத் துயரத்திற்கு முடிவு காண்கிறோமில்லை.
7.24.17
अहो धिङ्मानुषं लोकं नास्ति खल्वधमः परः ।
यद्दुर्बला बलवता भर्तारो रावणेन नः ॥ ७.२४.१७ ॥
ஐயோ, இந்த மனித உலகுக்குச் சீ! இதைவிடக் கீழ்மையானது வேறெதுவும் இல்லை; நம் பலவீனமான கணவர்கள் வலிமையான ராவணனால் கொல்லப்பட்டனரே.
7.24.18
सूर्येणोदयता काले नक्षत्राणीव नाशिताः ।
अहो सुबलवद्रक्षो वधोपायेषु युज्यते ॥ ७.२४.१८ ॥
உதிக்கும் சூரியனால் உரிய நேரத்தில் நட்சத்திரங்கள் அழிவது போல நாம் அழிக்கப்பட்டோம். ஐயோ, மிகவும் வலிமையான அரக்கன் கொலைக்கான வழிகளில் ஈடுபடுகிறான்.
7.24.19
अहो दुर्वृत्तमास्थाय नात्मानं वैजुगुप्सते ।
सर्वथा सदृशस्तावद्विक्रमो ऽस्य दुरात्मनः ॥ ७.२४.१९ ॥
ஐயோ! தீய நடத்தையை மேற்கொண்டு அவன் தன்னையே வெறுக்கவில்லை. இந்தத் தீயவனின் வீரமும் அதற்கேற்ப முற்றிலும் பொருத்தமானதே.
7.24.20
इदं त्वसदृशं कर्म परदाराभिमर्शनम् ।
यस्मादेष परक्यासु रमते राक्षसाधमः ॥ ७.२४.२० ॥
அயலார் மனைவியைத் தொடுவது தகாத செயல். ஏனெனில் இந்த இழிந்த அரக்கன் பிறர் மனைவியரிடத்திலேயே இன்புறுகிறான்.
7.24.21
तस्माद्वै स्त्रीकृतेनैव प्राप्स्यते दुर्मतिर्वधम् ।
सतीभिर्वरनारीभिरेवं वाक्ये ऽभ्युदीरिते ॥ ७.२४.२१ ॥
ஆகையால் இந்தத் துர்புத்தியாளன் ஒரு பெண்ணின் காரணமாகவே மரணத்தை அடைவான். சிறந்த கற்புடைய பெண்கள் இவ்வாறு சொல்லி முடித்தபோது.
7.24.22
नेदुर्दुन्दुभयः खस्थाः पुष्पवृष्टिः पपात च ।
शप्तः स्त्रीभिः स तु समं हतौजा इव निष्प्रभः ॥ ७.२४.२२ ॥
வானில் நின்ற முரசுகள் ஒலித்தன; மலர் மழை பொழிந்தது. பெண்களால் சபிக்கப்பட்டு அவன் உடனே வீரியம் இழந்தவனைப் போல ஒளியிழந்தான்.
7.24.23
पतिव्रताभिः साध्वीभिर्बभूव विमना इव ।
एवं विलपितं तासां शृण्वन्राक्षसपुङ्गवः ।
प्रविवेश पुरीं लङ्कां पूज्यमानो निशाचरैः ॥ ७.२४.२३ ॥
பதிவிரதைகளான கற்புடைய பெண்களால் அவன் மனம் வருந்தியவன் போல் ஆனான். இவ்வாறு அந்தப் பெண்களின் புலம்பலைக் கேட்டுக்கொண்டே அரக்கர்களின் தலைவன் அரக்கர்களால் வணங்கப்பட்டவனாக லங்கை நகரில் நுழைந்தான்.
7.24.24
एतस्मिन्नन्तरे घोरा राक्षसी कामरूपिणी ।
सहसा पतिता भूमौ भगिनी रावणस्य सा ॥ ७.२४.२४ ॥
இதற்கிடையில் விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல கொடிய அரக்கி ஒருத்தி திடீரென்று தரையில் விழுந்தாள். அவள் இராவணனின் சகோதரி.
7.24.25
तां स्वसारं समुत्थाप्य रावणः परिसान्त्वयन् ।
अब्रवीत्किमिदं भद्रे वक्तुकामा ऽसि मे द्रुतम् ॥ ७.२४.२५ ॥
ராவணன் அந்தச் சகோதரியைத் தூக்கி ஆறுதல் கூறி, "நல்லவளே, இது என்ன? நீ எனக்கு உடனே ஏதோ சொல்ல விரும்புகிறாயா?" என்றான்.
7.24.26
सा बाष्पपरिरुद्धाक्षी रक्ताक्षी वाक्यमब्रवीत् ।
कृता ऽस्मि विधवा राजंस्त्वया बलवता बलात् ॥ ७.२४.२६ ॥
கண்ணீரால் அடைக்கப்பட்ட, சிவந்த கண்களுடைய அவள் சொன்னாள்: "அரசே, வலிமையான நீ பலவந்தமாக என்னை விதவையாக்கிவிட்டாய்."
7.24.27
एते राजंस्त्वया वीरा दैत्या विनिहता रणे ।
कालकेया इति ख्याताः सहस्राणि चतुर्दश ॥ ७.२४.२७ ॥
அரசே, காலகேயர் என்று புகழ்பெற்ற இந்த வீரத் தைத்தியர்கள் பதினான்காயிரம் பேர் போரில் உன்னால் கொல்லப்பட்டனர்.
7.24.28
प्राणेभ्यो ऽपि गरीयान्मे तत्र भर्ता महाबलः ॥ ७.२४.२८ ॥
என் உயிரை விட அன்புக்குரியவரான என் கணவர், அங்கே மகாபலசாலியாக இருந்தார்.
7.24.29
सो ऽपि त्वया हतस्तात रिपुणा भ्रातृगृध्नुना ।
त्वया ऽस्मि निहता राजन्स्वयमेव हि बन्धुना ॥ ७.२४.२९ ॥
அவரும் உன்னால் கொல்லப்பட்டார், சகோதரனின் மீது பேராசை கொண்ட எதிரியால். அரசே, நீயே, உறவினனான நீயே என்னையும் கொன்றுவிட்டாய்.
7.24.30
राजन्वैधव्यशब्दं च भोक्ष्यामि त्वत्कृते ह्यहम् ।
ननु नाम त्वया रक्ष्यो जामाता समरेष्वपि ।
स त्वया निहतो युद्धे स्वयमेव न लज्जसे ॥ ७.२४.३० ॥
அரசே, உன்னால்தான் நான் 'விதவை' என்ற பெயரை சுமக்கப் போகிறேன். போர்களில் மருமகனைக் காப்பது உன் கடமை அல்லவா? அவனை நீயே போரில் கொன்றாய், உனக்கு வெட்கமில்லையா?
7.24.31
एवमुक्तो दशग्रीवो भगिन्या क्रोशमानया ।
अब्रवीत्सान्त्वयित्वा तां सामपूर्वमिदं वचः ॥ ७.२४.३१ ॥
சகோதரி அழுது இவ்வாறு கூறியதும், பத்துத் தலை கொண்ட ராவணன் அவளைத் தேற்றி, இனிய சொற்களால் இவ்வாறு கூறினான்.
7.24.32
अलं वत्से रुदित्वा ते न भेतव्यं च सर्वशः ।
दानमानप्रसादैस्त्वां तोषयिष्यामि यत्नतः ॥ ७.२४.३२ ॥
போதும் அம்மா, அழுவதால் பயனில்லை. உனக்கு எந்த வகையிலும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை. கொடைகளாலும் மரியாதையாலும் அருளாலும் நான் உன்னை முயன்று மகிழ்விப்பேன்.
7.24.33
युद्धप्रमत्तो व्याक्षिप्तो जयाकाङ्क्षी क्षिपञ्छरान् ।
नावगच्छामि युद्धेषु स्वान्परान्वाप्यहं शुभे ॥ ७.२४.३३ ॥
போரில் மயங்கி, கவனம் சிதறி, வெற்றியை விரும்பி அம்புகளை எய்யும்போது, அழகியே, போர்களில் என் சொந்தரையோ பகைவரையோ நான் அறிவதில்லை.
7.24.34
जामातरं न जाने स्म प्रहरन्युद्धदुर्मदः ।
तेनासौ निहतः सङ्ख्ये मया भर्ता तव स्वसः ॥ ७.२४.३४ ॥
போர் மயக்கத்தில் அடித்துக்கொண்டிருந்தபோது மருமகனை நான் அறியவில்லை. அந்தப் போரில் என்னால் உன் கணவன் கொல்லப்பட்டான், சகோதரி.
7.24.35
अस्मिन्काले तु यत्प्राप्तं तत्करिष्यामि ते हितम् ।
भ्रातुरैश्वर्ययुक्तस्य खरस्य वस पार्श्वतः ॥ ७.२४.३५ ॥
இந்த நேரத்தில் எது கிடைக்குமோ அதையே உனக்கு நன்மையாகச் செய்வேன். ஐஸ்வரியம் நிறைந்த உன் சகோதரன் கரனின் பக்கத்திலேயே தங்கு.
7.24.36
चतुर्दशानां भ्राता ते सहस्राणां भविष्यति ।
प्रभुः प्रयाणे दाने च राक्षसानां महाबलः ॥ ७.२४.३६ ॥
உன் சகோதரன் பதினான்காயிரம் அரக்கர்களுக்குத் தலைவனாவான். அவன் பெரும் வலிமை கொண்டவன், அணிவகுப்பிலும் கொடையிலும் அரக்கர்களின் தலைவனாக இருப்பான்.
7.24.37
तत्र मातृष्वसेयस्ते भ्राता ऽयं वै खरः प्रभुः ।
भविष्यति तवादेशं सदा कुर्वन्निशाचरः ॥ ७.२४.३७ ॥
அங்கே உன் சகோதரி மகனாகிய இந்த சகோதரன் கரன் தலைவனாக இருப்பான்; எப்போதும் உன் ஆணையைச் செய்யும் அந்த இரவுச்சாரி.
7.24.38
शीघ्रं गच्छत्वयं वीरो दण्डकान्परिरक्षितुम् ।
दूषणो ऽस्य बलाध्यक्षो भविष्यति महाबलः ॥ ७.२४.३८ ॥
இந்த வீரன் விரைவில் தண்டகக் காட்டைக் காக்கச் செல்லட்டும்; மகாபலசாலியான தூஷணன் இவனுடைய படைத்தலைவனாக இருப்பான்.
7.24.39
तत्र ते वचनं शूरः करिष्यति सदा खरः ।
रक्षसां कामरूपाणां प्रभुरेष भविष्यति ॥ ७.२४.३९ ॥
அங்கே இந்த வீரன் கரன் எப்போதும் உன் சொல்லைச் செய்வான்; விருப்பம்போல் உருமாறும் அரக்கர்களுக்கு இவனே தலைவனாக இருப்பான்.
7.24.40
एवमुक्त्वा दशग्रीवः सैन्यमस्यादिदेश ह ।
चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां वीर्यशालिनाम् ॥ ७.२४.४० ॥
இவ்வாறு சொல்லி தசக்ரீவன் இவனுடைய படையை ஏற்படுத்தினான் — வீரியமுள்ள அரக்கர்கள் பதினான்காயிரம் பேர்.
7.24.41
स तैः परिवृतस्सर्वै राक्षसैर्घोरदर्शनैः ।
आगच्छत खरः शीघ्रं दण्डकानकुतोभयः ॥ ७.२४.४१ ॥
அந்த அச்சமூட்டும் தோற்றமுள்ள அரக்கர்கள் அனைவராலும் சூழப்பட்ட கரன், எதற்கும் அஞ்சாமல் விரைவாக தண்டகக் காட்டிற்கு வரட்டும்.
7.24.42
स तत्र कारयामास राज्यं निहतकण्टकम् ।
सा च शूर्पणखा तत्र न्यवसद्दण्डकावने ॥ ७.२४.४२ ॥
அங்கே அவன் பகைவர் அற்ற அரசை நிலைநாட்டினான்; சூர்ப்பணகையும் அங்கே தண்டகக் காட்டில் வாழ்ந்தாள்.