वाल्मीकि रामायण · सर्ग 7.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.26.1
स तु तत्र दशग्रीवः सह सैन्येन वीर्यवान् ।
अस्तं प्राप्ते दिनकरे निवासं समरोचयत् ॥ ७.२६.१ ॥
तेथे पराक्रमी दशग्रीवाने सैन्यासह, सूर्य मावळल्यावर तेथेच मुक्काम करणे पसंत केले.
7.26.2
उदिते विमले चन्द्रे तुल्यपर्वतवर्चसि ।
प्रसुप्तं सुमहत्सैन्यं नानाप्रहरणायुधम् ॥ ७.२६.२ ॥
पर्वताप्रमाणे तेजस्वी निर्मळ चंद्र उगवल्यावर, नाना प्रकारची शस्त्रे घेतलेले ते प्रचंड सैन्य गाढ झोपेत होते.
7.26.3
रावणस्तु महावीर्यो निषण्णः शैलमूर्धनि ।
स ददर्श गुणांस्तत्र चन्द्रपादपशोभितान् ॥ ७.२६.३ ॥
महापराक्रमी रावण पर्वतशिखरावर बसून, तेथे चंद्रकिरणांनी शोभणारे सौंदर्य पाहू लागला.
7.26.4
कर्णिकारवनैर्दीप्तैः कदम्बगहनैस्तथा ।
पद्मिनीभिश्च फुल्लाभिर्मन्दाकिन्या जलैरपि ॥ ७.२६.४ ॥
तेजस्वी कर्णिकारवनांनी, दाट कदंबवनांनी, फुललेल्या कमलसरोवरांनी आणि मंदाकिनीच्या जलांनी (ते शोभत होते).
7.26.5
चम्पकाशोकपुन्नागमन्दारतरुभिस्तथा ।
चूतपाटललोध्रैश्च प्रियङ्ग्वर्जुनकेतकैः ।
तगरैर्नारिकैलैश्च प्रियालपनसैस्तथा ॥ ७.२६.५ ॥
चंपक, अशोक, पुन्नाग, मंदार वृक्षांनी, आंबा, पाटल, लोध्र, प्रियंगू, अर्जुन, केतकी यांनी, तगर, नारळ, प्रियाल, फणस यांनी (ते शोभत होते).
7.26.6
आरग्वधैस्तमालैश्च प्रियालवकुलैरपि ।
एतैरन्यैश्च तरुभिरुद्भासितवनान्तरे ।
किन्नरा मदनेनार्ता रक्ता मधुरकण्ठिनः ॥ ७.२६.६ ॥
आरग्वध, तमाल, प्रियाल, बकुळ आणि अशाच इतर वृक्षांनी वनाचा मध्यभाग उजळलेला होता; तेथे मधुर कंठाचे किन्नर मदनाने पीडित व अनुरक्त होते.
7.26.7
समं सम्प्रजगुर्यत्र मनस्तुष्टिविवर्धनम् ॥ ७.२६.७ ॥
तेथे ते सर्वजण एकत्र गाऊ लागले; ते मनाचे समाधान वाढवणारे होते.
7.26.8
भिरुद्भासितवनान्तरे ।
विद्याधरा मदक्षीबा मदरक्तान्तलोचनाः ।
योषिद्भिः सह सङ्क्रान्ताश्चिक्रीडुर्जहृषुश्च वै ॥ ७.२६.८ ॥
विद्याधर मदाने धुंद होते, मदाने लाल झालेल्या डोळ्यांचे; ते स्त्रियांसह मिसळून खेळले आणि आनंदले.
7.26.9
घण्टानामिव सन्नादः शुश्रुवे मधुरस्वरः ।
अप्सरोगणसङ्घानां गायतां धनदालये ॥ ७.२६.९ ॥
घंटांसारखा मधुर स्वर ऐकू आला; धनदाच्या भवनात अप्सरांचे समूह गात होते.
7.26.10
पुष्पवर्षाणि मुञ्चन्तो नगाः पवनताडिताः ।
शैलं तं वासयन्तीव मधुमाधवगन्धिनः ॥ ७.२६.१० ॥
वाऱ्याने हलणारे वृक्ष फुलांचा वर्षाव करत होते; वसंतातील मध आणि फुलांच्या सुगंधाने जणू त्या पर्वताला सुवासिक करत होते.
7.26.11
मधुपुष्परजःपृक्तं गन्धमादाय पुष्कलम् ।
प्रववौ वर्धयन्कामं रावणस्य सुखो ऽनिलः ॥ ७.२६.११ ॥
मधुर फुलांच्या परागांनी युक्त भरपूर सुगंध घेऊन सुखद वारा वाहू लागला, रावणाची इच्छा वाढवत.
7.26.12
गेयात्पुष्पसमृद्ध्या च शैत्याद्वायोर्गिरेर्गुणात् ।
प्रवृत्तायां रजन्यां च चन्द्रस्योदयनेन च ॥ ७.२६.१२ ॥
गाण्यामुळे, फुलांच्या विपुलतेमुळे, वाऱ्याच्या गारव्यामुळे आणि पर्वताच्या गुणामुळे; रात्र सुरू झाली आणि चंद्र उगवला तेव्हा.
7.26.13
रावणस्तु महावीर्यः कामस्य वशमागतः ।
विनिःश्वस्य विनिःश्वस्य शशिनं समवैक्षत ॥ ७.२६.१३ ॥
महापराक्रमी रावण कामाच्या वशात होता. वारंवार दीर्घ निःश्वास सोडत त्याने चंद्राकडे पाहिले.
7.26.14
एतस्मिन्नन्तरे तत्र दिव्याभरणभूषिता ।
सर्वाप्सरोवरा रम्भा दिव्यपुष्पविभूषिता ॥ ७.२६.१४ ॥
याच वेळी तेथे दिव्य अलंकारांनी सजलेली, सर्व अप्सरांत श्रेष्ठ असलेली रंभा दिव्य पुष्पांनी शोभून आली.
7.26.15
दिव्यचन्दनलिप्ताङ्गी मन्दारकृतमूर्धजा ।
दिव्योत्सवकृतारम्भा पूर्णचन्द्रनिभानना ॥ ७.२६.१५ ॥
दिव्य चंदनाने लिंपलेले अंग, केसांत मंदार पुष्पे, दिव्य उत्सवाचा प्रारंभ करणारी, पूर्ण चंद्रासारखे मुख असलेली.
7.26.16
चक्षुर्मनोहरं पीनं मेखलादामभूषितम् ।
समुद्वहन्ती जघनं रतिप्राभृतमुत्तमम् ॥ ७.२६.१६ ॥
डोळ्यांना व मनाला हरण करणारे, पुष्ट, मेखलादामाने शोभणारे, प्रेमाचे उत्तम उपहार असे जघन ती धारण करीत होती.
7.26.17
कृतैर्विशेषकैरार्द्रैः षडर्तुकुसुमोद्भवैः ॥ ७.२६.१७ ॥
सहा ऋतूंच्या फुलांपासून बनलेल्या, ओलसर तिलकांनी (सजलेली).
7.26.18
बभावन्यतमेव श्रीकान्तिद्युतिमतिह्रियाम् ।
नीलं सतोयमेघाभं वस्त्रं समवकुण्ठिता ॥ ७.२६.१८ ॥
श्री, कांती, द्युती, मती व लज्जा यांची जणू एकमेव प्रतिमा असलेली ती शोभली; पाण्याने भरलेल्या मेघासारख्या निळ्या वस्त्राने ती वेढलेली होती.
7.26.19
यस्या वक्त्रं शशिनिभं भ्रुवौ चापनिभे शुभे ।
ऊरू करिकराकारौ करौ पल्लवकोमलौ ।
सैन्यमध्येन गच्छन्ती रावणेनोपवीक्षिता ॥ ७.२६.१९ ॥
चंद्रासारखे मुख, सुंदर धनुष्यासारख्या भुवया, हत्तीच्या सोंडेसारख्या मांड्या आणि कोवळ्या पानांसारखे मऊ हात असलेली ती सैन्याच्या मधून जात असताना रावणाने तिला न्याहाळले.
7.26.20
तां समुत्थाय गच्छन्तीं कामबाणवशं गतः ।
करे गृहीत्वा लज्जन्तीं स्मयमानो ऽभ्यभाषत ॥ ७.२६.२० ॥
उठून जाणाऱ्या लज्जाळू तिचा हात धरून, कामबाणांच्या अधीन झालेला रावण हसत बोलू लागला.
7.26.21
क्व गच्छसि वरारोहे कां सिद्धिं भजसे स्वयम् ।
कस्याभ्युदयकालो ऽयं यस्त्वां समुपभोक्ष्यते ॥ ७.२६.२१ ॥
हे सुंदर कमरेच्या स्त्रिये! कुठे जात आहेस? तू स्वतः कोणती सिद्धी इच्छितेस? हा कोणाच्या उत्कर्षाचा काळ आहे, जो तुझा उपभोग घेईल?
7.26.22
त्वदाननरसस्याद्य पद्मोत्पलसुगन्धिनः ।
सुधामृतरसस्येव को ऽद्य तृप्तिं गमिष्यति ॥ ७.२६.२२ ॥
कमळ व निळ्या कमळासारखा सुगंधी तुझ्या मुखाचा रस, जणू अमृताचा रस — आज त्याने कोण तृप्त होईल?
7.26.23
स्वर्णकुम्भनिभौ पीनौ शुभौ भीरु निरन्तरौ ।
कस्योरस्थलसंस्पर्शं दास्यतस्ते कुचाविमौ ॥ ७.२६.२३ ॥
हे भित्रे! सोन्याच्या घागरींसारखे, भरदार, सुंदर, एकमेकांना लागून असलेले तुझे हे दोन स्तन कोणाच्या छातीचा स्पर्श देतील?
7.26.24
सुवर्णचक्रप्रतिमं स्वर्णदामचितं पृथु ।
अध्यारोहति कस्ते ऽद्य जघनं स्वर्गरूपिणम् ॥ ७.२६.२४ ॥
सोन्याच्या चक्रासारखे, सोन्याच्या कमरपट्ट्यांनी सजलेले, विशाल, स्वर्गासारखे रूप असलेले तुझे हे नितंब आज कोण चढेल?
7.26.25
मद्विशिष्टः पुमान्को ऽद्य शक्रो विष्णुरथाश्विनौ ।
मामतीत्य हि यं च त्वं यासि भीरु न शोभनम् ॥ ७.२६.२५ ॥
आज माझ्यापेक्षा श्रेष्ठ पुरुष कोण आहे? इंद्र, विष्णू की अश्विनीकुमार? मला डावलून तू कोणाकडे जात आहेस, हे भीरू? हे योग्य नाही.
7.26.26
विश्रम त्वं पृथुश्रोणि शिलातलमिदं शुभम् ॥ ७.२६.२६ ॥
हे विशाल कटीप्रदेशाच्या सुंदरी, या शुभ शिलातलावर तू विश्रांती घे.
7.26.27
त्रैलोक्ये यः प्रभुश्चैव मदन्यो नैव विद्यते ॥ ७.२६.२७ ॥
त्रिलोकात प्रभू म्हणावा असा माझ्याशिवाय दुसरा कोणी आढळत नाही.
7.26.28
तदेवं प्राञ्जलिः प्रह्वो याचते त्वां दशाननः ।
भर्तुर्भर्ता विधाता च त्रैलोक्यस्य भजस्व माम् ॥ ७.२६.२८ ॥
म्हणून हात जोडून, वाकून दशानन तुला याचना करतो — त्रिलोकाच्या स्वामींचाही स्वामी आणि विधाता अशा मला तू स्वीकार.
7.26.29
एवमुक्ता ऽब्रवीद्रम्भा वेपमाना कृताञ्जलिः ।
प्रसीद नार्हसे वक्तुमीदृशं त्वं हि मे गुरुः ॥ ७.२६.२९ ॥
असे म्हटल्यावर रंभा थरथरत हात जोडून म्हणाली — प्रसन्न व्हा, तुम्ही मला असे बोलणे योग्य नाही, कारण तुम्ही माझे गुरू आहात.
7.26.30
अन्येभ्यो हि त्वया रक्ष्या प्राप्नुयां धर्षणं यदि ।
तद्धर्मतः स्नुषा ते ऽहं तत्त्वमेव ब्रवीमि ते ॥ ७.२६.३० ॥
इतरांपासून तुम्हीच माझे रक्षण करायला हवे. जर तुमच्याकडूनच मला अपमान सहन करावा लागला, तर धर्माने मी तुमची सून आहे — हेच मी तुम्हाला सांगते.
7.26.31
अथाब्रवीद्दशग्रीवश्चरणाधोमुखीं स्थिताम् ।
रोमहर्षमनुप्राप्तां दृष्टमात्रेण तां तदा ॥ ७.२६.३१ ॥
तेव्हा दशग्रीव रावण, पायांकडे मान खाली करून उभ्या असलेल्या, आणि त्याला पाहताच रोमांच उभी राहिलेल्या तिला म्हणाला.
7.26.32
सुतस्य यदि मे भार्या ततस्त्वं हि स्नुषा भवेः ।
बाढमित्येव सा रम्भा प्राह रावणमुत्तरम् ॥ ७.२६.३२ ॥
जर तू माझ्या पुत्राची पत्नी असशील, तर तू माझी सून होशील. तेव्हा रंभा "ठीक आहे" असे म्हणून रावणाला उत्तरली.
7.26.33
धर्मतस्ते सुतस्याहं भार्या राक्षसपुङ्गव ।
पुत्रः प्रियतरः प्राणैर्भ्रातुर्वैश्रवणस्य ते ।
विख्यातस्त्रिषु लोकेषु नलकूबर इत्ययम् ॥ ७.२६.३३ ॥
हे राक्षसश्रेष्ठा, धर्मानुसार मी तुझ्या पुत्राची भार्या आहे. हा पुत्र तुझा बंधू वैश्रवणाला प्राणांहूनही प्रिय आहे; त्रिभुवनात नलकूबर नावाने प्रसिद्ध आहे.
7.26.34
धर्मतो यो भवेद्विप्रः क्षत्रियो वीर्यतो भवेत् ।
क्रोधाद्यश्च भवेदग्निः क्षान्त्या च वसुधासमः ॥ ७.२६.३४ ॥
धर्माने जो ब्राह्मण, पराक्रमाने जो क्षत्रिय, क्रोधात जो अग्नीसारखा, आणि क्षमेत जो पृथ्वीसारखा आहे.
7.26.35
तस्यास्मि कृतसङ्केता लोकपालसुतस्य वै ।
तमुद्दिश्य तु मे सर्वं विभूषणमिदं कृतम् ॥ ७.२६.३५ ॥
मी त्या लोकपालाच्या पुत्राशी भेटण्याचा संकेत केला होता; त्याच्यासाठीच मी हा सर्व शृंगार केला आहे.
7.26.36
तथा तस्य हि नान्यस्य भावो मां प्रति तिष्ठति ॥ ७.२६.३६ ॥
त्याचे मन माझ्यावरच स्थिर आहे; दुसऱ्या कोणाबद्दल त्याची अशी भावना नाही.
7.26.37
तेन सत्येन मां राजन्मोक्तुमर्हस्यरिन्दम ॥ ७.२६.३७ ॥
हे राजा, शत्रुदमना, त्या सत्याच्या नावाने तू मला सोडले पाहिजेस.
7.26.38
स हि तिष्ठति धर्मात्मा मां प्रतीक्ष्य समुत्सुकः ।
तत्र विघ्नं सुतस्येह कर्तुं नार्हसि मुञ्च माम् ॥ ७.२६.३८ ॥
तो धर्मात्मा उत्सुकतेने माझी वाट पाहत उभा आहे. येथे त्याच्या पुत्राच्या मार्गात विघ्न आणणे तुला योग्य नाही; मला सोड.
7.26.39
सद्भिराचरितं मार्गं गच्छ राक्षसुपुङ्गव ।
माननीयो मम त्वं हि पालनीया तथा ऽस्मि ते ॥ ७.२६.३९ ॥
हे राक्षसश्रेष्ठा, सज्जनांनी आचरलेल्या मार्गाने चाल. तू माझ्यासाठी आदरणीय आहेस; मीही तुझ्याकडून रक्षण मिळण्यास पात्र आहे.
7.26.40
एवमुक्तो दशग्रीवः प्रत्युवाच विनीतवत् ।
स्नुषा ऽस्मि यदवोचस्त्वमेकपत्नीष्वयं क्रमः ।
देवलोकस्थितिरियं सुराणां शाश्वती मता ॥ ७.२६.४० ॥
असे म्हटल्यावर दशग्रीव नम्रपणे उत्तरला: 'तू म्हणालीस त्याप्रमाणे मी तुझी सून आहे. एकपत्नींबाबत हाच नियम आहे. देवलोकातील ही स्थिती देवांसाठी शाश्वत मानली जाते.'
7.26.41
पतिरप्सरसां नास्ति न चैकस्त्रीपरिग्रहः ॥ ७.२६.४१ ॥
अप्सरांना एकच पती नसतो, आणि एकच स्त्री स्वीकारण्याची पद्धतही नसते.
7.26.42
स्मि यदवोचस्त्वमेकपत्नीष्वयं क्रमः ।
एवमुक्त्वा स तां रक्षो निवेश्य च शिलातले ।
कामभोगाभिसंसक्तो मैथुनायोपचक्रमे ॥ ७.२६.४२ ॥
असे बोलून त्या राक्षसाने तिला एका शिलातलावर बसवले आणि कामभोगात आसक्त होऊन संगमासाठी पुढे सरसावला.
7.26.43
सा विमुक्ता ततो रम्भा भ्रष्टमाल्यविभूषणा ।
गजेन्द्राक्रीडमथिता नदीवाकुलतां गता ॥ ७.२६.४३ ॥
नंतर मुक्त झालेली रंभा, माळा आणि अलंकार गळून पडलेली, महाहत्तीच्या क्रीडेने ढवळलेल्या नदीप्रमाणे व्याकुळ झाली.
7.26.44
लुलिताकुलकेशान्ता करवेपितपल्लवा ।
पवनेनावधूतेव लता कुसुमशालिनी ॥ ७.२६.४४ ॥
विस्कटलेल्या केसांची, हातांसारखी थरथरणाऱ्या कोवळ्या पानांची, वाऱ्याने हलवलेल्या फुलांनी भरलेल्या वेलीसारखी ती होती.
7.26.45
सा वेपमाना लज्जन्ती भीता करकृताञ्जलिः ।
नलकूबरमासाद्य पादयोर्निपपात ह ॥ ७.२६.४५ ॥
थरथरत, लाजत, भयभीत होऊन, हात जोडून, नलकूबराजवळ जाऊन त्याच्या पायांवर पडली.
7.26.46
तदवस्थां च तां दृष्ट्वा महात्मा नलकूबरः ।
अब्रवीत्किमिदं भद्रे पादयोः पतिता ऽसि मे ॥ ७.२६.४६ ॥
तिची अवस्था पाहून महात्मा नलकूबर म्हणाला, "हे भद्रे, हे काय? माझ्या पायांवर तू का पडलीस?"
7.26.47
सा वै निःश्वसमाना तु वेपमाना कृताञ्जलिः ।
तस्मै सर्वं यथातत्त्वमाख्यातुमुपचक्रमे ॥ ७.२६.४७ ॥
ती दीर्घ नि:श्वास टाकत, थरथरत, हात जोडून, त्याला सर्व जसे होते तसे सांगू लागली.
7.26.48
एष देव दशग्रीवः प्राप्तो गन्तुं त्रिविष्टपम् ।
तेन सैन्यसहायेन निशेयं परिणामिता ॥ ७.२६.४८ ॥
हे देवा, हा दशग्रीव स्वर्गात जाण्यासाठी आला आहे. त्याने आपल्या सैन्यासह ही रात्र घालवली आहे.
7.26.49
आयन्ती तेन दृष्टा ऽस्मि त्वत्सकाशमरिन्दम ।
गृहीता तेन पृष्टा ऽस्मि कस्य त्वमिति रक्षसा ॥ ७.२६.४९ ॥
हे अरिंदमा, येत असताना त्याने मला पाहिले; तुमच्या समीप आल्यावर त्या राक्षसाने मला पकडले आणि विचारले, "तू कुणाची आहेस?"
7.26.50
मया तु सर्वं यत्सत्यं तस्मै सर्वं निवेदितम् ।
काममोहाभिभूतात्मा नाश्रौषीत्तद्वचो मम ॥ ७.२६.५० ॥
मी त्याला सर्व सत्य सांगितले; पण काम-मोहाने मन व्यापलेल्या त्याने माझे बोलणे ऐकले नाही.
7.26.51
याच्यमानो मया देव स्नुषा ते ऽहमिति प्रभो ।
तत्सर्वं पृष्ठतः कृत्वा बलात्तेनास्मि धर्षिता ॥ ७.२६.५१ ॥
हे देवा, हे प्रभो, "मी तुमची सून आहे" अशी मी त्याची विनवणी केली; पण ते सर्व मागे टाकून त्याने बळजबरीने माझ्यावर अत्याचार केला.
7.26.52
एवं त्वमपराधं मे क्षन्तुमर्हसि सुव्रत ।
न हि तुल्यं बलं सौम्य स्त्रियाश्च पुरुषस्य च ॥ ७.२६.५२ ॥
हे सुव्रता, अशा प्रकारे तू माझा अपराध क्षमा करावास. हे सौम्या, स्त्री आणि पुरुष यांचे बल समान नसते.
7.26.53
एतछुत्वा तु सङ्क्रुद्धस्तदा वैश्रवणात्मजः ।
धर्षणां तां परां श्रुत्वा ध्यानं सम्प्रविवेश ह ॥ ७.२६.५३ ॥
हे ऐकून वैश्रवणाचा पुत्र अत्यंत संतप्त झाला; त्या भयंकर अत्याचाराची बातमी ऐकून तो खोल ध्यानात गेला.
7.26.54
तस्य तत्कर्म विज्ञाय तदा वैश्रवणात्मजः ।
मुहूर्तात्क्रोधताम्राक्षस्तोयं जग्राह पाणिना ॥ ७.२६.५४ ॥
त्याचे ते कृत्य जाणून वैश्रवणाचा पुत्र क्षणार्धात क्रोधाने तांबड्या डोळ्यांचा होऊन हातात पाणी घेतले.
7.26.55
गृहीत्वा सलिलं सर्वमुपस्पृश्य यथाविधि ।
उत्ससर्ज यथा शापं राक्षसेन्द्राय दारुणम् ॥ ७.२६.५५ ॥
पाणी घेऊन यथाविधी आचमन करून त्यांनी राक्षसेंद्राला भयंकर शाप दिला.
7.26.56
अकामा तेन यस्मात्त्वं बलाद्भद्रे प्रधर्षिता ।
तस्मात्स युवतीमन्यां नाकामामुपयास्यति ॥ ७.२६.५६ ॥
हे भद्रे, तुझ्या इच्छेविरुद्ध त्याने बलात्काराने तुझा अपमान केला म्हणून, तो दुसऱ्या एखाद्या अनिच्छुक तरुणीकडेच जाईल.
7.26.57
यदा ह्यकामां कामार्तो धर्षयिष्यति योषितम् ।
मूर्धा तु सप्तधा तस्य शकलीभविता तदा ॥ ७.२६.५७ ॥
कामातुर होऊन जेव्हा तो अनिच्छुक स्त्रीवर बलात्कार करेल, तेव्हा त्याचे मस्तक सात तुकड्यांत फुटेल.
7.26.58
तस्मिन्नुदाहृते शापे ज्वलिताग्निसमप्रभे ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ।
पितामहमुखाश्चैव सर्वे देवाः प्रहर्षिताः ॥ ७.२६.५८ ॥
प्रज्वलित अग्नीसारख्या तेजस्वी त्या शापाचा उच्चार झाल्यावर देवदुंदुभी वाजल्या, आकाशातून पुष्पवृष्टी झाली आणि ब्रह्मदेवाच्या नेतृत्वाखाली सर्व देव हर्षित झाले.
7.26.59
ज्ञात्वा लोकगतिं सर्वां तस्य मृत्युं च रक्षसः ।
ऋषयः पितरश्चैव प्रीतिमापुरनुत्तमाम् ॥ ७.२६.५९ ॥
लोकाची सर्व गती आणि त्या राक्षसाचा मृत्यू जाणून ऋषी आणि पितर अत्यंत आनंदित झाले.
7.26.60
श्रुत्वा तु स दशग्रीवस्तं शापं रोमहर्षणम् ।
नारीषु मैथुने भावं नाकामास्वभ्यरोचयत् ॥ ७.२६.६० ॥
त्या रोमांचकारी शापाचे ऐकूनही दशग्रीवाने स्त्रियांशी संगमात — अनिच्छुक स्त्रियांशी नव्हे — आवड दाखवली.
7.26.61
तेन नीताः स्त्रियः प्रीतिमापुः सर्वाः पतिव्रताः ।
नलकूबरनिर्मुक्तं शापं श्रुत्वा मनःप्रियम् ॥ ७.२६.६१ ॥
त्याने आणलेल्या सर्व पतिव्रता स्त्रिया नलकूबराने उच्चारलेला, मनाला प्रिय वाटणारा तो शाप ऐकून आनंदित झाल्या.