வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.26.1
स तु तत्र दशग्रीवः सह सैन्येन वीर्यवान् ।
अस्तं प्राप्ते दिनकरे निवासं समरोचयत् ॥ ७.२६.१ ॥
அங்கே வீரியம் மிக்க அந்த தசக்ரீவன் படையுடன், சூரியன் அஸ்தமித்ததும் அங்கேயே தங்குவதைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
7.26.2
उदिते विमले चन्द्रे तुल्यपर्वतवर्चसि ।
प्रसुप्तं सुमहत्सैन्यं नानाप्रहरणायुधम् ॥ ७.२६.२ ॥
மலைக்கு நிகரான ஒளியுடைய தூய சந்திரன் உதித்தபோது, பல வகைப் படைக்கலன்களுடன் கூடிய அந்தப் பெரும் படை உறங்கிக் கிடந்தது.
7.26.3
रावणस्तु महावीर्यो निषण्णः शैलमूर्धनि ।
स ददर्श गुणांस्तत्र चन्द्रपादपशोभितान् ॥ ७.२६.३ ॥
பெரும் வீரியமுடைய ராவணன் மலையுச்சியில் அமர்ந்து, சந்திரனின் கிரணங்களால் அழகுபெற்ற அங்குள்ள எழிலைக் கண்டான்.
7.26.4
कर्णिकारवनैर्दीप्तैः कदम्बगहनैस्तथा ।
पद्मिनीभिश्च फुल्लाभिर्मन्दाकिन्या जलैरपि ॥ ७.२६.४ ॥
ஒளிர்ந்த கர்ணிகார வனங்களாலும், அடர்ந்த கதம்ப வனங்களாலும், மலர்ந்த தாமரைக் குளங்களாலும், மந்தாகினியின் நீராலும் (அது அழகுற்றிருந்தது).
7.26.5
चम्पकाशोकपुन्नागमन्दारतरुभिस्तथा ।
चूतपाटललोध्रैश्च प्रियङ्ग्वर्जुनकेतकैः ।
तगरैर्नारिकैलैश्च प्रियालपनसैस्तथा ॥ ७.२६.५ ॥
சம்பகம், அசோகம், புன்னாகம், மந்தாரம் மரங்களாலும், மா, பாடலி, லோத்ரம், பிரியங்கு, அர்ஜுனம், கேதகம் ஆகியவற்றாலும், தகரம், தென்னை, பிரியாளம், பலாவாலும் (அது அழகுற்றிருந்தது).
7.26.6
आरग्वधैस्तमालैश्च प्रियालवकुलैरपि ।
एतैरन्यैश्च तरुभिरुद्भासितवनान्तरे ।
किन्नरा मदनेनार्ता रक्ता मधुरकण्ठिनः ॥ ७.२६.६ ॥
ஆரக்வதம், தமாலம், பிரியாளம், வகுளம் மற்றும் இவை போன்ற பிற மரங்களால் வனத்தின் நடுப்பகுதி ஒளிர்ந்திருந்தது; அங்கே இனிய குரல் கொண்ட கிந்நரர்கள் மன்மதனால் வாட்டப்பட்டு காதல் வேட்கையில் இருந்தனர்.
7.26.7
समं सम्प्रजगुर्यत्र मनस्तुष्टिविवर्धनम् ॥ ७.२६.७ ॥
அங்கே அவர்கள் ஒருமித்துப் பாடினர்; அது மனத்தின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கியது.
7.26.8
भिरुद्भासितवनान्तरे ।
विद्याधरा मदक्षीबा मदरक्तान्तलोचनाः ।
योषिद्भिः सह सङ्क्रान्ताश्चिक्रीडुर्जहृषुश्च वै ॥ ७.२६.८ ॥
வித்யாதரர்கள் மதுவால் களித்து, மதத்தால் சிவந்த கண்களோடு பெண்களுடன் சேர்ந்து விளையாடி மகிழ்ந்தனர்.
7.26.9
घण्टानामिव सन्नादः शुश्रुवे मधुरस्वरः ।
अप्सरोगणसङ्घानां गायतां धनदालये ॥ ७.२६.९ ॥
மணிகளின் ஒலி போன்ற இனிய குரல் கேட்டது; குபேரனின் இல்லத்தில் அப்சரஸ் கூட்டங்கள் பாடிக்கொண்டிருந்தன.
7.26.10
पुष्पवर्षाणि मुञ्चन्तो नगाः पवनताडिताः ।
शैलं तं वासयन्तीव मधुमाधवगन्धिनः ॥ ७.२६.१० ॥
காற்றால் அசைக்கப்பட்ட மரங்கள் மலர்மழை பொழிந்தன; வசந்தத் தேனின் மணத்தால் அம்மலையை நறுமணமூட்டுவது போல் இருந்தன.
7.26.11
मधुपुष्परजःपृक्तं गन्धमादाय पुष्कलम् ।
प्रववौ वर्धयन्कामं रावणस्य सुखो ऽनिलः ॥ ७.२६.११ ॥
தேன் மலர்களின் மகரந்தம் கலந்த மிகுதியான நறுமணத்தைக் கொண்டு இனிய காற்று வீசி, இராவணனின் ஆசையை மேலும் வளர்த்தது.
7.26.12
गेयात्पुष्पसमृद्ध्या च शैत्याद्वायोर्गिरेर्गुणात् ।
प्रवृत्तायां रजन्यां च चन्द्रस्योदयनेन च ॥ ७.२६.१२ ॥
பாடலாலும், மலர்களின் மிகுதியாலும், காற்றின் குளிர்ச்சியாலும், மலையின் குணத்தாலும்; இரவு தொடங்கி சந்திரன் உதித்ததாலும்.
7.26.13
रावणस्तु महावीर्यः कामस्य वशमागतः ।
विनिःश्वस्य विनिःश्वस्य शशिनं समवैक्षत ॥ ७.२६.१३ ॥
மகாவீரியனான ராவணன் காமத்தின் வசப்பட்டவனாக இருந்தான். பலமுறை பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு அவன் சந்திரனை நோக்கினான்.
7.26.14
एतस्मिन्नन्तरे तत्र दिव्याभरणभूषिता ।
सर्वाप्सरोवरा रम्भा दिव्यपुष्पविभूषिता ॥ ७.२६.१४ ॥
அதற்கிடையில் அங்கே தெய்வ ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளும், எல்லா அப்சரஸ்களிலும் சிறந்தவளுமான ரம்பா, தெய்வ மலர்களால் அழகுற்றவளாக வந்தாள்.
7.26.15
दिव्यचन्दनलिप्ताङ्गी मन्दारकृतमूर्धजा ।
दिव्योत्सवकृतारम्भा पूर्णचन्द्रनिभानना ॥ ७.२६.१५ ॥
தெய்வ சந்தனம் பூசிய உடலும், கூந்தலில் மந்தார மலர்களும் கொண்டவள்; தெய்வ விழாவைத் தொடங்கியவள்; முழுநிலவு போன்ற முகமுடையவள்.
7.26.16
चक्षुर्मनोहरं पीनं मेखलादामभूषितम् ।
समुद्वहन्ती जघनं रतिप्राभृतमुत्तमम् ॥ ७.२६.१६ ॥
கண்களையும் மனதையும் கவரும், பருத்து மேகலைச் சரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, காதலின் உயர்ந்த காணிக்கை போன்ற இடையை அவள் தாங்கியிருந்தாள்.
7.26.17
कृतैर्विशेषकैरार्द्रैः षडर्तुकुसुमोद्भवैः ॥ ७.२६.१७ ॥
ஆறு பருவங்களின் மலர்களிலிருந்து உண்டான, ஈரமான திலகக்குறிகளால் (அலங்கரிக்கப்பட்டவள்).
7.26.18
बभावन्यतमेव श्रीकान्तिद्युतिमतिह्रियाम् ।
नीलं सतोयमेघाभं वस्त्रं समवकुण्ठिता ॥ ७.२६.१८ ॥
அழகு, ஒளி, தீப்தி, அறிவு, நாணம் ஆகியவற்றின் தனிப்பெரும் வடிவம் போல அவள் ஒளிர்ந்தாள்; நீர் நிறைந்த மேகம் போன்ற நீல ஆடையால் போர்த்தியிருந்தாள்.
7.26.19
यस्या वक्त्रं शशिनिभं भ्रुवौ चापनिभे शुभे ।
ऊरू करिकराकारौ करौ पल्लवकोमलौ ।
सैन्यमध्येन गच्छन्ती रावणेनोपवीक्षिता ॥ ७.२६.१९ ॥
சந்திரனைப் போன்ற முகமும், அழகிய வில் போன்ற புருவங்களும், யானைத் துதிக்கை போன்ற தொடைகளும், தளிர் போன்ற மென்மையான கைகளும் கொண்டவள்; படைக்கு நடுவே நடந்து செல்லும் அவளை ராவணன் உற்றுப் பார்த்தான்.
7.26.20
तां समुत्थाय गच्छन्तीं कामबाणवशं गतः ।
करे गृहीत्वा लज्जन्तीं स्मयमानो ऽभ्यभाषत ॥ ७.२६.२० ॥
எழுந்து செல்லும் அவளை, மன்மதனின் அம்புகளுக்கு வசப்பட்டவன் கையைப் பிடித்து, வெட்கத்தில் இருந்த அவளிடம் புன்னகையுடன் பேசினான்.
7.26.21
क्व गच्छसि वरारोहे कां सिद्धिं भजसे स्वयम् ।
कस्याभ्युदयकालो ऽयं यस्त्वां समुपभोक्ष्यते ॥ ७.२६.२१ ॥
அழகிய இடையுடையவளே! எங்கே செல்கிறாய்? நீயாகவே எந்த சித்தியை நாடுகிறாய்? இது யாருடைய வளர்ச்சிக் காலம், அது உன்னை அனுபவிக்கப் போகிறது?
7.26.22
त्वदाननरसस्याद्य पद्मोत्पलसुगन्धिनः ।
सुधामृतरसस्येव को ऽद्य तृप्तिं गमिष्यति ॥ ७.२६.२२ ॥
தாமரையும் நீலத்தாமரையும் போல் மணம் வீசும் உன் முகத்தின் இன்ப அமுதத் தேனைப் போன்ற சுவையால் இன்று யார் திருப்தி அடைவான்?
7.26.23
स्वर्णकुम्भनिभौ पीनौ शुभौ भीरु निरन्तरौ ।
कस्योरस्थलसंस्पर्शं दास्यतस्ते कुचाविमौ ॥ ७.२६.२३ ॥
அச்சமுடையவளே! தங்கக் குடங்கள் போன்ற, பருத்த, அழகிய, நெருக்கமான உன் இந்த இரண்டு மார்பகங்களும் யாருடைய மார்பின் தொடுதலைத் தரும்?
7.26.24
सुवर्णचक्रप्रतिमं स्वर्णदामचितं पृथु ।
अध्यारोहति कस्ते ऽद्य जघनं स्वर्गरूपिणम् ॥ ७.२६.२४ ॥
தங்கச் சக்கரம் போன்றதும், பொன் மேகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், அகன்றதும், சொர்க்கத்தின் வடிவம் கொண்டதுமான உன் இடுப்பை இன்று யார் ஏறப் போகிறான்?
7.26.25
मद्विशिष्टः पुमान्को ऽद्य शक्रो विष्णुरथाश्विनौ ।
मामतीत्य हि यं च त्वं यासि भीरु न शोभनम् ॥ ७.२६.२५ ॥
இன்று என்னைவிட உயர்ந்த ஆண்மகன் யார்? இந்திரனா, விஷ்ணுவா, அஸ்வினிகளா? என்னைக் கடந்து நீ யாரிடம் செல்கிறாய், பயந்தவளே? இது தகாது.
7.26.26
विश्रम त्वं पृथुश्रोणि शिलातलमिदं शुभम् ॥ ७.२६.२६ ॥
அகன்ற இடையுடையவளே, இந்த அழகிய கற்பாறைமேல் நீ ஓய்வெடு.
7.26.27
त्रैलोक्ये यः प्रभुश्चैव मदन्यो नैव विद्यते ॥ ७.२६.२७ ॥
மூவுலகிலும் தலைவன் என்று என்னைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை.
7.26.28
तदेवं प्राञ्जलिः प्रह्वो याचते त्वां दशाननः ।
भर्तुर्भर्ता विधाता च त्रैलोक्यस्य भजस्व माम् ॥ ७.२६.२८ ॥
ஆகையால் கைகூப்பி, வணங்கி தசானனன் உன்னிடம் கெஞ்சுகிறான். மூவுலகின் தலைவர்களுக்கும் தலைவனும் படைப்பவனுமான என்னை ஏற்றுக்கொள்.
7.26.29
एवमुक्ता ऽब्रवीद्रम्भा वेपमाना कृताञ्जलिः ।
प्रसीद नार्हसे वक्तुमीदृशं त्वं हि मे गुरुः ॥ ७.२६.२९ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் ரம்பை நடுங்கி, கைகூப்பிக் கூறினாள்:
7.26.30
अन्येभ्यो हि त्वया रक्ष्या प्राप्नुयां धर्षणं यदि ।
तद्धर्मतः स्नुषा ते ऽहं तत्त्वमेव ब्रवीमि ते ॥ ७.२६.३० ॥
பிறரிடமிருந்து நீங்கள் காக்க வேண்டியவள் நான். அப்படியிருக்கையில் நான் அவமதிப்பை அடைவேனாயின்... தர்மப்படி நான் உங்கள் மருமகள்; அதையே நான் உங்களிடம் சொல்கிறேன்.
7.26.31
अथाब्रवीद्दशग्रीवश्चरणाधोमुखीं स्थिताम् ।
रोमहर्षमनुप्राप्तां दृष्टमात्रेण तां तदा ॥ ७.२६.३१ ॥
அப்போது பத்துத் தலை கொண்ட ராவணன், கால்களை நோக்கி முகம் தாழ்த்தி நின்று, அவளைக் கண்ட மாத்திரத்தில் புல்லரித்து நின்ற அவளிடம் கூறினான்.
7.26.32
सुतस्य यदि मे भार्या ततस्त्वं हि स्नुषा भवेः ।
बाढमित्येव सा रम्भा प्राह रावणमुत्तरम् ॥ ७.२६.३२ ॥
என் மகனின் மனைவியாயிருந்தால், நீ எனக்கு மருமகளாவாய். அப்போது ரம்பை "சரி" என்று ராவணனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.
7.26.33
धर्मतस्ते सुतस्याहं भार्या राक्षसपुङ्गव ।
पुत्रः प्रियतरः प्राणैर्भ्रातुर्वैश्रवणस्य ते ।
विख्यातस्त्रिषु लोकेषु नलकूबर इत्ययम् ॥ ७.२६.३३ ॥
ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, நான் தர்மப்படி உன் மகனின் மனைவி. இவன் உன் சகோதரன் வைசிரவணனுக்கு உயிரினும் பிரியமான மகன்; மூவுலகிலும் நளகூபரன் என்று புகழ்பெற்றவன்.
7.26.34
धर्मतो यो भवेद्विप्रः क्षत्रियो वीर्यतो भवेत् ।
क्रोधाद्यश्च भवेदग्निः क्षान्त्या च वसुधासमः ॥ ७.२६.३४ ॥
தர்மத்தால் பிராமணனாகத் திகழ்பவன், வீரியத்தால் க்ஷத்திரியனாகத் திகழ்பவன், சினத்தில் நெருப்பாகவும், பொறுமையில் பூமிக்கு நிகராகவும் இருப்பவன்.
7.26.35
तस्यास्मि कृतसङ्केता लोकपालसुतस्य वै ।
तमुद्दिश्य तु मे सर्वं विभूषणमिदं कृतम् ॥ ७.२६.३५ ॥
நான் அந்த லோகபாலனின் மகனுடன் சந்திக்க வாக்களித்திருந்தேன்; அவனையே குறிவைத்து இந்த அலங்காரம் முழுவதையும் செய்துகொண்டேன்.
7.26.36
तथा तस्य हि नान्यस्य भावो मां प्रति तिष्ठति ॥ ७.२६.३६ ॥
அவன் மனம் என்னிடம் மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறது; வேறொருவர் மீதும் அவனுக்கு அத்தகைய எண்ணம் இல்லை.
7.26.37
तेन सत्येन मां राजन्मोक्तुमर्हस्यरिन्दम ॥ ७.२६.३७ ॥
அரசனே, பகைவரை அடக்குபவனே, அந்த சத்தியத்தின் பொருட்டு நீ என்னை விடுவிக்க வேண்டும்.
7.26.38
स हि तिष्ठति धर्मात्मा मां प्रतीक्ष्य समुत्सुकः ।
तत्र विघ्नं सुतस्येह कर्तुं नार्हसि मुञ्च माम् ॥ ७.२६.३८ ॥
அந்த தர்மாத்மா ஆர்வத்துடன் என்னை எதிர்பார்த்து நிற்கிறான். இங்கே அவனுடைய மகனுக்கு இடையூறு செய்வது உனக்குத் தகாது; என்னை விடுவி.
7.26.39
सद्भिराचरितं मार्गं गच्छ राक्षसुपुङ्गव ।
माननीयो मम त्वं हि पालनीया तथा ऽस्मि ते ॥ ७.२६.३९ ॥
அரக்கர்களில் சிறந்தவனே, நல்லோர் கடைப்பிடிக்கும் நெறியில் செல். நீ எனக்கு மதிக்கத்தக்கவன்; நானும் உன்னால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவளே.
7.26.40
एवमुक्तो दशग्रीवः प्रत्युवाच विनीतवत् ।
स्नुषा ऽस्मि यदवोचस्त्वमेकपत्नीष्वयं क्रमः ।
देवलोकस्थितिरियं सुराणां शाश्वती मता ॥ ७.२६.४० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தசக்ரீவன் பணிவுடன் மறுமொழி கூறினான்: 'நீ சொன்னபடி நான் உன் மருமகள் ஆவாய். ஒரு மனைவியுடையோரைப் பற்றிய இந்த நெறி இதுவே. தேவலோகத்தின் இந்த நிலை தேவர்களுக்கு நிலையானதாகக் கருதப்படுகிறது.'
7.26.41
पतिरप्सरसां नास्ति न चैकस्त्रीपरिग्रहः ॥ ७.२६.४१ ॥
அப்சரஸ்களுக்கு ஒரு கணவன் இல்லை; ஒருவன் ஒரே பெண்ணை மட்டும் மனைவியாக ஏற்பதும் இல்லை.
7.26.42
स्मि यदवोचस्त्वमेकपत्नीष्वयं क्रमः ।
एवमुक्त्वा स तां रक्षो निवेश्य च शिलातले ।
कामभोगाभिसंसक्तो मैथुनायोपचक्रमे ॥ ७.२६.४२ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அந்த அரக்கன் அவளைக் கல் மேடையில் அமர்த்தி, காம இன்பத்தில் மூழ்கியவனாக கூடலுக்கு முற்பட்டான்.
7.26.43
सा विमुक्ता ततो रम्भा भ्रष्टमाल्यविभूषणा ।
गजेन्द्राक्रीडमथिता नदीवाकुलतां गता ॥ ७.२६.४३ ॥
பின்பு விடுவிக்கப்பட்ட ரம்பை, மாலையும் அணிகலன்களும் சிதறி, பெரிய யானை விளையாட்டால் கலக்கப்பட்ட ஆறு போல் கலக்கமடைந்தாள்.
7.26.44
लुलिताकुलकेशान्ता करवेपितपल्लवा ।
पवनेनावधूतेव लता कुसुमशालिनी ॥ ७.२६.४४ ॥
கலைந்து குழம்பிய கூந்தலுடன், கைகள் போல் நடுங்கும் தளிர்களுடன், காற்றால் அசைக்கப்பட்ட பூக்கள் நிறைந்த கொடி போல் இருந்தாள்.
7.26.45
सा वेपमाना लज्जन्ती भीता करकृताञ्जलिः ।
नलकूबरमासाद्य पादयोर्निपपात ह ॥ ७.२६.४५ ॥
நடுங்கியவளாய், வெட்கி, பயந்து, கைகூப்பியவளாய், நளகூபரனை அடைந்து அவன் பாதங்களில் விழுந்தாள்.
7.26.46
तदवस्थां च तां दृष्ट्वा महात्मा नलकूबरः ।
अब्रवीत्किमिदं भद्रे पादयोः पतिता ऽसि मे ॥ ७.२६.४६ ॥
அவளுடைய நிலையைக் கண்ட மகாத்மா நளகூபரன், "நல்லவளே, இது என்ன? என் பாதங்களில் ஏன் விழுந்தாய்?" என்றான்.
7.26.47
सा वै निःश्वसमाना तु वेपमाना कृताञ्जलिः ।
तस्मै सर्वं यथातत्त्वमाख्यातुमुपचक्रमे ॥ ७.२६.४७ ॥
அவள் பெருமூச்சு விட்டு, நடுங்கி, கைகூப்பி, அவனிடம் எல்லாவற்றையும் உண்மைப்படி சொல்லத் தொடங்கினாள்.
7.26.48
एष देव दशग्रीवः प्राप्तो गन्तुं त्रिविष्टपम् ।
तेन सैन्यसहायेन निशेयं परिणामिता ॥ ७.२६.४८ ॥
தேவனே, இதோ பத்துத் தலையன் ராவணன் மூவுலகங்களுக்கும் செல்ல வந்திருக்கிறான். அவன் தன் சேனையுடன் இந்த இரவைக் கழித்தான்.
7.26.49
आयन्ती तेन दृष्टा ऽस्मि त्वत्सकाशमरिन्दम ।
गृहीता तेन पृष्टा ऽस्मि कस्य त्वमिति रक्षसा ॥ ७.२६.४९ ॥
அரிந்தமா, வரும் வழியில் அவன் என்னைக் கண்டான்; உன்னருகே வந்தபோது அந்த அரக்கன் என்னைப் பிடித்து, "நீ யாருடையவள்?" என்று கேட்டான்.
7.26.50
मया तु सर्वं यत्सत्यं तस्मै सर्वं निवेदितम् ।
काममोहाभिभूतात्मा नाश्रौषीत्तद्वचो मम ॥ ७.२६.५० ॥
நான் உண்மையை எல்லாம் அவனுக்குச் சொன்னேன்; ஆனால் காமத்தாலும் மோகத்தாலும் மனம் மயங்கியவன் என் சொற்களைக் கேட்கவில்லை.
7.26.51
याच्यमानो मया देव स्नुषा ते ऽहमिति प्रभो ।
तत्सर्वं पृष्ठतः कृत्वा बलात्तेनास्मि धर्षिता ॥ ७.२६.५१ ॥
தேவா, பிரபுவே, "நான் உங்கள் மருமகள்" என்று நான் அவனிடம் மன்றாடினேன்; ஆனால் அதையெல்லாம் புறக்கணித்து அவன் பலவந்தமாக என்னைத் தாக்கினான்.
7.26.52
एवं त्वमपराधं मे क्षन्तुमर्हसि सुव्रत ।
न हि तुल्यं बलं सौम्य स्त्रियाश्च पुरुषस्य च ॥ ७.२६.५२ ॥
நல்விரதனே, இவ்வாறு என் குற்றத்தை நீ பொறுத்தருள வேண்டும். சௌம்யனே, பெண்ணுக்கும் ஆணுக்கும் பலம் சமமாக இருப்பதில்லை.
7.26.53
एतछुत्वा तु सङ्क्रुद्धस्तदा वैश्रवणात्मजः ।
धर्षणां तां परां श्रुत्वा ध्यानं सम्प्रविवेश ह ॥ ७.२६.५३ ॥
இதைக் கேட்டதும் வைசிரவணனின் மகன் மிகவும் சினம் கொண்டான்; அந்தக் கொடிய அத்துமீறலைக் கேட்டு அவன் ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கினான்.
7.26.54
तस्य तत्कर्म विज्ञाय तदा वैश्रवणात्मजः ।
मुहूर्तात्क्रोधताम्राक्षस्तोयं जग्राह पाणिना ॥ ७.२६.५४ ॥
அவனுடைய அந்தச் செயலை அறிந்ததும் வைசிரவணனின் மகன் ஒரு கணத்தில் சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் கையில் நீரை எடுத்தான்.
7.26.55
गृहीत्वा सलिलं सर्वमुपस्पृश्य यथाविधि ।
उत्ससर्ज यथा शापं राक्षसेन्द्राय दारुणम् ॥ ७.२६.५५ ॥
நீரை எடுத்து, முறைப்படி ஆசமனம் செய்து, அரக்கர் தலைவனுக்குக் கொடிய சாபத்தை விடுத்தார்.
7.26.56
अकामा तेन यस्मात्त्वं बलाद्भद्रे प्रधर्षिता ।
तस्मात्स युवतीमन्यां नाकामामुपयास्यति ॥ ७.२६.५६ ॥
நல்லவளே, விருப்பமின்றி அவன் உன்னை வலுக்கட்டாயமாகத் தீண்டியதால், அவன் இன்னொரு இளம்பெண்ணிடம் செல்வான் — விரும்பாதவளிடமே அன்றி விருப்பமுள்ளவளிடம் அல்ல.
7.26.57
यदा ह्यकामां कामार्तो धर्षयिष्यति योषितम् ।
मूर्धा तु सप्तधा तस्य शकलीभविता तदा ॥ ७.२६.५७ ॥
காமத்தால் துன்புற்று, விருப்பமில்லாத பெண்ணை அவன் வன்புணர்ச்சி செய்யும் போது, அவனுடைய தலை ஏழு துண்டுகளாகச் சிதறும்.
7.26.58
तस्मिन्नुदाहृते शापे ज्वलिताग्निसमप्रभे ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ।
पितामहमुखाश्चैव सर्वे देवाः प्रहर्षिताः ॥ ७.२६.५८ ॥
ஒளிரும் தீயைப் போலத் துலங்கிய அந்தச் சாபம் உச்சரிக்கப்பட்டபோது, தேவ துந்துபிகள் முழங்கின, வானிலிருந்து மலர் மழை பொழிந்தது; பிதாமகரை முன்னிட்டு அனைத்துத் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.
7.26.59
ज्ञात्वा लोकगतिं सर्वां तस्य मृत्युं च रक्षसः ।
ऋषयः पितरश्चैव प्रीतिमापुरनुत्तमाम् ॥ ७.२६.५९ ॥
உலகின் முழு நடையையும், அந்த அரக்கனின் மரணத்தையும் அறிந்து, முனிவர்களும் பித்ருக்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
7.26.60
श्रुत्वा तु स दशग्रीवस्तं शापं रोमहर्षणम् ।
नारीषु मैथुने भावं नाकामास्वभ्यरोचयत् ॥ ७.२६.६० ॥
அந்த மயிர்சிலிர்க்கும் சாபத்தைக் கேட்டும், தசக்ரீவன் பெண்களுடன் கூடுவதில் — விருப்பமில்லாதவர்களிடம் அல்ல — அந்த நாட்டத்தையே விரும்பினான்.
7.26.61
तेन नीताः स्त्रियः प्रीतिमापुः सर्वाः पतिव्रताः ।
नलकूबरनिर्मुक्तं शापं श्रुत्वा मनःप्रियम् ॥ ७.२६.६१ ॥
அவனால் கொண்டுவரப்பட்ட பதிவிரதைகளான அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் நலகூபரன் உச்சரித்த, மனதிற்கு இனிய அந்தச் சாபத்தைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.