Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.26.1
स तु तत्र दशग्रीवः सह सैन्येन वीर्यवान् ।
अस्तं प्राप्ते दिनकरे निवासं समरोचयत् ॥ ७.२६.१ ॥
Dort wählte der mächtige Daśagrīva mit seinem Heer, als die Sonne untergegangen war, das Lager aufzuschlagen.
7.26.2
उदिते विमले चन्द्रे तुल्यपर्वतवर्चसि ।
प्रसुप्तं सुमहत्सैन्यं नानाप्रहरणायुधम् ॥ ७.२६.२ ॥
Als der klare Mond, dessen Glanz dem eines Berges gleichkam, aufgegangen war, lag das gewaltige Heer, mit mancherlei Waffen gerüstet, in tiefem Schlaf.
7.26.3
रावणस्तु महावीर्यो निषण्णः शैलमूर्धनि ।
स ददर्श गुणांस्तत्र चन्द्रपादपशोभितान् ॥ ७.२६.३ ॥
Rāvaṇa, von großer Kraft, saß auf einem Berggipfel und betrachtete dort die vom Mondlicht geschmückten Schönheiten.
7.26.4
कर्णिकारवनैर्दीप्तैः कदम्बगहनैस्तथा ।
पद्मिनीभिश्च फुल्लाभिर्मन्दाकिन्या जलैरपि ॥ ७.२६.४ ॥
Es war geschmückt mit leuchtenden Karṇikāra-Hainen, dichten Kadamba-Dickichten, blühenden Lotusteichen und den Wassern der Mandākinī.
7.26.5
चम्पकाशोकपुन्नागमन्दारतरुभिस्तथा ।
चूतपाटललोध्रैश्च प्रियङ्ग्वर्जुनकेतकैः ।
तगरैर्नारिकैलैश्च प्रियालपनसैस्तथा ॥ ७.२६.५ ॥
Es war geschmückt mit Campaka-, Aśoka-, Punnāga- und Mandāra-Bäumen, mit Mango-, Pāṭala-, Lodhra-, Priyaṅgu-, Arjuna- und Ketaka-Bäumen sowie mit Tagara-, Kokospalmen, Priyāla- und Jackfruchtbäumen.
7.26.6
आरग्वधैस्तमालैश्च प्रियालवकुलैरपि ।
एतैरन्यैश्च तरुभिरुद्भासितवनान्तरे ।
किन्नरा मदनेनार्ता रक्ता मधुरकण्ठिनः ॥ ७.२६.६ ॥
Das Innere des Waldes war durch Āragvadha-, Tamāla-, Priyāla- und Vakula-Bäume sowie andere solche Bäume erleuchtet; dort waren die süßstimmigen Kinnaras, von Verlangen gequält, leidenschaftlich entflammt.
7.26.7
समं सम्प्रजगुर्यत्र मनस्तुष्टिविवर्धनम् ॥ ७.२६.७ ॥
Dort sangen sie gemeinsam, und das steigerte die Zufriedenheit des Geistes.
7.26.8
भिरुद्भासितवनान्तरे ।
विद्याधरा मदक्षीबा मदरक्तान्तलोचनाः ।
योषिद्भिः सह सङ्क्रान्ताश्चिक्रीडुर्जहृषुश्च वै ॥ ७.२६.८ ॥
Die Vidyādharas, berauscht und mit vom Rausch geröteten Augen, vereinten sich mit ihren Frauen, spielten und freuten sich.
7.26.9
घण्टानामिव सन्नादः शुश्रुवे मधुरस्वरः ।
अप्सरोगणसङ्घानां गायतां धनदालये ॥ ७.२६.९ ॥
Ein süßer Klang wie von Glocken war zu hören, während Scharen von Apsarasen in Kuberas Wohnung sangen.
7.26.10
पुष्पवर्षाणि मुञ्चन्तो नगाः पवनताडिताः ।
शैलं तं वासयन्तीव मधुमाधवगन्धिनः ॥ ७.२६.१० ॥
Vom Wind bewegte Bäume ließen Blütenregen niederfallen, als wollten sie jenen Berg mit dem Duft von Frühlingshonig und Blüten durchdringen.
7.26.11
मधुपुष्परजःपृक्तं गन्धमादाय पुष्कलम् ।
प्रववौ वर्धयन्कामं रावणस्य सुखो ऽनिलः ॥ ७.२६.११ ॥
Einen reichen Duft mit dem Blütenstaub der Honigblumen tragend, wehte ein angenehmer Wind und steigerte das Verlangen Rāvaṇas.
7.26.12
गेयात्पुष्पसमृद्ध्या च शैत्याद्वायोर्गिरेर्गुणात् ।
प्रवृत्तायां रजन्यां च चन्द्रस्योदयनेन च ॥ ७.२६.१२ ॥
Durch den Gesang, die Fülle der Blüten, die Kühle des Windes und die Beschaffenheit des Berges; als die Nacht hereingebrochen war und der Mond aufging.
7.26.13
रावणस्तु महावीर्यः कामस्य वशमागतः ।
विनिःश्वस्य विनिःश्वस्य शशिनं समवैक्षत ॥ ७.२६.१३ ॥
Rāvaṇa, der Mächtige an Tapferkeit, war in die Gewalt des Verlangens geraten. Immer wieder tief seufzend, blickte er auf den Mond.
7.26.14
एतस्मिन्नन्तरे तत्र दिव्याभरणभूषिता ।
सर्वाप्सरोवरा रम्भा दिव्यपुष्पविभूषिता ॥ ७.२६.१४ ॥
Inzwischen erschien dort Rambhā, die beste aller Apsaras, geschmückt mit göttlichem Schmuck und mit himmlischen Blumen verziert.
7.26.15
दिव्यचन्दनलिप्ताङ्गी मन्दारकृतमूर्धजा ।
दिव्योत्सवकृतारम्भा पूर्णचन्द्रनिभानना ॥ ७.२६.१५ ॥
Mit göttlicher Sandelpaste bestrichenen Gliedern und Mandāra-Blüten im Haar, die ein göttliches Fest begonnen hatte, mit einem Antlitz wie der Vollmond.
7.26.16
चक्षुर्मनोहरं पीनं मेखलादामभूषितम् ।
समुद्वहन्ती जघनं रतिप्राभृतमुत्तमम् ॥ ७.२६.१६ ॥
Sie trug Hüften, die das Auge erfreuten, voll und mit einem Gürtel aus Ketten geschmückt, die höchste Gabe der Liebe.
7.26.17
कृतैर्विशेषकैरार्द्रैः षडर्तुकुसुमोद्भवैः ॥ ७.२६.१७ ॥
Geschmückt mit frischen, feuchten Malzeichen, aus den Blüten der sechs Jahreszeiten gewonnen.
7.26.18
बभावन्यतमेव श्रीकान्तिद्युतिमतिह्रियाम् ।
नीलं सतोयमेघाभं वस्त्रं समवकुण्ठिता ॥ ७.२६.१८ ॥
Sie leuchtete, als wäre sie allein die Verkörperung von Schönheit, Glanz, Strahlkraft, Verstand und Scham, eingehüllt in ein dunkelblaues Gewand wie eine wasserschwere Wolke.
7.26.19
यस्या वक्त्रं शशिनिभं भ्रुवौ चापनिभे शुभे ।
ऊरू करिकराकारौ करौ पल्लवकोमलौ ।
सैन्यमध्येन गच्छन्ती रावणेनोपवीक्षिता ॥ ७.२६.१९ ॥
Ihr Antlitz glich dem Mond, ihre schönen Brauen Bögen, ihre Schenkel Elefantenrüsseln, ihre Hände zart wie junge Triebe; als sie mitten durch das Heer ging, betrachtete Rāvaṇa sie.
7.26.20
तां समुत्थाय गच्छन्तीं कामबाणवशं गतः ।
करे गृहीत्वा लज्जन्तीं स्मयमानो ऽभ्यभाषत ॥ ७.२६.२० ॥
Als sie aufstand, um zu gehen, ergriff Rāvaṇa, den Liebespfeilen verfallen, ihre Hand und sprach lächelnd zu der scheuen Frau.
7.26.21
क्व गच्छसि वरारोहे कां सिद्धिं भजसे स्वयम् ।
कस्याभ्युदयकालो ऽयं यस्त्वां समुपभोक्ष्यते ॥ ७.२६.२१ ॥
Wohin gehst du, du Schönhüftige? Welches Glück suchst du selbst? Wessen Zeit des Aufstiegs ist dies, die dich genießen wird?
7.26.22
त्वदाननरसस्याद्य पद्मोत्पलसुगन्धिनः ।
सुधामृतरसस्येव को ऽद्य तृप्तिं गमिष्यति ॥ ७.२६.२२ ॥
Vom Nektar deines Antlitzes, duftend wie Lotos und blaue Lotosblüte, süß wie der Saft der Ambrosia — wer wird heute daran Genüge finden?
7.26.23
स्वर्णकुम्भनिभौ पीनौ शुभौ भीरु निरन्तरौ ।
कस्योरस्थलसंस्पर्शं दास्यतस्ते कुचाविमौ ॥ ७.२६.२३ ॥
O Scheue, diese deine beiden Brüste, gleich goldenen Krügen, voll, schön und dicht beieinander — wessen Brust werden sie berühren?
7.26.24
सुवर्णचक्रप्रतिमं स्वर्णदामचितं पृथु ।
अध्यारोहति कस्ते ऽद्य जघनं स्वर्गरूपिणम् ॥ ७.२६.२४ ॥
Deine breiten Hüften, gleich einem goldenen Rad, geschmückt mit goldenen Gürteln, himmlisch an Gestalt — wer wird sie heute besteigen?
7.26.25
मद्विशिष्टः पुमान्को ऽद्य शक्रो विष्णुरथाश्विनौ ।
मामतीत्य हि यं च त्वं यासि भीरु न शोभनम् ॥ ७.२६.२५ ॥
Welcher Mann ist heute größer als ich — Indra, Viṣṇu oder die Aśvins? An mir vorbei, zu wem gehst du, du Furchtsame? Das schickt sich nicht.
7.26.26
विश्रम त्वं पृथुश्रोणि शिलातलमिदं शुभम् ॥ ७.२६.२६ ॥
Ruhe dich aus, du Breithüftige, auf dieser glücklichen Felsplatte.
7.26.27
त्रैलोक्ये यः प्रभुश्चैव मदन्यो नैव विद्यते ॥ ७.२६.२७ ॥
In den drei Welten gibt es keinen anderen Herrscher als mich.
7.26.28
तदेवं प्राञ्जलिः प्रह्वो याचते त्वां दशाननः ।
भर्तुर्भर्ता विधाता च त्रैलोक्यस्य भजस्व माम् ॥ ७.२६.२८ ॥
So bittet Daśānana dich mit gefalteten Händen und tief gebeugt: Nimm mich an, den Herrn der Herren der drei Welten und ihren Schöpfer.
7.26.29
एवमुक्ता ऽब्रवीद्रम्भा वेपमाना कृताञ्जलिः ।
प्रसीद नार्हसे वक्तुमीदृशं त्वं हि मे गुरुः ॥ ७.२६.२९ ॥
So angeredet sprach Rambhā zitternd, mit gefalteten Händen: Sei gnädig. Du solltest mir so etwas nicht sagen, denn du bist mein Lehrer.
7.26.30
अन्येभ्यो हि त्वया रक्ष्या प्राप्नुयां धर्षणं यदि ।
तद्धर्मतः स्नुषा ते ऽहं तत्त्वमेव ब्रवीमि ते ॥ ७.२६.३० ॥
Du sollst mich vor anderen beschützen. Sollte ich selbst durch dich Schmach erleiden, so bin ich nach dem Dharma deine Schwiegertochter — das sage ich dir.
7.26.31
अथाब्रवीद्दशग्रीवश्चरणाधोमुखीं स्थिताम् ।
रोमहर्षमनुप्राप्तां दृष्टमात्रेण तां तदा ॥ ७.२६.३१ ॥
Da sprach Rāvaṇa mit den zehn Hälsen zu ihr, die mit dem Gesicht zu seinen Füßen dastand, am ganzen Körper erschauernd, sobald sie ihn erblickt hatte.
7.26.32
सुतस्य यदि मे भार्या ततस्त्वं हि स्नुषा भवेः ।
बाढमित्येव सा रम्भा प्राह रावणमुत्तरम् ॥ ७.२६.३२ ॥
Wirst du die Gattin meines Sohnes, so wirst du wahrhaftig meine Schwiegertochter sein. Da antwortete Rambhā Rāvaṇa: »Sehr wohl.«
7.26.33
धर्मतस्ते सुतस्याहं भार्या राक्षसपुङ्गव ।
पुत्रः प्रियतरः प्राणैर्भ्रातुर्वैश्रवणस्य ते ।
विख्यातस्त्रिषु लोकेषु नलकूबर इत्ययम् ॥ ७.२६.३३ ॥
O Bester der Rākṣasa, rechtens bin ich die Gattin deines Sohnes. Dieser Sohn ist deinem Bruder Vaiśravaṇa teurer als das Leben selbst, und er ist in den drei Welten als Nalakūbara berühmt.
7.26.34
धर्मतो यो भवेद्विप्रः क्षत्रियो वीर्यतो भवेत् ।
क्रोधाद्यश्च भवेदग्निः क्षान्त्या च वसुधासमः ॥ ७.२६.३४ ॥
Der durch Dharma ein Brahmane ist, durch Tapferkeit ein Kṣatriya, im Zorn ein Feuer und in Geduld der Erde gleich.
7.26.35
तस्यास्मि कृतसङ्केता लोकपालसुतस्य वै ।
तमुद्दिश्य तु मे सर्वं विभूषणमिदं कृतम् ॥ ७.२६.३५ ॥
Ich hatte mit dem Sohn jenes Weltenhüters ein Zeichen verabredet; ihm allein zuliebe habe ich mich mit all diesem Schmuck geschmückt.
7.26.36
तथा तस्य हि नान्यस्य भावो मां प्रति तिष्ठति ॥ ७.२६.३६ ॥
So ruht seine Zuneigung allein auf mir; gegenüber keiner anderen empfindet er eine solche Regung.
7.26.37
तेन सत्येन मां राजन्मोक्तुमर्हस्यरिन्दम ॥ ७.२६.३७ ॥
O König, Bezwinger der Feinde, bei jener Wahrheit sollst du mich freilassen.
7.26.38
स हि तिष्ठति धर्मात्मा मां प्रतीक्ष्य समुत्सुकः ।
तत्र विघ्नं सुतस्येह कर्तुं नार्हसि मुञ्च माम् ॥ ७.२६.३८ ॥
Jener Rechtschaffene steht dort und wartet eifrig auf mich. Du solltest hier seinem Sohn kein Hindernis in den Weg legen; lass mich frei.
7.26.39
सद्भिराचरितं मार्गं गच्छ राक्षसुपुङ्गव ।
माननीयो मम त्वं हि पालनीया तथा ऽस्मि ते ॥ ७.२६.३९ ॥
O Bester der Rākṣasas, geh den Pfad, den die Guten gegangen sind. Du bist mir ehrenwert, und auch ich bin eine, die du beschützen sollst.
7.26.40
एवमुक्तो दशग्रीवः प्रत्युवाच विनीतवत् ।
स्नुषा ऽस्मि यदवोचस्त्वमेकपत्नीष्वयं क्रमः ।
देवलोकस्थितिरियं सुराणां शाश्वती मता ॥ ७.२६.४० ॥
So angesprochen antwortete der Zehnhalsige demütig: 'Wie du sagtest, bin ich deine Schwiegertochter. Dies ist die Regel für jene mit nur einem Gatten. Dieser Zustand der himmlischen Welt gilt unter den Göttern als ewig.'
7.26.41
पतिरप्सरसां नास्ति न चैकस्त्रीपरिग्रहः ॥ ७.२६.४१ ॥
Die Apsarasen haben keinen einzigen Gatten, und es gibt auch keine Annahme nur einer einzigen Frau.
7.26.42
स्मि यदवोचस्त्वमेकपत्नीष्वयं क्रमः ।
एवमुक्त्वा स तां रक्षो निवेश्य च शिलातले ।
कामभोगाभिसंसक्तो मैथुनायोपचक्रमे ॥ ७.२६.४२ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, setzte der Rākṣasa sie auf eine Steinplatte und, dem Genuss der Begierde verfallen, machte er sich daran, sich mit ihr zu vereinigen.
7.26.43
सा विमुक्ता ततो रम्भा भ्रष्टमाल्यविभूषणा ।
गजेन्द्राक्रीडमथिता नदीवाकुलतां गता ॥ ७.२६.४३ ॥
Dann befreit, Rambhā, Girlande und Schmuck abgefallen, wurde erregt wie ein Fluss, aufgewühlt vom Spiel eines großen Elefanten.
7.26.44
लुलिताकुलकेशान्ता करवेपितपल्लवा ।
पवनेनावधूतेव लता कुसुमशालिनी ॥ ७.२६.४४ ॥
Mit wirrem, gelöstem Haar, zarten Sprossen zitternd wie Hände, war sie wie eine blütenreiche Ranke, vom Wind geschüttelt.
7.26.45
सा वेपमाना लज्जन्ती भीता करकृताञ्जलिः ।
नलकूबरमासाद्य पादयोर्निपपात ह ॥ ७.२६.४५ ॥
Zitternd, beschämt und verängstigt, mit gefalteten Händen, trat sie zu Nalakūbara und fiel ihm zu Füßen.
7.26.46
तदवस्थां च तां दृष्ट्वा महात्मा नलकूबरः ।
अब्रवीत्किमिदं भद्रे पादयोः पतिता ऽसि मे ॥ ७.२६.४६ ॥
Als der Großmütige ihren Zustand sah, sprach Nalakūbara: "O edle Frau, was ist das? Warum bist du mir zu Füßen gefallen?"
7.26.47
सा वै निःश्वसमाना तु वेपमाना कृताञ्जलिः ।
तस्मै सर्वं यथातत्त्वमाख्यातुमुपचक्रमे ॥ ७.२६.४७ ॥
Tief seufzend und zitternd, mit gefalteten Händen, begann sie ihm alles genau so zu erzählen, wie es sich zugetragen hatte.
7.26.48
एष देव दशग्रीवः प्राप्तो गन्तुं त्रिविष्टपम् ।
तेन सैन्यसहायेन निशेयं परिणामिता ॥ ७.२६.४८ ॥
O Herr, hier ist der Zehnhalsige, Rāvaṇa, gekommen, um in die drei Himmel zu gehen. Mit seinem Heer als Gefolge hat er diese Nacht verbracht.
7.26.49
आयन्ती तेन दृष्टा ऽस्मि त्वत्सकाशमरिन्दम ।
गृहीता तेन पृष्टा ऽस्मि कस्य त्वमिति रक्षसा ॥ ७.२६.४९ ॥
O Bezwinger der Feinde, als ich kam, sah er mich; als ich mich dir näherte, ergriff mich jener Rākṣasa und fragte: »Wessen bist du?«
7.26.50
मया तु सर्वं यत्सत्यं तस्मै सर्वं निवेदितम् ।
काममोहाभिभूतात्मा नाश्रौषीत्तद्वचो मम ॥ ७.२६.५० ॥
Ich habe ihm alles Wahre gesagt, doch er, dessen Geist von Begierde und Verblendung überwältigt war, hörte meine Worte nicht.
7.26.51
याच्यमानो मया देव स्नुषा ते ऽहमिति प्रभो ।
तत्सर्वं पृष्ठतः कृत्वा बलात्तेनास्मि धर्षिता ॥ ७.२६.५१ ॥
O Gott, o Herr, ich flehte ihn an und sagte: »Ich bin deine Schwiegertochter«; doch er setzte all das beiseite und vergewaltigte mich mit Gewalt.
7.26.52
एवं त्वमपराधं मे क्षन्तुमर्हसि सुव्रत ।
न हि तुल्यं बलं सौम्य स्त्रियाश्च पुरुषस्य च ॥ ७.२६.५२ ॥
So sollst du, o Gelübdetreuer, meine Schuld vergeben. O Sanfter, die Kraft einer Frau und die eines Mannes sind nicht gleich.
7.26.53
एतछुत्वा तु सङ्क्रुद्धस्तदा वैश्रवणात्मजः ।
धर्षणां तां परां श्रुत्वा ध्यानं सम्प्रविवेश ह ॥ ७.२६.५३ ॥
Als der Sohn Vaiśravaṇas dies hörte, wurde er heftig zornig; und als er von jener äußersten Schändung vernahm, versank er tief in Meditation.
7.26.54
तस्य तत्कर्म विज्ञाय तदा वैश्रवणात्मजः ।
मुहूर्तात्क्रोधताम्राक्षस्तोयं जग्राह पाणिना ॥ ७.२६.५४ ॥
Als der Sohn Vaiśravaṇas von jener Tat erfuhr, nahm er nach einem Augenblick, die Augen rot vor Zorn, Wasser in die Hand.
7.26.55
गृहीत्वा सलिलं सर्वमुपस्पृश्य यथाविधि ।
उत्ससर्ज यथा शापं राक्षसेन्द्राय दारुणम् ॥ ७.२६.५५ ॥
Nachdem er Wasser genommen und das Ācamana gemäß der Vorschrift vollzogen hatte, sprach er den furchtbaren Fluch über den Herrn der Rākṣasas aus.
7.26.56
अकामा तेन यस्मात्त्वं बलाद्भद्रे प्रधर्षिता ।
तस्मात्स युवतीमन्यां नाकामामुपयास्यति ॥ ७.२६.५६ ॥
O sanfte Dame, da er dich gewaltsam und gegen deinen Willen geschändet hat, wird er sich einer anderen jungen Frau nähern — einer, die nicht will, nicht einer, die will.
7.26.57
यदा ह्यकामां कामार्तो धर्षयिष्यति योषितम् ।
मूर्धा तु सप्तधा तस्य शकलीभविता तदा ॥ ७.२६.५७ ॥
Wann immer er, von Begierde gequält, eine Frau gegen ihren Willen schändet, wird sein Haupt dann in sieben Stücke zerspringen.
7.26.58
तस्मिन्नुदाहृते शापे ज्वलिताग्निसमप्रभे ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ।
पितामहमुखाश्चैव सर्वे देवाः प्रहर्षिताः ॥ ७.२६.५८ ॥
Als dieser Fluch, leuchtend wie ein loderndes Feuer, ausgesprochen war, erklangen die göttlichen Trommeln, Blumen regneten vom Himmel, und alle Götter, angeführt von Brahmā, freuten sich.
7.26.59
ज्ञात्वा लोकगतिं सर्वां तस्य मृत्युं च रक्षसः ।
ऋषयः पितरश्चैव प्रीतिमापुरनुत्तमाम् ॥ ७.२६.५९ ॥
Als sie den ganzen Lauf der Welt und den Tod jenes Rākṣasa erkannten, empfanden die Weisen und Ahnen höchste Freude.
7.26.60
श्रुत्वा तु स दशग्रीवस्तं शापं रोमहर्षणम् ।
नारीषु मैथुने भावं नाकामास्वभ्यरोचयत् ॥ ७.२६.६० ॥
Nachdem er jenen haarsträubenden Fluch gehört hatte, fand Rāvaṇa mit den zehn Hälsen dennoch Gefallen an der Vereinigung mit Frauen — aber nicht mit unwilligen.
7.26.61
तेन नीताः स्त्रियः प्रीतिमापुः सर्वाः पतिव्रताः ।
नलकूबरनिर्मुक्तं शापं श्रुत्वा मनःप्रियम् ॥ ७.२६.६१ ॥
Alle treuen Frauen, die er hierher gebracht hatte, empfanden Freude, als sie den von Nalakūbara ausgesprochenen Fluch hörten, einen Fluch, der dem Herzen wohltat.