رامايانا فالميكي · السارغا 7.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.30.1
जिते महेन्द्रे ऽतिबले रावणस्य सुतेन वै ।
प्रजापतिं पुरस्कृत्य ययुर्लङ्कां सुरास्तदा ॥ ७.३०.१ ॥
لما هُزم إندرا ذو القوة العظيمة على يد ابن راڤانا، مضى الآلهة بقيادة براجاباتي إلى لانكا.
7.30.2
तत्र रावणमासाद्य पुत्रभ्रातृभिरावृतम् ।
अब्रवीद्गगने तिष्ठन्सामपूर्वं प्रजापतिः ॥ ७.३०.२ ॥
فاقترب من راڤانا المحاط بأبنائه وإخوته، ووقف في السماء وقال له بكلام لين.
7.30.3
वत्स रावण तुष्टो ऽस्मि पुत्रस्य तव संयुगे ।
अहो ऽस्य विक्रमौदार्यं तव तुल्यो ऽधिको ऽपि वा ॥ ७.३०.३ ॥
"يا بُنيّ راڤانا، أنا مسرور ببأس ابنك في القتال. آه، إن شجاعته وسخاءه مثل شجاعتك وسخائك، بل ربما أعظم."
7.30.4
जितं हि भवता सर्वं त्रैलोक्यं स्वेन तेजसा ।
कृता प्रतिज्ञा सफला प्रीतो ऽस्मि स्वसुतेन वै ॥ ७.३०.४ ॥
لقد فتحتَ العوالم الثلاثة كلها بضيائك الخاص، وقد تحقق نذرك، وأنا حقاً مسرور بابنك.
7.30.5
अयं च पुत्रो ऽतिबलस्तव रावण वीर्यवान् ।
जगतीन्द्रजिदित्येव परिख्यातो भविष्यति ॥ ७.३०.५ ॥
وهذا ابنك، يا راڤانا، شديد القوة وبطل شجاع؛ سيشتهر باسم جاغاتيندراجيت (إندراجيت، فاتح العالم).
7.30.6
बलवान्दुर्जयश्चैव भविष्यत्येव राक्षसः ।
यं समाश्रित्य ते राजन्स्थापितास्त्रिदशा वशे ॥ ७.३०.६ ॥
سيكون هذا الراكشاسا قوياً لا يُقهر، أيها الملك؛ وبالاعتماد عليه أبقيتَ الآلهة تحت سيطرتك.
7.30.7
तन्मुच्यतां महाबाहो महेन्द्रः पाकशासनः ।
किञ्चास्य मोक्षणार्थाय प्रयच्छन्तु दिवौकसः ॥ ७.३०.७ ॥
فليُطلق سراحه، يا ذا الذراعين العظيمتين، فليُطلقه مهيندرا قاهر باكا؛ وليُعطِ سكانُ السماء شيئًا لأجل إطلاق سراحه.
7.30.8
अथाब्रवीन्महातेजा इन्द्रजित्समितिञ्जयः ।
अमरत्वमहं देव वृणे यद्येष मुच्यते ॥ ७.३०.८ ॥
فقال إندراجيت، عظيم البهاء، الفائز في القتال: "أيها الإله، إن أُطلق سراحه، أسألك الخلود."
7.30.9
चतुष्पदां खेचराणामन्येषां वा महौजसाम् ।
वृक्षगुल्मक्षुपलतातृणोपलमहीभृताम् ॥ ७.३०.९ ॥
لا خلود لذوات الأربع، ولا للكائنات الطائرة، ولا لغيرها من ذوي القوة العظيمة، ولا للأشجار والشجيرات والأدغال والنباتات المتسلقة والأعشاب والصخور والجبال.
7.30.10
सर्वे ऽपि जन्तवो ऽन्योन्यं भेतव्ये सति बिभ्यति ।
अतो ऽत्र लोके सर्वेषां सर्वस्माच्च भवेद्भयम् ॥ ७.३०.१० ॥
تخاف جميع الكائنات بعضها بعضًا؛ وحين يكون ثمة ما يُخاف منه، يخافون. لذلك يكون في هذا العالم خوفٌ لكل أحد، ومنه من كل شيء.
7.30.11
ततो ऽब्रवीन्महातेजा मेघनादं प्रजापतिः ।
नास्ति सर्वामरत्वं हि कस्यचित्प्राणिनो भुवि ।
चतुष्पदः पक्षिणश्च भूतानां वा महौजसाम् ॥ ७.३०.११ ॥
فقال خالق الكائنات العظيم البهاء لميغهاناداً (إندراجيت): ليس في الأرض خلودٌ تامٌّ لأي كائن حي—لا لذوات الأربع، ولا للطيور، ولا لأي كائن قوي آخر.
7.30.12
श्रुत्वा पितामहेनोक्तमिन्द्रजित्प्रभुणाव्ययम् ॥ ७.३०.१२ ॥
ولما سمع إندراجيت، السيد، ما قاله الجد (براهما)، [رد بشأن الأبدي (الخلود)].
7.30.13
्वं हि कस्यचित्प्राणिनो भुवि ।
अथाब्रवीत्स तत्रस्थं मेघनादो महाबलः ।
श्रूयतां वा भवेत्सिद्धिः शतक्रतुविमोक्षणे ॥ ७.३०.१३ ॥
فإنه حقًا لأي كائن حي على الأرض ... فقال مَيغناداه، القوي العظيم، الواقف هناك: اسمعوا، لتكن النجاح في إطلاق شَتَكراتو (إندرا).
7.30.14
ममेष्टं नित्यशो हर्व्यैर्मन्त्रैः सम्पूज्य पावकम् ।
सङ्ग्राममवतर्त्तुं च शत्रुनिर्जयकाङ्क्षिणः ॥ ७.३०.१४ ॥
إن (القربان) المحبوب لديّ يُؤدّى دائمًا بتبجيل النار المقدسة بالتعاويذ والقرابين؛ وكذلك، راغبًا في قهر الأعداء، أفعله قبل دخول المعركة.
7.30.15
अश्वयुक्तो रथो मह्यमुत्तिष्ठेत्तु विभावसोः ।
तत्स्थस्यामरता स्यान्मे एष मे निश्चयो वरः ॥ ७.३०.१५ ॥
لينهض لي من النار عربةٌ مربوطة بالخيل؛ ولأنال، واقفًا عليها، الخلود—هذا عزمي الراسخ ومنحتي.
7.30.16
तस्मिन्यद्यसमाप्ते च जप्यहोमे विभावसौ ।
युध्येयं देव सङ्ग्रामे तदा मे स्याद्विनाशनम् ॥ ७.३०.१६ ॥
إن قاتلتُ في المعركة، أيها الإله، قبل إتمام الجَبَا والقربان في تلك النار، فسيكون لي الهلاك.
7.30.17
सर्वो हि तपसा देव वृणोत्यमरतां पुमान् ।
विक्रमेण मया त्वेतदमरत्वं प्रवर्तितम् ॥ ७.३०.१७ ॥
أيها الإله، كلُّ امرئ يطلب الخلود بالتقشف؛ أما أنا فقد أنجزتُ هذا الخلود بالبأس.
7.30.18
एवमस्त्विति तं चाह वाक्यं देवः पितामहः ।
मुक्तश्चेन्द्रजिता शक्रो गताश्च त्रिदिवं सुराः ॥ ७.३०.१८ ॥
«ليكن ذلك»، قال له الجدّ الإلهي (براهما)؛ وأُطلق سراح شَكرا على يد إندراجيت، وعاد الآلهة إلى السماء.
7.30.19
एतस्मिन्नन्तरे राम दीनो भ्रष्टाम्बरद्युतिः ।
इन्द्रश्चिन्तापरीतात्मा ध्यानतत्परतां गतः ॥ ७.३०.१९ ॥
يا رامَا، في تلك اللحظة غدا إندرا كئيبًا قد ذهب بريق ثوبه، وقد استولى القلق على نفسه، فانغمس في التأمل.
7.30.20
तं तु दृष्ट्वा तथाभूतं प्राह देवः प्रजापतिः ।
शतक्रतो किमु पुरा करोति स्म सुदुष्कृतम् ॥ ७.३०.२० ॥
فلما رآه على تلك الحال قال الإله براجاباتي: يا شتاكراتو، أيَّ ذنب عظيم اقترفتَه من قبل؟
7.30.21
अमरेन्द्र मया बह्व्यः प्रजाः सृष्टास्तथा प्रभो ।
एकवर्णाः समाभाषा एकरूपाश्च सर्वशः ॥ ७.३०.२१ ॥
يا سيد الخالدين، يا سيد، هكذا خلقتُ كائنات كثيرة، كلها على لون واحد، متماثلة في الكلام، متطابقة الصورة من كل وجه.
7.30.22
तासां नास्ति विशेषो हि दर्शने लक्षणे ऽपि वा ।
ततो ऽहमेकाग्रमनास्ताः प्रजाः परिचिन्तयम् ॥ ७.३०.२२ ॥
لم يكن بينهم فرق في الهيئة ولا حتى في العلامات، فأطلقتُ العنان لفكري مركّزًا على تلك الكائنات.
7.30.23
सो ऽहं तासां विशेषार्थं स्त्रियमेकां विनिर्ममे ।
यद्यत्प्रजानां प्रत्यङ्गं विशिष्टं तत्तदुद्धृतम् ॥ ७.३०.२३ ॥
فلأجل أن أميّز بينهم صنعتُ امرأة واحدة، فأخذتُ من كل عضو من أعضاء الكائنات ما كان مميّزًا فيه، فوضعته فيها.
7.30.24
ततो मया रूपगुणैरहल्या स्त्री विनिर्मिता ।
हलं नामेह वैरूपं हल्यं तत्प्रभवं भवेत् ॥ ७.३०.२४ ॥
ثم صنعتُ امرأة ذات جمال ومزايا، اسمها أهلياء. وهنا تعني كلمة 'هلا' القبح، و'هلية' تنشأ منها.
7.30.25
यस्मान्न विद्यते हल्यं तेनाहल्येति विश्रुता ।
अहल्येति मया शक्र तस्या नाम प्रवर्तितम् ॥ ७.३०.२५ ॥
ولأنه لم يكن فيها عيب (هَلْيَ)، اشتهرت باسم أهَلْيا. يا شَكْرا، أنا الذي أطلقتُ عليها هذا الاسم أهَلْيا.
7.30.26
निर्मितायां च देवेन्द्र तस्यां नार्यां सुरर्षभ ।
भविष्यतीति कस्यैषा मम चिन्ता ततो ऽभवत् ॥ ७.३०.२६ ॥
يا خيرَ الآلهة، لمّا خُلِقَت تلك المرأةُ من الإله، نشأ في قلبي هذا القلق: «لِمَنْ ستكون هذه؟»
7.30.27
त्वं तु शक्र तदा नारीं जानीषे मनसा प्रभो ।
स्थानाधिकतया पत्नी ममैषेति पुरन्दर ॥ ७.३०.२७ ॥
أما أنتَ يا شَكْرُ، يا سيّدي، فقد عرفتَ تلك المرأةَ في نفسك منذ ذلك الحين: أنها زوجتي لعلوّ مقامها، يا بوراندارا.
7.30.28
सा मया न्यासभूता तु गौतमस्य महात्मनः ।
न्यस्ता बहूनि वर्षाणि तेन निर्यातिता च ह ॥ ७.३०.२८ ॥
كانت أمانةً عندي، أودعتُها الحكيمَ غوتامَ العظيمَ النفس؛ مكثت عنده سنين كثيرة، ثم ردّها إليّ.
7.30.29
ततस्तस्य परिज्ञाय महास्थैर्यं महामुनेः ।
ज्ञात्वा तपसि सिद्धिं च पत्न्यर्थं स्पर्शिता तदा ॥ ७.३०.२९ ॥
فلمّا أدرك صلابةَ ذلك الحكيم العظيم وعلم بكماله المكتسب بالتقشف، لُمِست حينئذٍ — من أجل زوجةٍ.
7.30.30
सङ्क्रुद्धस्त्वं हि धर्मात्मन् गत्वा तस्याश्रमं मुनेः ।
दृष्टवांश्च तदा तां स्त्रीं दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ७.३०.३० ॥
يا ذا النفس الصالحة، ذهبتَ غاضباً إلى صومعة ذلك الحكيم، فرأيتَ تلك المرأةَ متوهجةً كلسان نار.
7.30.31
सा त्वया धर्षिता शक्र कामार्तेन समन्युना ।
दृष्टस्त्वं च तदा तेन ह्याश्रमे परमर्षिणा ॥ ७.३०.३१ ॥
يا شَكْرَ، لقد اعتديتَ عليها وأنت مُعذَّبٌ بالشهوة وممتلئٌ غضبًا، فرآك حينها الحكيم الأعظم في النسك.
7.30.32
ततः क्रुद्धेन तेना ऽसि शप्तः परमतेजसा ।
गतो ऽसि येन देवेन्द्र दशाभागविपर्ययम् ॥ ७.३०.३२ ॥
فلعنك حينها ذلك الذي له نورٌ عظيم وهو غاضب، يا سيد الآلهة، فانقلب حالك بذلك.
7.30.33
यस्मान्मे धर्षिता पत्नी त्वया वासव निर्भयम् ।
तस्मात्त्वं समरे राजञ्छत्रुहस्तं गमिष्यसि ॥ ७.३०.३३ ॥
لأنك اعتديت بلا خوف على زوجتي، فستقع يا وَاسَوَ، يا ملك، في الحرب في يد عدوك.
7.30.34
अयं तु भावो दुर्बुद्धे यस्त्वयेह प्रवर्तितः ।
मानुषेष्वपि लोकेषु भविष्यति न संशयः ॥ ७.३०.३४ ॥
يا سيئ الفكر، إن هذا الفعل الذي فعلته هنا سيقع حتى في عوالم البشر، ولا شك في ذلك.
7.30.35
तत्रार्धं तस्य यः कर्ता त्वय्यर्धं निपतिष्यति ।
न च ते स्थावरं स्थानं भविष्यति न संशयः ॥ ७.३०.३५ ॥
ينزل نصف عاقبته على من فعله، ونصفه عليك؛ ولن تكون مكانتك ثابتة، ولا شك في ذلك.
7.30.36
यश्च यश्च सुरेन्द्रः स्याद्ध्रुवः स न भविष्यति ।
एष शापो मया मुक्त इत्यसौ त्वां तदा ऽब्रवीत् ॥ ७.३०.३६ ॥
فكل من يصير سيد الآلهة لن يثبت. «هذه اللعنة قد أطلقتها»، قال لك حينئذ.
7.30.37
तां तु भार्यां स निर्भर्त्स्य सो ऽब्रवीत्सुमहातपाः ।
दुर्विनीते विनिध्वंस ममाश्रमसमीपतः ॥ ७.३०.३७ ॥
وبخ زوجته، فقال ذلك الزاهد العظيم: "يا فاسدة السلوك، يا هالكة، قرب مُتعبّدي!"
7.30.38
रूपयौवनसम्पन्ना यस्मात्त्वमनवस्थिता ।
तस्माद्रूपवती लोके न त्वमेका भविष्यति ॥ ७.३०.३८ ॥
لأنك، وإن كنتِ ذات جمال وشباب، لم تكوني ثابتة، فلن تكوني وحدك الجميلة في العالم.
7.30.39
रूपं च ते प्रजाः सर्वा गमिष्यन्ति न संशयः ।
यत्तदेकं समाश्रित्य विभ्रमो ऽयमुपस्थितः ॥ ७.३०.३९ ॥
سيذهب جمالك إلى جميع الناس، بلا ريب؛ فقد نشأ هذا الوهم من التعلّق بشيء واحد.
7.30.40
तदाप्रभृति भूयिष्ठं प्रजा रूपसमन्विताः ।
सा तं प्रसादयामास महर्षिं गौतमं तदा ॥ ७.३०.४० ॥
ومنذ ذلك الحين صار أكثر الناس ذوي جمال. فسعت حينئذ إلى استرضاء المهرشي الجليل غوتاما.
7.30.41
अज्ञानाद्धर्षिता विप्र त्वद्रूपेण दिवौकसा ।
न कामकाराद्विप्रर्षे प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ७.३०.४१ ॥
أيها البراهمي، لقد خُدعت بجهلٍ من الإله الذي جاء بصورتك، لا عن شهوة. أيها الحكيم البراهمي، ينبغي لك أن تتفضّل عليّ.
7.30.42
अहल्यया त्वेवमुक्तः प्रत्युवाच स गौतमः ।
उत्पत्स्यति महातेजा इक्ष्वाकूणां महारथः ॥ ७.३०.४२ ॥
فلما قالت أهلْيا ذلك، أجاب غوتاما: "سيولد في آل إكشواكو محاربٌ على العربة عظيم الإشراق."
7.30.43
रामो नाम श्रुतो लोके वनं चाप्युपयास्यति ।
ब्राह्मणार्थे महाबाहुर्विष्णुर्मानुषविग्रहः ।
तं द्रक्ष्यसि यदा भद्रे ततः पूता भविष्यसि ॥ ७.३०.४३ ॥
ذاك الذي يُعرف في العالم باسم راما، ذو الذراعين القويتين، فيشنو في هيئة بشرية، سيأتي أيضًا إلى الغابة من أجل البراهمة. أيتها المباركة، حين تراه تطهرين حينئذٍ.
7.30.44
स हि पावयितुं शक्तस्त्वया यद्दुष्कृतं कृतम् ।
तस्यातिथ्यं च कृत्वा वै मत्समीपं गमिष्यसि ॥ ७.३०.४४ ॥
هو وحده قادر على تطهير الذنب الذي اقترفتِه. وبعد أن تُكرمي ضيافته، ستأتين إلى حضرتي.
7.30.45
वत्स्यसि त्वं मया सार्धं तदा हि वरवर्णिनि ।
एवमुक्त्वा स विप्रर्षिराजगाम स्वमाश्रमम् ॥ ७.३०.४५ ॥
حينئذٍ ستسكنين معي، أيتها الجميلة اللون. وبعد أن قال ذلك، عاد ذلك الحكيم من البراهمة إلى ناسكه الخاص.
7.30.46
तपश्चाचार सुमहत्सा पत्नी ब्रह्मवादिनः ।
शापोत्सर्गाद्धि तस्येदं मुनेः सर्वमुपस्थितम् ॥ ७.३०.४६ ॥
قامت زوجة ذلك البراهمافادين بتقشف عظيم جدًا. والحقُّ أن كل هذا قد حلّ بها بسبب إطلاق لعنة ذلك الحكيم.
7.30.47
तत्स्मर त्वं महाबाहो दुष्कृतं यत्त्वया कृतम् ।
तेन त्वं ग्रहणं शत्रोर्यातो नान्येन वासव ॥ ७.३०.४७ ॥
فلذلك، أيها ذو الذراعين القويتين، تذكّر الفعل الشرير الذي اقترفته. يا فاسافا، إنما وقعتَ في قبضة العدو لذلك السبب وحده، لا لغيره.
7.30.48
शीघ्रं वै यज यज्ञं त्वं वैष्णवं सुसमाहितः ।
पावितस्तेन यज्ञेन यास्यसे त्रिदिवं ततः ॥ ७.३०.४८ ॥
أسرع فأقم قربان الفيشنافا بتركيز تام. وإذ تطهّرتَ بذلك القربان، ستمضي بعد ذلك إلى السماء.
7.30.49
पुत्रश्च तव देवेन्द्र न विनष्टो महारणे ।
नीतः सन्निहितश्चैव आर्यकेण महोदधौ ॥ ७.३०.४९ ॥
يا سيد الآلهة، لم يُهلك ابنك في تلك المعركة العظيمة؛ بل حمله آريكا إلى المحيط العظيم وصانه هناك.
7.30.50
एतच्छ्रुत्वा महेन्द्रस्तु यज्ञमिष्ट्वा च वैष्णवम् ।
पुनस्त्रिदिवमाक्रामदन्वशासच्च देवराट् ॥ ७.३०.५० ॥
ولما سمع إندرا العظيم ذلك، أقام قربانًا مكرسًا لفيشنو، ثم صعد إلى السماء مرة أخرى وحكم ملكًا على الآلهة.
7.30.51
एतदिन्द्रजितो नाम बलं यत्कीर्तितं मया ।
निर्जितस्तेन देवेन्द्रः प्राणिनो ऽन्ये तु किं पुनः ॥ ७.३०.५१ ॥
هذه هي قوة إندرجيت التي وصفتها؛ لقد قهر حتى سيد الآلهة، فكيف بغيره من الكائنات؟
7.30.52
आश्चर्यमिति रामश्च लक्ष्मणश्चाब्रवीत्तदा ।
अगस्त्यवचनं श्रुत्वा वानरा राक्षसास्तदा ॥ ७.३०.५२ ॥
«يا للعجب!» قال راما ولاكشمانا حينئذٍ. ولما سمع القرود والراكشاسا كلام أغاستيا، دهشوا كذلك.
7.30.53
विभीषणस्तु रामस्य पार्श्वस्थो वाक्यमब्रवीत् ।
आश्चर्यं स्मारितो ऽस्म्यद्य यत्तद्दृष्टं पुरातनम् ॥ ७.३०.५३ ॥
قال فيبهيشانا، الواقف بجانب راما: «لقد تذكّرت اليوم العجب الذي رأيته في القديم.»
7.30.54
अगस्त्यं त्वब्रवीद्रामः सत्यमेतच्छ्रुतं च मे ॥ ७.३०.५४ ॥
قال راما لأغاستيا: «هذا حق، وقد سمعتُ به أنا أيضًا.»
7.30.55
एवं राम समुद्भूतो रावणो लोककण्टकः ।
सपुत्रो येन सङ्ग्रामे जितः शक्रः सुरेश्वरः ॥ ७.३०.५५ ॥
هكذا، يا راما، ظهر راوانا شوكةُ العوالم، الذي هزم شakra سيدَ الآلهة في المعركة مع ابنه.