வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.30.1
जिते महेन्द्रे ऽतिबले रावणस्य सुतेन वै ।
प्रजापतिं पुरस्कृत्य ययुर्लङ्कां सुरास्तदा ॥ ७.३०.१ ॥
ராவணனின் மகன் மிகு வலிமையுள்ள இந்திரனை வென்றபோது, தேவர்கள் பிரஜாபதியை முன்னிட்டுக்கொண்டு லங்கைக்குச் சென்றனர்.
7.30.2
तत्र रावणमासाद्य पुत्रभ्रातृभिरावृतम् ।
अब्रवीद्गगने तिष्ठन्सामपूर्वं प्रजापतिः ॥ ७.३०.२ ॥
அங்கே மகன்களும் சகோதரர்களும் சூழ்ந்திருந்த ராவணனிடம் சென்று, ஆகாயத்தில் நின்றபடி பிரஜாபதி சாமம் பேசும் முறையில் கூறினார்.
7.30.3
वत्स रावण तुष्टो ऽस्मि पुत्रस्य तव संयुगे ।
अहो ऽस्य विक्रमौदार्यं तव तुल्यो ऽधिको ऽपि वा ॥ ७.३०.३ ॥
"அன்புள்ள ராவணா, உன் மகனின் போரில் நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். ஆ! இவனுடைய வீரமும் பெருந்தன்மையும் உனக்கு நிகரானவை, அல்லது அதற்கும் மேலானவை."
7.30.4
जितं हि भवता सर्वं त्रैलोक्यं स्वेन तेजसा ।
कृता प्रतिज्ञा सफला प्रीतो ऽस्मि स्वसुतेन वै ॥ ७.३०.४ ॥
நீ உன் சொந்த தேஜஸினால் மூவுலகங்களையும் முழுவதுமாக வென்றுவிட்டாய். உன் சபதம் நிறைவேறியது; உன் மகனால் நான் உண்மையாகவே மகிழ்ந்தேன்.
7.30.5
अयं च पुत्रो ऽतिबलस्तव रावण वीर्यवान् ।
जगतीन्द्रजिदित्येव परिख्यातो भविष्यति ॥ ७.३०.५ ॥
இந்த உன் மகன், ஓ ராவணா, மிகு வலிமையும் வீரியமும் உள்ளவன்; 'ஜகதீந்திரஜித்' (உலகை வென்ற இந்திரஜித்) என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவான்.
7.30.6
बलवान्दुर्जयश्चैव भविष्यत्येव राक्षसः ।
यं समाश्रित्य ते राजन्स्थापितास्त्रिदशा वशे ॥ ७.३०.६ ॥
இந்த அரக்கன் வலிமையும் வெல்ல முடியாதவனுமாக இருப்பான், ஓ அரசனே; இவனை நம்பியே நீ தேவர்களை உன் வசத்தில் நிறுத்தியிருக்கிறாய்.
7.30.7
तन्मुच्यतां महाबाहो महेन्द्रः पाकशासनः ।
किञ्चास्य मोक्षणार्थाय प्रयच्छन्तु दिवौकसः ॥ ७.३०.७ ॥
ஆகையால், மகாபாகுவே, பாகசாசனனான மஹேந்திரன் இவனை விடுவிக்கட்டும்; தேவர்கள் இவனுடைய விடுதலைக்காக ஏதேனும் கொடுக்கட்டும்.
7.30.8
अथाब्रवीन्महातेजा इन्द्रजित्समितिञ्जयः ।
अमरत्वमहं देव वृणे यद्येष मुच्यते ॥ ७.३०.८ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியும் போரில் வெற்றி பெறுபவனுமான இந்திரஜித் கூறினான்: "தேவனே, இவன் விடுவிக்கப்படுமானால், நான் அமரத்துவத்தை வேண்டுகிறேன்."
7.30.9
चतुष्पदां खेचराणामन्येषां वा महौजसाम् ।
वृक्षगुल्मक्षुपलतातृणोपलमहीभृताम् ॥ ७.३०.९ ॥
நான்கு கால் விலங்குகள், வானில் பறப்பவை, அல்லது மற்ற மகா வலிமையுள்ளவை—மரங்கள், புதர்கள், செடிகள், கொடிகள், புல், கற்கள், மலைகள் ஆகியவற்றுக்கும் (அழியாமை இல்லை).
7.30.10
सर्वे ऽपि जन्तवो ऽन्योन्यं भेतव्ये सति बिभ्यति ।
अतो ऽत्र लोके सर्वेषां सर्वस्माच्च भवेद्भयम् ॥ ७.३०.१० ॥
எல்லா உயிரினங்களும் ஒன்றுக்கொன்று அஞ்சுகின்றன; அஞ்சத்தக்கது இருக்கும்போது அஞ்சுகின்றன. ஆகையால் இவ்வுலகில் எல்லோருக்கும், எல்லாவற்றிலிருந்தும் பயம் உண்டாகும்.
7.30.11
ततो ऽब्रवीन्महातेजा मेघनादं प्रजापतिः ।
नास्ति सर्वामरत्वं हि कस्यचित्प्राणिनो भुवि ।
चतुष्पदः पक्षिणश्च भूतानां वा महौजसाम् ॥ ७.३०.११ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான பிரஜாபதி மேகநாதனிடம் (இந்திரஜித்திடம்) கூறினார்: பூமியில் எந்த உயிருக்கும் முழு அமரத்துவம் இல்லை—நான்கு கால் விலங்குகளுக்கும், பறவைகளுக்கும், மகா வலிமையுள்ள எந்த உயிரினத்திற்கும் அது இல்லை.
7.30.12
श्रुत्वा पितामहेनोक्तमिन्द्रजित्प्रभुणाव्ययम् ॥ ७.३०.१२ ॥
பிதாமகன் (பிரம்மா) கூறியதைக் கேட்ட இந்திரஜித், பிரபு கூறிய அழியாமை பற்றி—(பதிலளித்தான்).
7.30.13
्वं हि कस्यचित्प्राणिनो भुवि ।
अथाब्रवीत्स तत्रस्थं मेघनादो महाबलः ।
श्रूयतां वा भवेत्सिद्धिः शतक्रतुविमोक्षणे ॥ ७.३०.१३ ॥
பூமியில் உள்ள எந்த உயிரினத்திற்கும் ... அப்போது அங்கு நின்ற மகாபலனான மேகநாதன் கூறினான்: கேளுங்கள், சதக்ரதுவை (இந்திரனை) விடுவிப்பதில் வெற்றி உண்டாகட்டும்.
7.30.14
ममेष्टं नित्यशो हर्व्यैर्मन्त्रैः सम्पूज्य पावकम् ।
सङ्ग्राममवतर्त्तुं च शत्रुनिर्जयकाङ्क्षिणः ॥ ७.३०.१४ ॥
என் விருப்பமான (வேள்வி) எப்போதும் மந்திரங்களாலும் ஹவிஸாலும் அக்னியை வழிபட்டு செய்யப்படுகிறது; எதிரிகளை வெல்ல விரும்பி போருக்குள் நுழைவதற்காகவும் அவ்வாறே செய்கிறேன்.
7.30.15
अश्वयुक्तो रथो मह्यमुत्तिष्ठेत्तु विभावसोः ।
तत्स्थस्यामरता स्यान्मे एष मे निश्चयो वरः ॥ ७.३०.१५ ॥
அக்னியிலிருந்து எனக்காக குதிரைகள் பூட்டிய தேர் எழட்டும்; அதில் நின்றிருக்கும் எனக்கு அமரத்துவம் உண்டாகட்டும்—இதுவே என் உறுதியான வரம்.
7.30.16
तस्मिन्यद्यसमाप्ते च जप्यहोमे विभावसौ ।
युध्येयं देव सङ्ग्रामे तदा मे स्याद्विनाशनम् ॥ ७.३०.१६ ॥
அந்த அக்னியில் ஜபமும் ஹோமமும் முடிவடையாத நிலையில் நான் போரிட்டால், ஹே தேவா, அப்போது எனக்கு அழிவு ஏற்படும்.
7.30.17
सर्वो हि तपसा देव वृणोत्यमरतां पुमान् ।
विक्रमेण मया त्वेतदमरत्वं प्रवर्तितम् ॥ ७.३०.१७ ॥
ஹே தேவா, ஒவ்வொரு மனிதனும் தவத்தால் அமரத்துவத்தை வேண்டுகிறான்; ஆனால் நான் வீரத்தால் இந்த அமரத்துவத்தை அடையும் முயற்சியை மேற்கொண்டேன்.
7.30.18
एवमस्त्विति तं चाह वाक्यं देवः पितामहः ।
मुक्तश्चेन्द्रजिता शक्रो गताश्च त्रिदिवं सुराः ॥ ७.३०.१८ ॥
'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று தேவ பிதாமகன் (பிரம்மா) அவனிடம் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார். இந்திரஜித்தால் இந்திரன் விடுவிக்கப்பட்டார்; தேவர்கள் சொர்க்கத்திற்குத் திரும்பினர்.
7.30.19
एतस्मिन्नन्तरे राम दीनो भ्रष्टाम्बरद्युतिः ।
इन्द्रश्चिन्तापरीतात्मा ध्यानतत्परतां गतः ॥ ७.३०.१९ ॥
ராமா, அதே சமயம் தீனனாகி, ஆடையும் ஒளியும் இழந்த இந்திரன், கவலையால் மனம் சூழப்பட்டு தியானத்தில் ஆழ்ந்தான்.
7.30.20
तं तु दृष्ट्वा तथाभूतं प्राह देवः प्रजापतिः ।
शतक्रतो किमु पुरा करोति स्म सुदुष्कृतम् ॥ ७.३०.२० ॥
அவனை அந்நிலையில் கண்ட தேவ பிரஜாபதி கூறினார்: ஓ சதக்ரதுவே, முன்பு நீ என்ன கொடிய தவறைச் செய்தாய்?
7.30.21
अमरेन्द्र मया बह्व्यः प्रजाः सृष्टास्तथा प्रभो ।
एकवर्णाः समाभाषा एकरूपाश्च सर्वशः ॥ ७.३०.२१ ॥
ஓ அமரேந்திரா, ஓ பிரபுவே, இவ்வாறே நான் பல உயிர்களைப் படைத்தேன்; அவை ஒரே வண்ணம், ஒரே பேச்சு, எல்லா வகையிலும் ஒரே உருவம் கொண்டவை.
7.30.22
तासां नास्ति विशेषो हि दर्शने लक्षणे ऽपि वा ।
ततो ऽहमेकाग्रमनास्ताः प्रजाः परिचिन्तयम् ॥ ७.३०.२२ ॥
அவர்களிடையே தோற்றத்திலோ அடையாளங்களிலோ எந்த வேறுபாடும் இல்லை; ஆகவே நான் ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் அந்த உயிர்களைப் பற்றிச் சிந்தித்தேன்.
7.30.23
सो ऽहं तासां विशेषार्थं स्त्रियमेकां विनिर्ममे ।
यद्यत्प्रजानां प्रत्यङ्गं विशिष्टं तत्तदुद्धृतम् ॥ ७.३०.२३ ॥
அவர்களிடையே வேறுபாடு உண்டாக்க, நான் ஒரு பெண்ணைப் படைத்தேன்; உயிர்களின் ஒவ்வோர் அங்கத்திலும் எது சிறப்பானதோ அதை எடுத்து அவளுக்குத் தந்தேன்.
7.30.24
ततो मया रूपगुणैरहल्या स्त्री विनिर्मिता ।
हलं नामेह वैरूपं हल्यं तत्प्रभवं भवेत् ॥ ७.३०.२४ ॥
பின்னர் நான் அழகும் குணங்களும் கொண்ட அகல்யை என்ற பெண்ணைப் படைத்தேன். இங்கு 'ஹலம்' என்பது குரூபத்தைக் குறிக்கும்; 'ஹல்யம்' அதிலிருந்து தோன்றும்.
7.30.25
यस्मान्न विद्यते हल्यं तेनाहल्येति विश्रुता ।
अहल्येति मया शक्र तस्या नाम प्रवर्तितम् ॥ ७.३०.२५ ॥
அவளிடம் குறை (ஹல்யம்) இல்லாததால் அவள் 'அஹல்யா' என்று புகழ்பெற்றாள். ஓ சக்ரா, நான் அவளுக்கு 'அஹல்யா' என்ற பெயரைச் சூட்டினேன்.
7.30.26
निर्मितायां च देवेन्द्र तस्यां नार्यां सुरर्षभ ।
भविष्यतीति कस्यैषा मम चिन्ता ततो ऽभवत् ॥ ७.३०.२६ ॥
ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, தேவனால் அந்தப் பெண் படைக்கப்பட்டபோது, 'இவள் யாருக்குரியவளாவாள்?' என்ற கவலை எனக்கு உண்டானது.
7.30.27
त्वं तु शक्र तदा नारीं जानीषे मनसा प्रभो ।
स्थानाधिकतया पत्नी ममैषेति पुरन्दर ॥ ७.३०.२७ ॥
ஆனால் ஓ சக்ரா, ஓ பிரபுவே, அப்போதே அந்தப் பெண்ணை நீ மனத்தில் அறிந்திருந்தாய்; அவளது உயர்நிலையால் அவள் என் மனைவி என்று, ஓ புரந்தரா.
7.30.28
सा मया न्यासभूता तु गौतमस्य महात्मनः ।
न्यस्ता बहूनि वर्षाणि तेन निर्यातिता च ह ॥ ७.३०.२८ ॥
அவள் என்னால் மகாத்மா கௌதமரிடம் பொறுப்பாக ஒப்படைக்கப்பட்டாள்; பல ஆண்டுகள் அவரிடம் வைக்கப்பட்டிருந்தாள், பின்பு அவரால் திருப்பி அனுப்பப்பட்டாள்.
7.30.29
ततस्तस्य परिज्ञाय महास्थैर्यं महामुनेः ।
ज्ञात्वा तपसि सिद्धिं च पत्न्यर्थं स्पर्शिता तदा ॥ ७.३०.२९ ॥
பின்பு அந்த மகாமுனிவரின் பெரும் உறுதியையும் தவத்தில் பெற்ற சித்தியையும் அறிந்து, மனைவியின் பொருட்டு, அப்போது அவள் தொடப்பட்டாள்.
7.30.30
सङ्क्रुद्धस्त्वं हि धर्मात्मन् गत्वा तस्याश्रमं मुनेः ।
दृष्टवांश्च तदा तां स्त्रीं दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ७.३०.३० ॥
ஓ தர்மாத்மாவே, நீ கோபத்துடன் அந்த முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாய்; அப்போது அந்தப் பெண்ணை நெருப்புச் சுடரைப் போல ஒளிர்வதாகக் கண்டாய்.
7.30.31
सा त्वया धर्षिता शक्र कामार्तेन समन्युना ।
दृष्टस्त्वं च तदा तेन ह्याश्रमे परमर्षिणा ॥ ७.३०.३१ ॥
இந்திரனே, காமத்தால் வருந்தியும் சினத்துடனும் நீ அவளைத் தாக்கினாய்; அப்போது அந்தப் பெரிய முனிவர் ஆசிரமத்தில் உன்னைக் கண்டார்.
7.30.32
ततः क्रुद्धेन तेना ऽसि शप्तः परमतेजसा ।
गतो ऽसि येन देवेन्द्र दशाभागविपर्ययम् ॥ ७.३०.३२ ॥
அப்போது சினமடைந்த அந்த மிகு தேஜஸ்வி உன்னைச் சபித்தார்; தேவேந்திரனே, அதனால் உன் நிலை தலைகீழானது.
7.30.33
यस्मान्मे धर्षिता पत्नी त्वया वासव निर्भयम् ।
तस्मात्त्वं समरे राजञ्छत्रुहस्तं गमिष्यसि ॥ ७.३०.३३ ॥
நீ அஞ்சாமல் என் மனைவியைத் தாக்கினாய்; ஆகையால், வாசவனே, அரசனே, போரில் நீ எதிரியின் கைக்குச் செல்வாய்.
7.30.34
अयं तु भावो दुर्बुद्धे यस्त्वयेह प्रवर्तितः ।
मानुषेष्वपि लोकेषु भविष्यति न संशयः ॥ ७.३०.३४ ॥
தீய புத்தியுடையவனே, இங்கு நீ செய்த இந்தச் செயல் மனிதர்களின் உலகிலும் நிகழும்; இதில் ஐயமில்லை.
7.30.35
तत्रार्धं तस्य यः कर्ता त्वय्यर्धं निपतिष्यति ।
न च ते स्थावरं स्थानं भविष्यति न संशयः ॥ ७.३०.३५ ॥
அந்தச் செயலின் பாதி பலன் அதைச் செய்பவன் மீதும், பாதி உன் மீதும் விழும்; உன் நிலை நிலையானதாக இருக்காது; இதில் ஐயமில்லை.
7.30.36
यश्च यश्च सुरेन्द्रः स्याद्ध्रुवः स न भविष्यति ।
एष शापो मया मुक्त इत्यसौ त्वां तदा ऽब्रवीत् ॥ ७.३०.३६ ॥
எந்த இந்திரன் ஆனாலும் அவன் நிலையாக இருக்கமாட்டான். "இந்தச் சாபத்தை நான் விடுத்தேன்" என்று அவர் அப்போது உன்னிடம் கூறினார்.
7.30.37
तां तु भार्यां स निर्भर्त्स्य सो ऽब्रवीत्सुमहातपाः ।
दुर्विनीते विनिध्वंस ममाश्रमसमीपतः ॥ ७.३०.३७ ॥
அந்த மனைவியைக் கடிந்துகொண்டு அந்த மாபெரும் தவசி கூறினார்: "ஒழுக்கங்கெட்டவளே, அழிந்தவளே, என் ஆசிரமத்தின் அருகிலேயே!"
7.30.38
रूपयौवनसम्पन्ना यस्मात्त्वमनवस्थिता ।
तस्माद्रूपवती लोके न त्वमेका भविष्यति ॥ ७.३०.३८ ॥
அழகும் இளமையும் கொண்டிருந்தும் நீ நிலையற்று இருந்தாய்; ஆகையால் உலகில் நீ ஒருத்தியே அழகுடையவளாக இருக்கமாட்டாய்.
7.30.39
रूपं च ते प्रजाः सर्वा गमिष्यन्ति न संशयः ।
यत्तदेकं समाश्रित्य विभ्रमो ऽयमुपस्थितः ॥ ७.३०.३९ ॥
உன் அழகு எல்லா மக்களிடமும் செல்லும்; இதில் ஐயமில்லை. ஒன்றையே சார்ந்து இந்தப் பிழை எழுந்ததால் இவ்வாறு ஆகும்.
7.30.40
तदाप्रभृति भूयिष्ठं प्रजा रूपसमन्विताः ।
सा तं प्रसादयामास महर्षिं गौतमं तदा ॥ ७.३०.४० ॥
அன்று முதல் மக்கள் பெரும்பாலும் அழகுடையவர்களாயினர். அப்போது அவள் மகரிஷி கௌதமரைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றாள்.
7.30.41
अज्ञानाद्धर्षिता विप्र त्वद्रूपेण दिवौकसा ।
न कामकाराद्विप्रर्षे प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ७.३०.४१ ॥
அந்தணரே, அறியாமையால் உங்கள் உருவம் கொண்ட தேவனால் நான் மயக்கப்பட்டேன்; காம வசத்தால் அல்ல. ஓ விப்ரரிஷியே, அருள் புரியத் தகுந்தவர் நீங்கள்.
7.30.42
अहल्यया त्वेवमुक्तः प्रत्युवाच स गौतमः ।
उत्पत्स्यति महातेजा इक्ष्वाकूणां महारथः ॥ ७.३०.४२ ॥
அகல்யா இவ்வாறு கூறியபோது கௌதமர் பதில் அளித்தார்: "இக்ஷ்வாகுக்களிடையே மகா தேஜஸ்வியும் மகாரதியுமான ஒருவர் பிறப்பார்."
7.30.43
रामो नाम श्रुतो लोके वनं चाप्युपयास्यति ।
ब्राह्मणार्थे महाबाहुर्विष्णुर्मानुषविग्रहः ।
तं द्रक्ष्यसि यदा भद्रे ततः पूता भविष्यसि ॥ ७.३०.४३ ॥
உலகில் ராமன் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டவர், பெருந்தோள் கொண்ட விஷ்ணு மனிதவடிவம் கொண்டு பிராமணர்களுக்காக காட்டிற்கும் வருவார். நல்லவளே, அவரை நீ காணும்போது தூய்மையடைவாய்.
7.30.44
स हि पावयितुं शक्तस्त्वया यद्दुष्कृतं कृतम् ।
तस्यातिथ्यं च कृत्वा वै मत्समीपं गमिष्यसि ॥ ७.३०.४४ ॥
நீ செய்த தீவினையை நீக்கி தூய்மைப்படுத்த அவரால்தான் முடியும். அவருக்கு விருந்தோம்பல் செய்த பின்னர் நீ என் அருகில் வருவாய்.
7.30.45
वत्स्यसि त्वं मया सार्धं तदा हि वरवर्णिनि ।
एवमुक्त्वा स विप्रर्षिराजगाम स्वमाश्रमम् ॥ ७.३०.४५ ॥
அப்போது நீ என்னுடன் வாழ்வாய், அழகிய நிறமுடையவளே. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த விப்ரரிஷி தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.
7.30.46
तपश्चाचार सुमहत्सा पत्नी ब्रह्मवादिनः ।
शापोत्सर्गाद्धि तस्येदं मुनेः सर्वमुपस्थितम् ॥ ७.३०.४६ ॥
அந்த பிரம்மவாதியின் மனைவி மிகக் கடுமையான தவம் செய்தாள். அந்த முனிவரின் சாபம் வெளிப்பட்டதால்தான் இவை அனைத்தும் அவளுக்கு நேர்ந்தன.
7.30.47
तत्स्मर त्वं महाबाहो दुष्कृतं यत्त्वया कृतम् ।
तेन त्वं ग्रहणं शत्रोर्यातो नान्येन वासव ॥ ७.३०.४७ ॥
ஆகவே, பெருந்தோள் வீரனே, நீ செய்த தீவினையை நினைவுகூர். வாசவா, அதனால்தான் நீ எதிரியின் பிடியில் சிக்கினாய், வேறு காரணத்தால் அல்ல.
7.30.48
शीघ्रं वै यज यज्ञं त्वं वैष्णवं सुसमाहितः ।
पावितस्तेन यज्ञेन यास्यसे त्रिदिवं ततः ॥ ७.३०.४८ ॥
விரைவில் நீ முழு கவனத்துடன் வைஷ்ணவ யாகத்தைச் செய். அந்த யாகத்தால் தூய்மையடைந்து நீ பின்னர் சொர்க்கலோகம் செல்வாய்.
7.30.49
पुत्रश्च तव देवेन्द्र न विनष्टो महारणे ।
नीतः सन्निहितश्चैव आर्यकेण महोदधौ ॥ ७.३०.४९ ॥
தேவேந்திரனே, உன் மகன் அந்த மாபெரும் போரில் அழியவில்லை; ஆர்யகனால் பெருங்கடலுக்கு அழைத்துச் சென்று பாதுகாக்கப்பட்டான்.
7.30.50
एतच्छ्रुत्वा महेन्द्रस्तु यज्ञमिष्ट्वा च वैष्णवम् ।
पुनस्त्रिदिवमाक्रामदन्वशासच्च देवराट् ॥ ७.३०.५० ॥
இதைக் கேட்டு மகேந்திரன் வைஷ்ணவ யாகத்தைச் செய்து மீண்டும் சொர்க்கத்தில் ஏறி தேவராஜனாக ஆட்சி செய்தான்.
7.30.51
एतदिन्द्रजितो नाम बलं यत्कीर्तितं मया ।
निर्जितस्तेन देवेन्द्रः प्राणिनो ऽन्ये तु किं पुनः ॥ ७.३०.५१ ॥
இந்திரஜித்தின் இந்த வலிமையையே நான் கூறினேன்; அவன் தேவேந்திரனையும் வென்றான், மற்ற உயிரினங்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
7.30.52
आश्चर्यमिति रामश्च लक्ष्मणश्चाब्रवीत्तदा ।
अगस्त्यवचनं श्रुत्वा वानरा राक्षसास्तदा ॥ ७.३०.५२ ॥
'அற்புதம்!' என்று அப்போது ராமனும் லட்சுமணனும் கூறினர். அகஸ்தியரின் சொற்களைக் கேட்டு வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் வியந்தனர்.
7.30.53
विभीषणस्तु रामस्य पार्श्वस्थो वाक्यमब्रवीत् ।
आश्चर्यं स्मारितो ऽस्म्यद्य यत्तद्दृष्टं पुरातनम् ॥ ७.३०.५३ ॥
ராமன் அருகில் நின்றிருந்த விபீஷணன் கூறினான்: 'பண்டைக் காலத்தில் நான் கண்ட அந்த அற்புதம் இன்று எனக்கு நினைவு வந்தது.'
7.30.54
अगस्त्यं त्वब्रवीद्रामः सत्यमेतच्छ्रुतं च मे ॥ ७.३०.५४ ॥
ராமன் அகஸ்தியரிடம் கூறினான்: 'இது உண்மை; இதை நானும் கேட்டிருக்கிறேன்.'
7.30.55
एवं राम समुद्भूतो रावणो लोककण्टकः ।
सपुत्रो येन सङ्ग्रामे जितः शक्रः सुरेश्वरः ॥ ७.३०.५५ ॥
ராமா, இவ்வாறு உலகங்களுக்கு முள்ளாகிய ராவணன் தோன்றினான்; அவன் தன் மகனுடன் போரில் தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனையும் வென்றான்.