Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.31.1
ततो रामो महातेजा विस्मयात्पुनरेव हि ।
उवाच प्रणतो वाक्यमगस्त्यमृषिसत्तमम् ॥ ७.३१.१ ॥
Entonces Rāma, de gran esplendor, inclinándose de nuevo con asombro, dijo estas palabras a Agastya, el mejor de los sabios.
7.31.2
भगवन्राक्षसः क्रूरो यदाप्रभृति मेदिनीम् ।
पर्यटत्किं तदा लोकाः शून्या आसन्द्विजोत्तम ॥ ७.३१.२ ॥
Venerable, desde que el cruel rākṣasa comenzó a vagar por la tierra, ¿estaban entonces vacíos los mundos, oh mejor de los dvija?
7.31.3
राजा वा राजमात्रो वा किं तदा नात्र कश्चन ।
धर्षणं यत्र न प्राप्तो रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ७.३१.३ ॥
¿No había entonces aquí ningún rey ni mero funcionario real a quien Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, no hubiera humillado?
7.31.4
उताहो हतवीर्यास्ते बभूवुः पृथिवीक्षितः ।
बहिष्कृता वरास्त्रैश्च बहवो निर्जिता नृपाः ॥ ७.३१.४ ॥
¿O los gobernantes de la tierra habían perdido su valor? ¿Fueron muchos reyes expulsados y vencidos por excelentes armas?
7.31.5
राघवस्य वचः श्रुत्वा ह्यगस्त्यो भगवानृषिः ।
उवाच रामं प्रहसन्पितामह इवेश्वरम् ॥ ७.३१.५ ॥
Habiendo oído las palabras de Rāghava, el venerable sabio Agastya, sonriendo, habló a Rāma como el abuelo habla al Señor.
7.31.6
इत्येवं बाधमानस्तु पार्थिवान्पार्थिवर्षभ ।
चचार रावणो राम पृथिवीं पृथिवीपते ॥ ७.३१.६ ॥
Así Rāvaṇa vagó por la tierra oprimiendo a los reyes, oh Rāma, señor de la tierra, toro entre los reyes.
7.31.7
ततो माहिष्मतीं नाम पुरीं स्वर्गपुरीप्रभाम् ।
सम्प्राप्तो यत्र सान्निध्यं सदासीद्वसुरेतसः ॥ ७.३१.७ ॥
Entonces llegó a la ciudad llamada Māhiṣmatī, resplandeciente como la ciudad del cielo, donde Vasu-retas (Agni) siempre estaba presente.
7.31.8
तुल्य आसीन्नृपस्तस्य प्रभावाद्वसुरेतसः ।
अर्जुनो नाम यत्राग्निः शरकुण्डेशयः सदा ॥ ७.३१.८ ॥
Por el poder de Vasu-retas (Agni), el rey de allí era igual a él: se llamaba Arjuna; donde Agni, yacente en un foso de flechas, siempre residía.
7.31.9
तमेव दिवसं सो ऽथ हैहयाधिपतिर्बली ।
अर्जुनो नर्मदां रन्तुं गतः स्त्रीभिः सहेश्वरः ॥ ७.३१.९ ॥
Ese mismo día, el poderoso señor de los Haihayas, Arjuna, había ido al Narmadā con mujeres para deleitarse.
7.31.10
तमेव दिवसं सो ऽथ रावणस्तत्र आगतः ।
रावणो राक्षसेन्द्रस्तु तस्यामात्यानपृच्छत ॥ ७.३१.१० ॥
Ese mismo día, Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, llegó allí e interrogó a sus ministros.
7.31.11
क्वार्जुनो नृपतिः शीघ्रं सम्यगाख्यातुमर्हथ ।
रावणो ऽहमनुप्राप्तो युद्धेप्सुर्नृवरेण ह ।
ममागमनमप्यग्रे युष्माभिः सन्निवेद्यताम् ॥ ७.३१.११ ॥
¿Dónde está el rey Arjuna? Decídmelo pronto y con exactitud. Yo, Rāvaṇa, he venido deseando combatir con el mejor de los hombres. Anunciadle primero mi llegada.
7.31.12
इत्येवं रावणेनोक्तास्ते ऽमात्याः सुविपश्चितः ।
अब्रुवन्राक्षसपतिमसान्निध्यं महीपतेः ॥ ७.३१.१२ ॥
Así interpelados por Rāvaṇa, aquellos sabios ministros dijeron al señor de los rākṣasas que el rey no estaba presente.
7.31.13
श्रुत्वा विश्रवसः पुत्रः पौराणामर्जुनं गतम् ।
अपसृत्यागतो विन्ध्यं हिमवत्सन्निभं गिरिम् ॥ ७.३१.१३ ॥
Al oír que Arjuna había ido a la tierra de los Paurāṇas, el hijo de Viśravas se retiró y llegó al monte Vindhya, semejante al Himālaya.
7.31.14
स तमभ्रमिवाविष्टमुद्भ्रन्तमिव मेदिनीम् ।
अपश्यद्रावणो विन्ध्यमालिखन्तमिवाम्बरम् ॥ ७.३१.१४ ॥
Rāvaṇa vio aquel Vindhya, como si estuviera envuelto en nubes, como si vagara por la tierra, como si raspara el cielo.
7.31.15
सहस्रशिखरोपेतं सिंहाध्युषितकन्दरम् ।
प्रपातपतितैस्तोयैः साट्टहासमिवाम्बुधिम् ॥ ७.३१.१५ ॥
Tenía mil cumbres, sus cuevas habitadas por leones; con aguas que caían en cascadas parecía el océano riendo a carcajadas.
7.31.16
देवदानवगन्धर्वैः साप्सरोगणकिन्नरैः ।
स्वस्त्रीभिः क्रीडमानैश्च स्वर्गभूतं महोच्छ्रयम् ॥ ७.३१.१६ ॥
Dioses, demonios y gandharvas, junto con grupos de apsarases y kinnaras, jugaban con sus propias esposas; era semejante al cielo y muy alto.
7.31.17
नदीभिः स्यन्दमानाभिः स्फटिकप्रतिमं जलम् ।
फणाभिश्चलजिह्वाभिरनन्तमिव विष्ठितम् ॥ ७.३१.१७ ॥
Con sus ríos que fluían, su agua era como cristal; se erguía como Ananta con capuchas y lenguas centelleantes.
7.31.18
उत्क्रामन्तं दरीवन्तं हिमवत्सन्निभं गिरिम् ।
पश्यमानस्ततो विन्ध्यं रावणो नर्मदां ययौ ॥ ७.३१.१८ ॥
Mirando aquella alta montaña llena de cuevas, semejante al Himālaya, Rāvaṇa entonces fue del Vindhya al Narmadā.
7.31.19
चलोपलजलां पुण्यां पश्चिमोदधिगामिनीम् ॥ ७.३१.१९ ॥
El sagrado Narmadā, con aguas llenas de piedras móviles, que fluye hacia el océano occidental.
7.31.20
महिषैः सृमरैः सिंहैः शार्दूलर्क्षगजोत्तमैः ।
उष्णाभितप्तैस्तृषितैः सङ्क्षोभितजलाशयाम् ॥ ७.३१.२० ॥
Cuyos estanques estaban agitados por búfalos, ciervos sṛmara, leones, tigres, osos y los mejores elefantes, abrasados por el calor y sedientos.
7.31.21
चक्रवाकैः सकारण्डैः सहंसजलकुक्कुटैः ।
सारसैश्च सदा मत्तैः सुकूजद्भिः समावृताम् ॥ ७.३१.२१ ॥
Rodeada de chakravākas, patos kāraṇḍava, cisnes, aves acuáticas y grullas sārasa, siempre alegres y embriagadas, cantando dulcemente.
7.31.22
फुल्लद्रुमकृतोत्तंसां चक्रवाकयुगस्तनीम् ।
विस्तीर्णपुलिनश्रोणीं हंसावलिसुमेखलाम् ॥ ७.३१.२२ ॥
Luciendo árboles en flor como corona, con parejas de chakravākas por pechos, amplias riberas arenosas por caderas y hileras de cisnes como un hermoso cinturón.
7.31.23
पुष्परेण्वनुलिप्ताङ्गीं जलफेनामलांशुकाम् ।
जलावगाहसंस्पर्शां फुल्लोत्पलशुभेक्षणाम् ।
पुष्पकादवरुह्याशु नर्मदां सरितां वराम् ॥ ७.३१.२३ ॥
Con los miembros cubiertos de polen de flores, vestida con un manto inmaculado de espuma de agua, tocada por el baño en sus aguas, de ojos auspiciosos como lotos en flor: Rāvaṇa descendió rápidamente del carro Puṣpaka hacia la Narmadā, la mejor de los ríos.
7.31.24
इष्टामिव वरां नारीमवगाह्य दशाननः ।
स तस्याः पुलिने रम्ये नानामुनिनिषेविते ॥ ७.३१.२४ ॥
Como quien entra en una mujer deseada y excelente, el de diez rostros se sumergió en sus aguas; y estaba en su ribera agradable, frecuentada por muchos sabios.
7.31.25
उपोपविष्टैः सचिवैः सार्धं राक्षसपुङ्गवः ।
प्रख्याय नर्मदां सो ऽथ गङ्गेयमिति रावणः ॥ ७.३१.२५ ॥
Sentado junto a sus ministros, Rāvaṇa, el mejor de los rākṣasas, reconoció el Narmadā y lo tomó por el Gaṅgā.
7.31.26
नर्मदादर्शजं हर्षमाप्तवान् राक्षसाधिपः ।
उवाच सचिवांस्तत्र सलीलं शुकसारणौ ॥ ७.३१.२६ ॥
Lleno de alegría al contemplar el Narmadā, el señor de los rākṣasas habló allí juguetonamente a Śuka y Sāraṇa.
7.31.27
एष रश्मिसहस्रेण जगत्कृत्वैव काञ्चनम् ।
तीक्ष्णतापकरः सूर्यो नभसो ऽर्धं समाश्रितः ॥ ७.३१.२७ ॥
Este sol, habiendo vuelto dorado el mundo con mil rayos y dando un calor intenso, ha alcanzado la mitad del cielo.
7.31.28
मामासीनं विदित्वैव चन्द्रायति दिवाकरः ॥ ७.३१.२८ ॥
Como si supiera que yo estoy sentado aquí, el sol se comporta como la luna.
7.31.29
नर्मदाजलशीतश्च सुगन्धिः श्रमनाशनः ।
मद्भयादनिलो ऽप्यत्र वात्येष सुसमाहितः ॥ ७.३१.२९ ॥
Este viento, fresco por las aguas del Narmadā, fragante y que disipa el cansancio, sopla aquí muy suavemente por temor a mí.
7.31.30
इयं वापि सरिच्छ्रेष्ठा नर्मदा नर्मवर्धिनी ।
नक्रमीनविहङ्गोर्मिः सभयेवाङ्गना स्थिता ॥ ७.३१.३० ॥
Este mejor de los ríos, el Narmadā, que acrecienta el deleite, se alza con sus olas de cocodrilos, peces y aves, como una mujer asustada.
7.31.31
तद्भवन्तः क्षताः शस्त्रैर्नृपैरिन्द्रसमैर्युधि ।
चन्दनस्य रसेनेव रुधिरेण समुक्षिताः ॥ ७.३१.३१ ॥
Por eso fuisteis heridos en la batalla por armas de reyes iguales a Indra, rociados de sangre como con jugo de sándalo.
7.31.32
ते यूयमवगाहध्वं नर्मदां शर्मदां शुभाम् ।
महापद्ममुखा मत्ता गङ्गामिव गहागजाः ।
अस्यां स्नात्वा महानद्यां पाप्मानं विप्रमोक्ष्यथ ॥ ७.३१.३२ ॥
Bañaos todos en la auspiciosa y deleitosa Narmadā, como elefantes salvajes embravecidos que descienden al Gangā. Habiéndoos bañado en este gran río, quedaréis libres por completo del pecado.
7.31.33
अहमप्यद्य पुलिने शरदिन्दुसमप्रभे ।
पुष्पोपहारं शनकैः करिष्यामि कपर्दिनः ॥ ७.३१.३३ ॥
Hoy yo también, lentamente, en la orilla arenosa brillante como la luna de otoño, ofreceré flores a Śiva de cabellos enmarañados.
7.31.34
रावणेनैवमुक्तास्तु प्रहस्तशुकसारणाः ।
समहोदरधूम्राक्षा नर्मदां विजगाहिरे ॥ ७.३१.३४ ॥
Así exhortados por Rāvaṇa, Prahasta, Śuka y Sāraṇa, junto con Mahodara y Dhūmrākṣa, se sumergieron en la Narmadā.
7.31.35
राक्षसेन्द्रगजैस्तैस्तु क्षोभिता नर्मदा नदी ।
वामनाञ्जनपद्माद्यैर्गङ्गा इव महागजैः ॥ ७.३१.३५ ॥
Por aquellos elefantes del señor de los rākṣasas el río Narmadā fue agitado, como el Gangā lo es por grandes elefantes como Vāmana, Añjana y Padma.
7.31.36
ततस्ते राक्षसाः स्नात्वा नर्मदायां महाबलाः ।
उत्तीर्य पुष्पाण्याजह्रुर्बल्यर्थं रावणस्य तु ॥ ७.३१.३६ ॥
Entonces aquellos rākṣasas poderosos, habiéndose bañado en la Narmadā y salido del agua, trajeron flores para la ofrenda de Rāvaṇa.
7.31.37
नर्मदापुलिने हृद्ये शुभ्राभ्रसदृशप्रभे ।
राक्षसैस्तु मुहूर्तेन कृतः पुष्पमयो गिरिः ॥ ७.३१.३७ ॥
En la hermosa orilla del Narmadā, resplandeciente como nubes blancas, los rākṣasas, en un instante, hicieron una montaña hecha de flores.
7.31.38
पुष्पेषूपहृतेष्वेवं रावणो राक्षसेश्वरः ।
अवतीर्णो नदीं स्नातुं गङ्गामिव महागजः ॥ ७.३१.३८ ॥
Traídas así las flores, Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, descendió al río para bañarse, como un gran elefante que desciende al Gaṅgā.
7.31.39
तत्र स्नात्वा च विधिवज्जप्त्वा जप्यमनुत्तमम् ।
नर्मदासलिलात्तस्मादुत्ततार स रावणः ॥ ७.३१.३९ ॥
Allí, habiéndose bañado y recitado según el rito el supremo mantra, Rāvaṇa salió de las aguas del Narmadā.
7.31.40
ततः क्लिन्नाम्बरं त्यक्त्वा शुक्लवस्त्रसमावृतम् ।
रावणं प्राञ्जलिं यान्तमन्वयुः सर्वराक्षसाः ॥ ७.३१.४० ॥
Luego, habiéndose quitado la ropa mojada y vestido de blanco, Rāvaṇa iba con las palmas juntas, y todos los rākṣasas lo seguían.
7.31.41
तद्गतीवशमापन्ना मूर्तिमन्त इवाचलाः ।
यत्र यत्र च याति स्म रावणो राक्षसेश्वरः ।
जाम्बूनदमयं लिङ्गं तत्र तत्र स्म नीयते ॥ ७.३१.४१ ॥
Sujetos al movimiento de él, los rākṣasas avanzaban como montañas encarnadas; dondequiera que iba Rāvaṇa, señor de los rākṣasas, se llevaba un liṅga de oro.
7.31.42
वालुकावेदिमध्ये तु तल्लिङ्गं स्थाप्य रावणः ।
अर्चयामास गन्धैश्च पुष्पैश्चामृतगन्धिभिः ॥ ७.३१.४२ ॥
Habiendo colocado aquel liṅga en medio de un altar de arena, Rāvaṇa lo adoró con perfumes y con flores de aroma de néctar.
7.31.43
ततः सतामार्तिहरं परं वरं वरप्रदं चन्द्रमयूखभूषणम् ।
समर्चयित्वा स निशाचरो जगौ प्रसार्य हस्तान्प्रणनर्त चाग्रतः ॥ ७.३१.४३ ॥
Entonces aquel морador de la noche, habiendo adorado bien a aquel supremo remover de la aflicción de los buenos, otorgador de dones, adornado con rayos de luna, cantó; y extendiendo los brazos danzó ante él.