Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.31.1
ततो रामो महातेजा विस्मयात्पुनरेव हि ।
उवाच प्रणतो वाक्यमगस्त्यमृषिसत्तमम् ॥ ७.३१.१ ॥
Da sprach Rāma von großem Glanz, sich erneut in Verwunderung verneigend, diese Worte zu Agastya, dem besten der Weisen.
7.31.2
भगवन्राक्षसः क्रूरो यदाप्रभृति मेदिनीम् ।
पर्यटत्किं तदा लोकाः शून्या आसन्द्विजोत्तम ॥ ७.३१.२ ॥
Ehrwürdiger, waren seit der Zeit, als der grausame Rākṣasa begann, über die Erde zu wandern, die Welten da leer, o Bester der Zweimalgeborenen?
7.31.3
राजा वा राजमात्रो वा किं तदा नात्र कश्चन ।
धर्षणं यत्र न प्राप्तो रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ७.३१.३ ॥
Gab es hier damals keinen König oder bloßen königlichen Beamten, den Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, nicht gedemütigt hatte?
7.31.4
उताहो हतवीर्यास्ते बभूवुः पृथिवीक्षितः ।
बहिष्कृता वरास्त्रैश्च बहवो निर्जिता नृपाः ॥ ७.३१.४ ॥
Oder hatten die Herrscher der Erde ihre Tapferkeit verloren? Waren viele Könige durch hervorragende Waffen vertrieben und besiegt worden?
7.31.5
राघवस्य वचः श्रुत्वा ह्यगस्त्यो भगवानृषिः ।
उवाच रामं प्रहसन्पितामह इवेश्वरम् ॥ ७.३१.५ ॥
Als der ehrwürdige Weise Agastya die Worte Rāghavas vernommen hatte, sprach er lächelnd zu Rāma, wie der Großvater zum Herrn spricht.
7.31.6
इत्येवं बाधमानस्तु पार्थिवान्पार्थिवर्षभ ।
चचार रावणो राम पृथिवीं पृथिवीपते ॥ ७.३१.६ ॥
So zog Rāvaṇa über die Erde und bedrängte die Könige, o Rāma, Herr der Erde, Stier unter den Königen.
7.31.7
ततो माहिष्मतीं नाम पुरीं स्वर्गपुरीप्रभाम् ।
सम्प्राप्तो यत्र सान्निध्यं सदासीद्वसुरेतसः ॥ ७.३१.७ ॥
Dann erreichte er die Stadt namens Māhiṣmatī, strahlend wie die Himmelsstadt, wo Vasu-retas (Agni) stets gegenwärtig war.
7.31.8
तुल्य आसीन्नृपस्तस्य प्रभावाद्वसुरेतसः ।
अर्जुनो नाम यत्राग्निः शरकुण्डेशयः सदा ॥ ७.३१.८ ॥
Durch die Macht Vasu-retas' (Agni) war der dortige König ihm gleich — er hieß Arjuna; dort, wo Agni, in einer Grube aus Pfeilen ruhend, stets weilte.
7.31.9
तमेव दिवसं सो ऽथ हैहयाधिपतिर्बली ।
अर्जुनो नर्मदां रन्तुं गतः स्त्रीभिः सहेश्वरः ॥ ७.३१.९ ॥
Eben an diesem Tag war der mächtige Herr der Haihayas, Arjuna, mit Frauen zur Narmadā gegangen, um sich zu vergnügen.
7.31.10
तमेव दिवसं सो ऽथ रावणस्तत्र आगतः ।
रावणो राक्षसेन्द्रस्तु तस्यामात्यानपृच्छत ॥ ७.३१.१० ॥
Eben an diesem Tag kam Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, dorthin und befragte seine Minister.
7.31.11
क्वार्जुनो नृपतिः शीघ्रं सम्यगाख्यातुमर्हथ ।
रावणो ऽहमनुप्राप्तो युद्धेप्सुर्नृवरेण ह ।
ममागमनमप्यग्रे युष्माभिः सन्निवेद्यताम् ॥ ७.३१.११ ॥
Wo ist König Arjuna? Sagt es mir schnell und genau. Ich, Rāvaṇa, bin gekommen, begierig nach dem Kampf mit dem besten der Menschen. Meldet ihm zuerst meine Ankunft.
7.31.12
इत्येवं रावणेनोक्तास्ते ऽमात्याः सुविपश्चितः ।
अब्रुवन्राक्षसपतिमसान्निध्यं महीपतेः ॥ ७.३१.१२ ॥
Von Rāvaṇa so angesprochen, sagten jene sehr weisen Minister dem Herrn der Rākṣasas, dass der König abwesend sei.
7.31.13
श्रुत्वा विश्रवसः पुत्रः पौराणामर्जुनं गतम् ।
अपसृत्यागतो विन्ध्यं हिमवत्सन्निभं गिरिम् ॥ ७.३१.१३ ॥
Als er hörte, dass Arjuna in das Land der Paurāṇas gegangen war, zog sich der Sohn Viśravas' zurück und kam zum Vindhya-Gebirge, das dem Himālaya glich.
7.31.14
स तमभ्रमिवाविष्टमुद्भ्रन्तमिव मेदिनीम् ।
अपश्यद्रावणो विन्ध्यमालिखन्तमिवाम्बरम् ॥ ७.३१.१४ ॥
Rāvaṇa sah jenes Vindhya, als wäre es von Wolken umhüllt, als irre es über die Erde, als kratze es den Himmel.
7.31.15
सहस्रशिखरोपेतं सिंहाध्युषितकन्दरम् ।
प्रपातपतितैस्तोयैः साट्टहासमिवाम्बुधिम् ॥ ७.३१.१५ ॥
Es hatte tausend Gipfel, seine Höhlen von Löwen bewohnt; mit den in Kaskaden stürzenden Wassern schien es, als lache das Meer laut auf.
7.31.16
देवदानवगन्धर्वैः साप्सरोगणकिन्नरैः ।
स्वस्त्रीभिः क्रीडमानैश्च स्वर्गभूतं महोच्छ्रयम् ॥ ७.३१.१६ ॥
Götter, Dämonen und Gandharvas spielten mit ihren Frauen zusammen mit Scharen von Apsarasen und Kinnaras; es war dem Himmel gleich und sehr hoch.
7.31.17
नदीभिः स्यन्दमानाभिः स्फटिकप्रतिमं जलम् ।
फणाभिश्चलजिह्वाभिरनन्तमिव विष्ठितम् ॥ ७.३१.१७ ॥
Mit den dahinfließenden Flüssen war sein Wasser wie Kristall; es stand da wie Ananta mit Hauben und zuckenden Zungen.
7.31.18
उत्क्रामन्तं दरीवन्तं हिमवत्सन्निभं गिरिम् ।
पश्यमानस्ततो विन्ध्यं रावणो नर्मदां ययौ ॥ ७.३१.१८ ॥
Während er jenen hohen Berg voller Höhlen betrachtete, der dem Himālaya glich, zog Rāvaṇa dann vom Vindhya zur Narmadā.
7.31.19
चलोपलजलां पुण्यां पश्चिमोदधिगामिनीम् ॥ ७.३१.१९ ॥
Die heilige Narmadā, mit Wassern voller bewegter Steine, die zum westlichen Ozean fließt.
7.31.20
महिषैः सृमरैः सिंहैः शार्दूलर्क्षगजोत्तमैः ।
उष्णाभितप्तैस्तृषितैः सङ्क्षोभितजलाशयाम् ॥ ७.३१.२० ॥
Deren Wasserbecken von Büffeln, Sṛmara-Hirschen, Löwen, Tigern, Bären und den besten Elefanten aufgewühlt waren, von der Hitze versengt und durstig.
7.31.21
चक्रवाकैः सकारण्डैः सहंसजलकुक्कुटैः ।
सारसैश्च सदा मत्तैः सुकूजद्भिः समावृताम् ॥ ७.३१.२१ ॥
Umgeben von Cakravāka-Gänsen, Kāraṇḍava-Enten, Schwänen, Wasservögeln und Sārasa-Kranichen, stets fröhlich berauscht und süß rufend.
7.31.22
फुल्लद्रुमकृतोत्तंसां चक्रवाकयुगस्तनीम् ।
विस्तीर्णपुलिनश्रोणीं हंसावलिसुमेखलाम् ॥ ७.३१.२२ ॥
Mit blühenden Bäumen als Krone, Paaren von Cakravāka-Gänsen als Brüsten, weiten Sandufern als Hüften und Reihen von Schwänen als feinem Gürtel.
7.31.23
पुष्परेण्वनुलिप्ताङ्गीं जलफेनामलांशुकाम् ।
जलावगाहसंस्पर्शां फुल्लोत्पलशुभेक्षणाम् ।
पुष्पकादवरुह्याशु नर्मदां सरितां वराम् ॥ ७.३१.२३ ॥
Mit blütenstaubbedeckten Gliedern, in ein makelloses Gewand aus Wasserschaum gekleidet, vom Bad in ihren Wassern berührt, mit glückverheißenden Augen wie erblühende Lotusse – stieg Rāvaṇa rasch vom Streitwagen Puṣpaka hinab zur Narmadā, der besten der Flüsse.
7.31.24
इष्टामिव वरां नारीमवगाह्य दशाननः ।
स तस्याः पुलिने रम्ये नानामुनिनिषेविते ॥ ७.३१.२४ ॥
Wie man in eine begehrte, vortreffliche Frau eintritt, so tauchte der Zehngesichtige in ihre Wasser; und er befand sich an ihrem lieblichen Ufer, das von vielen Weisen besucht wurde.
7.31.25
उपोपविष्टैः सचिवैः सार्धं राक्षसपुङ्गवः ।
प्रख्याय नर्मदां सो ऽथ गङ्गेयमिति रावणः ॥ ७.३१.२५ ॥
Mit seinen Ministern eng beisammen sitzend, hielt Rāvaṇa, der beste der Rākṣasas, die Narmadā für den Gaṅgā.
7.31.26
नर्मदादर्शजं हर्षमाप्तवान् राक्षसाधिपः ।
उवाच सचिवांस्तत्र सलीलं शुकसारणौ ॥ ७.३१.२६ ॥
Voll Freude über den Anblick der Narmadā sprach der Herr der Rākṣasas dort spielerisch zu Śuka und Sāraṇa.
7.31.27
एष रश्मिसहस्रेण जगत्कृत्वैव काञ्चनम् ।
तीक्ष्णतापकरः सूर्यो नभसो ऽर्धं समाश्रितः ॥ ७.३१.२७ ॥
Diese Sonne hat mit tausend Strahlen die Welt golden gemacht, spendet scharfe Hitze und ist bis zur Hälfte des Himmels gelangt.
7.31.28
मामासीनं विदित्वैव चन्द्रायति दिवाकरः ॥ ७.३१.२८ ॥
Als wüsste er, dass ich hier sitze, verhält sich die Sonne wie der Mond.
7.31.29
नर्मदाजलशीतश्च सुगन्धिः श्रमनाशनः ।
मद्भयादनिलो ऽप्यत्र वात्येष सुसमाहितः ॥ ७.३१.२९ ॥
Dieser Wind, kühl von den Wassern der Narmadā, duftend und die Müdigkeit vertreibend, weht hier sehr sanft aus Furcht vor mir.
7.31.30
इयं वापि सरिच्छ्रेष्ठा नर्मदा नर्मवर्धिनी ।
नक्रमीनविहङ्गोर्मिः सभयेवाङ्गना स्थिता ॥ ७.३१.३० ॥
Dieser beste der Flüsse, die Narmadā, die die Freude mehrt, steht mit ihren Wellen aus Krokodilen, Fischen und Vögeln da wie eine verängstigte Frau.
7.31.31
तद्भवन्तः क्षताः शस्त्रैर्नृपैरिन्द्रसमैर्युधि ।
चन्दनस्य रसेनेव रुधिरेण समुक्षिताः ॥ ७.३१.३१ ॥
Daher wurdet ihr im Kampf von den Waffen Indra gleicher Könige verwundet, mit Blut übergossen wie mit Sandelholzsaft.
7.31.32
ते यूयमवगाहध्वं नर्मदां शर्मदां शुभाम् ।
महापद्ममुखा मत्ता गङ्गामिव गहागजाः ।
अस्यां स्नात्वा महानद्यां पाप्मानं विप्रमोक्ष्यथ ॥ ७.३१.३२ ॥
Badet ihr alle in der glückverheißenden, freudespendenden Narmadā, wie brünstige Waldelefanten in den Gaṅgā steigen. Nachdem ihr in diesem großen Fluss gebadet habt, werdet ihr völlig von der Sünde befreit.
7.31.33
अहमप्यद्य पुलिने शरदिन्दुसमप्रभे ।
पुष्पोपहारं शनकैः करिष्यामि कपर्दिनः ॥ ७.३१.३३ ॥
Heute werde auch ich langsam am sandigen Ufer, hell wie der Herbstmond, dem Śiva mit dem Haarknoten eine Blumengabe darbringen.
7.31.34
रावणेनैवमुक्तास्तु प्रहस्तशुकसारणाः ।
समहोदरधूम्राक्षा नर्मदां विजगाहिरे ॥ ७.३१.३४ ॥
So angesprochen von Rāvaṇa, tauchten Prahasta, Śuka und Sāraṇa zusammen mit Mahodara und Dhūmrākṣa in die Narmadā.
7.31.35
राक्षसेन्द्रगजैस्तैस्तु क्षोभिता नर्मदा नदी ।
वामनाञ्जनपद्माद्यैर्गङ्गा इव महागजैः ॥ ७.३१.३५ ॥
Von jenen Elefanten des Rākṣasa-Herrschers wurde der Narmadā-Fluss aufgewühlt, wie der Gaṅgā von großen Elefanten wie Vāmana, Añjana und Padma aufgewühlt wird.
7.31.36
ततस्ते राक्षसाः स्नात्वा नर्मदायां महाबलाः ।
उत्तीर्य पुष्पाण्याजह्रुर्बल्यर्थं रावणस्य तु ॥ ७.३१.३६ ॥
Dann brachten jene mächtigen Rākṣasas, nachdem sie in der Narmadā gebadet und das Ufer erreicht hatten, Blumen für Rāvaṇas Opfergabe.
7.31.37
नर्मदापुलिने हृद्ये शुभ्राभ्रसदृशप्रभे ।
राक्षसैस्तु मुहूर्तेन कृतः पुष्पमयो गिरिः ॥ ७.३१.३७ ॥
Am lieblichen Ufer der Narmadā, leuchtend wie weiße Wolken, machten die Rākṣasas in einem Augenblick einen Berg aus Blumen.
7.31.38
पुष्पेषूपहृतेष्वेवं रावणो राक्षसेश्वरः ।
अवतीर्णो नदीं स्नातुं गङ्गामिव महागजः ॥ ७.३१.३८ ॥
Als so die Blumen gebracht waren, stieg Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, zum Baden in den Fluss hinab, wie ein großer Elefant in den Gaṅgā steigt.
7.31.39
तत्र स्नात्वा च विधिवज्जप्त्वा जप्यमनुत्तमम् ।
नर्मदासलिलात्तस्मादुत्ततार स रावणः ॥ ७.३१.३९ ॥
Dort, nachdem er gebadet und nach Vorschrift das höchste Mantra rezitiert hatte, stieg Rāvaṇa aus den Wassern der Narmadā.
7.31.40
ततः क्लिन्नाम्बरं त्यक्त्वा शुक्लवस्त्रसमावृतम् ।
रावणं प्राञ्जलिं यान्तमन्वयुः सर्वराक्षसाः ॥ ७.३१.४० ॥
Dann, nachdem er das nasse Gewand abgelegt und sich in weiße Tücher gehüllt hatte, ging Rāvaṇa mit gefalteten Händen, und alle Rākṣasas folgten ihm.
7.31.41
तद्गतीवशमापन्ना मूर्तिमन्त इवाचलाः ।
यत्र यत्र च याति स्म रावणो राक्षसेश्वरः ।
जाम्बूनदमयं लिङ्गं तत्र तत्र स्म नीयते ॥ ७.३१.४१ ॥
Seinem Schritt gehorchend, zogen die Rākṣasas wie verkörperte Berge dahin; wohin der Herr der Rākṣasas Rāvaṇa auch ging, dorthin trug man ein goldenes Liṅga.
7.31.42
वालुकावेदिमध्ये तु तल्लिङ्गं स्थाप्य रावणः ।
अर्चयामास गन्धैश्च पुष्पैश्चामृतगन्धिभिः ॥ ७.३१.४२ ॥
Nachdem er jenes Liṅga in der Mitte eines Sandaltars aufgestellt hatte, verehrte Rāvaṇa es mit Düften und mit Blumen von ambrosischem Duft.
7.31.43
ततः सतामार्तिहरं परं वरं वरप्रदं चन्द्रमयूखभूषणम् ।
समर्चयित्वा स निशाचरो जगौ प्रसार्य हस्तान्प्रणनर्त चाग्रतः ॥ ७.३१.४३ ॥
Dann sang jener Nachtwandler, nachdem er jenen Höchsten, den Vertreiber des Leids der Guten, den Gewährer von Gunsten, mit Mondstrahlen geschmückt, wohl verehrt hatte; und mit ausgestreckten Armen tanzte er vor ihm.