رامايانا فالميكي · السارغا 7.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.52.1
तत्र तां रजनीमुष्य केशिन्यां रघुनन्दनः ।
प्रभाते पुनरुत्थाय लक्ष्मणः प्रययौ तदा ॥ ७.५२.१ ॥
وهناك، بعد أن قضى تلك الليلة على ضفاف الكيشيني، نهض لكشمانا، بهجة آل راغو، مجددا عند الفجر ثم انطلق حينئذ.
7.52.2
ततो ऽर्धदिवसे प्राप्ते प्रविवेश महारथः ।
अयोध्यां रत्नसम्पूर्णां हृष्टपुष्टजनावृताम् ॥ ७.५२.२ ॥
ثم حين حلّ منتصف النهار، دخل ذلك الرامي العظيم إلى أيوديا، المليئة بالجواهر والمحاطة بالناس المبتهجين المزدهرين.
7.52.3
सौमित्रिस्तु परं दैन्यं जगाम सुमहामतिः ।
रामपादौ समासाद्य वक्ष्यामि किमहं गतः ॥ ७.५२.३ ॥
لكن لكشمانا ابن سوميترا، مع حكمته البالغة، وقع في حزن عميق. فلما وصل إلى قدمي راما، فكّر: «ماذا أقول؟ وقد جئت، فماذا فعلت؟»
7.52.4
तस्यैवं चिन्तयानस्य भवनं शशिसन्निभम् ।
रामस्य परमोदारं पुरस्तान्समदृश्यत ॥ ७.५२.४ ॥
وبينما هو يفكر هكذا، ظهر أمامه قصر راما الفخم جدا، الشبيه بالقمر.
7.52.5
राज्ञस्तु भवनद्वारि सो ऽवतीर्य रथोत्तमात् ।
अवाङ्मुखो दीनमनाः प्रविवेशानिवारितः ॥ ७.५२.५ ॥
عند باب قصر الملك نزل من العربة الفاخرة، ودخل مطأطئ الوجه حزين النفس، دون أن يمنعه أحد.
7.52.6
स दृष्ट्वा राघवं दीनमासीनं परमासने ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां ददर्शाग्रजमग्रतः ॥ ७.५२.६ ॥
رأى راغافا جالسا في أعلى المقاعد حزينا، وبعينين مملوءتين بالدموع أبصر أخاه الأكبر أمامه.
7.52.7
जग्राह चरणौ तस्य लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
उवाच दीनया वाचा प्राञ्जलिः सुसमाहितः ॥ ७.५२.७ ॥
أمسك لاكشمانا قدميه وقلبه مثقل بالحزن، ثم تكلم بصوت حزين، وقد ضم كفيه وأصغى بكل انتباهه.
7.52.8
आर्यस्याज्ञां पुरस्कृत्य विसृज्य जनकात्मजाम् ।
गङ्गातीरे यथोद्दिष्टे वाल्मीकेराश्रमे शुचौ ॥ ७.५२.८ ॥
وضعت أمر السيد نصب عيني، وتركت ابنة جناكا على ضفة الغانج في صومعة فالميكي الطاهرة، كما أُمرت تماماً.
7.52.9
तत्र तां च शुभाचारामाश्रमान्ते यशस्विनीम् ।
पुनरप्यागतो वीर पादमूलमुपासितुम् ॥ ७.५२.९ ॥
هناك، عند طرف الصومعة، تركتها، الفاضلة المجيدة؛ والآن عدت، أيها البطل، لأخدم قدميك.
7.52.10
मा शुचः पुरुषव्याघ्र कालस्य गतिरीदृशी ।
त्वद्विधा न हि शोचन्ति बुद्धिमन्तो मनस्विनः ॥ ७.५२.१० ॥
لا تحزن، أيها النمر بين الرجال؛ هكذا مسار الزمن. ذوو الحكمة وعلو النفس مثلك لا يحزنون.
7.52.11
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ ७.५२.११ ॥
كل مكتسَب ينتهي إلى الفناء، وكل علوّ ينتهي إلى السقوط، وكل اتحاد ينتهي إلى الفراق، والحياة تنتهي إلى الموت.
7.52.12
तस्मात्पुत्रेषु दारेषु मित्रेषु च धनेषु च ।
नातिप्रसङ्गः कर्तव्यो विप्रयोगो हि तैर्ध्रुवम् ॥ ७.५२.१२ ॥
فلذلك لا ينبغي التعلق المفرط بالأبناء والزوجات والأصدقاء والثروة، فالفراق عنهم أمر محقق.
7.52.13
शक्तस्त्वमात्मना ऽ ऽत्मानं विनेतुं मनसैव हि ।
लोकान्सर्वांश्च काकुत्स्थ किं पुनः शोकमात्मनः ॥ ७.५२.१३ ॥
يا كاكُتْستها، أنت قادر على ضبط نفسك وجميع العوالم بالعقل وحده، فكم بالأحرى حزنك أنت؟
7.52.14
नेदृशेषु विमुह्यन्ति त्वद्विधाः पुरुषर्षभाः ।
अपवादः स किल ते पुनरेष्यति राघव ॥ ७.५२.१४ ॥
يا راغافا، إن أمثالك من خيرة الرجال لا يحتارون في مثل هذه الأمور؛ ولكن ذلك القيل والقال سيعود إليك مرة أخرى.
7.52.15
यदर्थं मैथिली त्यक्ता अपवादभयान्नृप ।
सो ऽपवादः पुरे राजन्भविष्यति न संशयः ॥ ७.५२.१५ ॥
يا ملك، إن ذلك القيل والقال الذي هُجرت من أجل الخوف منه مَايْثِلِي سينشأ في المدينة؛ ولا شك في ذلك.
7.52.16
स त्वं पुरुषशार्दूल धैर्येण सुसमाहितः ।
त्यजैनां दुर्बलां बुद्धिं सन्तापं मा कुरुष्व ह ॥ ७.५२.१६ ॥
يا نمر الرجال، فاثبت بعزم وتماسك، واترك هذا الفكر الضعيف، ولا تُحزن نفسك.
7.52.17
एवमुक्तः स काकुत्स्थो लक्ष्मणेन महात्मना ।
उवाच परया प्रीत्या सौमित्रिं मित्रवत्सलः ॥ ७.५२.१७ ॥
فلما قال مهاتما لكشمانا هكذا، تكلم كاكُتْستها المحب لأصدقائه إلى سَوْمِتْرِي بمحبة عظيمة.
7.52.18
एवमेतन्नरश्रेष्ठ यथा वदसि लक्ष्मण ।
परितोषश्च मे वीर मम कार्यानुशासने ॥ ७.५२.१८ ॥
هكذا الأمر يا لكشمانا، أفضل الرجال، كما تقول؛ ويا بطل، إنني راضٍ بتوجيهك في شأن واجبي.
7.52.19
निवृत्तिश्चागता सौम्य सन्तापश्च निराकृतः ।
भवद्वाक्यैः सुरुचिरैरनुनीतो ऽस्मि लक्ष्मण ॥ ७.५२.१९ ॥
يا لكشمنا الوديع، بكلماتك البالغة العذوبة نلتُ الراحة، وزال عني الكدر، وقد تسلّيت.