Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.52.1
तत्र तां रजनीमुष्य केशिन्यां रघुनन्दनः ।
प्रभाते पुनरुत्थाय लक्ष्मणः प्रययौ तदा ॥ ७.५२.१ ॥
Dort, nachdem er jene Nacht am Ufer der Keśinī verbracht hatte, erhob sich Lakṣmaṇa, die Freude der Raghus, bei Morgengrauen wieder und brach dann auf.
7.52.2
ततो ऽर्धदिवसे प्राप्ते प्रविवेश महारथः ।
अयोध्यां रत्नसम्पूर्णां हृष्टपुष्टजनावृताम् ॥ ७.५२.२ ॥
Dann, als es Mittag geworden war, betrat der große Wagenkämpfer Ayodhyā, die voller Juwelen war und von fröhlichen, wohlhabenden Menschen umgeben.
7.52.3
सौमित्रिस्तु परं दैन्यं जगाम सुमहामतिः ।
रामपादौ समासाद्य वक्ष्यामि किमहं गतः ॥ ७.५२.३ ॥
Doch Lakṣmaṇa, Sohn der Sumitrā, obwohl sehr weise, verfiel in tiefe Niedergeschlagenheit. Als er Rāmas Füße erreicht hatte, dachte er: "Was soll ich sagen? Nachdem ich hierher gekommen bin, was habe ich getan?"
7.52.4
तस्यैवं चिन्तयानस्य भवनं शशिसन्निभम् ।
रामस्य परमोदारं पुरस्तान्समदृश्यत ॥ ७.५२.४ ॥
Während er so dachte, erschien vor ihm Rāmas überaus prächtige Wohnung, dem Mond gleich.
7.52.5
राज्ञस्तु भवनद्वारि सो ऽवतीर्य रथोत्तमात् ।
अवाङ्मुखो दीनमनाः प्रविवेशानिवारितः ॥ ७.५२.५ ॥
Am Tor des königlichen Palastes stieg er von dem herrlichen Wagen herab und trat, das Antlitz gesenkt und das Gemüt betrübt, ungehindert ein.
7.52.6
स दृष्ट्वा राघवं दीनमासीनं परमासने ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां ददर्शाग्रजमग्रतः ॥ ७.५२.६ ॥
Er sah Rāghava, betrübt, auf dem höchsten Sitz thronend, und mit tränenerfüllten Augen erblickte er seinen älteren Bruder vor sich.
7.52.7
जग्राह चरणौ तस्य लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
उवाच दीनया वाचा प्राञ्जलिः सुसमाहितः ॥ ७.५२.७ ॥
Lakṣmaṇa, das Herz betrübt, ergriff seine Füße und sprach mit gefalteten Händen und ganzer Sammlung in klagender Stimme.
7.52.8
आर्यस्याज्ञां पुरस्कृत्य विसृज्य जनकात्मजाम् ।
गङ्गातीरे यथोद्दिष्टे वाल्मीकेराश्रमे शुचौ ॥ ७.५२.८ ॥
Den Befehl des Edlen vor Augen, ließ ich die Tochter Janakas am Ufer des Gaṅgā in der reinen Einsiedelei Vālmīkis zurück, genau wie befohlen.
7.52.9
तत्र तां च शुभाचारामाश्रमान्ते यशस्विनीम् ।
पुनरप्यागतो वीर पादमूलमुपासितुम् ॥ ७.५२.९ ॥
Dort, am Rande der Einsiedelei, ließ ich sie zurück, die Tugendhafte und Ruhmreiche; und nun bin ich zurückgekehrt, o Held, um dir zu Füßen zu dienen.
7.52.10
मा शुचः पुरुषव्याघ्र कालस्य गतिरीदृशी ।
त्वद्विधा न हि शोचन्ति बुद्धिमन्तो मनस्विनः ॥ ७.५२.१० ॥
Sei nicht betrübt, o Tiger unter den Menschen; so ist der Lauf der Zeit. Weise und hochgesinnte Menschen wie du trauern nicht.
7.52.11
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ ७.५२.११ ॥
Alle Anhäufungen enden im Verfall, alle Höhen im Sturz, alle Verbindungen in der Trennung, und das Leben endet im Tod.
7.52.12
तस्मात्पुत्रेषु दारेषु मित्रेषु च धनेषु च ।
नातिप्रसङ्गः कर्तव्यो विप्रयोगो हि तैर्ध्रुवम् ॥ ७.५२.१२ ॥
Darum soll man nicht übermäßig an Söhnen, Frauen, Freunden oder Reichtum hängen, denn die Trennung von ihnen ist gewiss.
7.52.13
शक्तस्त्वमात्मना ऽ ऽत्मानं विनेतुं मनसैव हि ।
लोकान्सर्वांश्च काकुत्स्थ किं पुनः शोकमात्मनः ॥ ७.५२.१३ ॥
O Kākutstha, du vermagst dich selbst und alle Welten allein durch den Geist zu bezähmen; wie viel mehr dann deinen eigenen Kummer?
7.52.14
नेदृशेषु विमुह्यन्ति त्वद्विधाः पुरुषर्षभाः ।
अपवादः स किल ते पुनरेष्यति राघव ॥ ७.५२.१४ ॥
O Rāghava, Männer von deinem Rang lassen sich von solchen Dingen nicht verwirren; doch jene öffentliche Schmach wird dich wieder erreichen.
7.52.15
यदर्थं मैथिली त्यक्ता अपवादभयान्नृप ।
सो ऽपवादः पुरे राजन्भविष्यति न संशयः ॥ ७.५२.१५ ॥
O König, eben jene öffentliche Schmach, derentwegen Maithilī aus Furcht vor übler Nachrede verlassen wurde, wird in der Stadt entstehen; daran besteht kein Zweifel.
7.52.16
स त्वं पुरुषशार्दूल धैर्येण सुसमाहितः ।
त्यजैनां दुर्बलां बुद्धिं सन्तापं मा कुरुष्व ह ॥ ७.५२.१६ ॥
O Tiger unter den Männern, sei standhaft und wohl gesammelt, lege diesen schwachen Gedanken ab und quäle dich nicht.
7.52.17
एवमुक्तः स काकुत्स्थो लक्ष्मणेन महात्मना ।
उवाच परया प्रीत्या सौमित्रिं मित्रवत्सलः ॥ ७.५२.१७ ॥
Als der großherzige Lakṣmaṇa so gesprochen hatte, sprach Kākutstha, seinen Freunden zugetan, mit höchster Zuneigung zu Saumitri.
7.52.18
एवमेतन्नरश्रेष्ठ यथा वदसि लक्ष्मण ।
परितोषश्च मे वीर मम कार्यानुशासने ॥ ७.५२.१८ ॥
So ist es, bester der Männer Lakṣmaṇa, wie du sagst; und, o Held, ich bin zufrieden mit deiner Belehrung über meine Pflicht.
7.52.19
निवृत्तिश्चागता सौम्य सन्तापश्च निराकृतः ।
भवद्वाक्यैः सुरुचिरैरनुनीतो ऽस्मि लक्ष्मण ॥ ७.५२.१९ ॥
Sanfter Lakṣmaṇa, durch deine überaus angenehmen Worte habe ich Erleichterung gefunden; mein Kummer ist vergangen, und ich bin getröstet.