Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.52.1
तत्र तां रजनीमुष्य केशिन्यां रघुनन्दनः ।
प्रभाते पुनरुत्थाय लक्ष्मणः प्रययौ तदा ॥ ७.५२.१ ॥
Ali, tendo passado aquela noite à margem do Keśinī, Lakṣmaṇa, alegria dos Raghus, levantou-se novamente ao amanhecer e então partiu.
7.52.2
ततो ऽर्धदिवसे प्राप्ते प्रविवेश महारथः ।
अयोध्यां रत्नसम्पूर्णां हृष्टपुष्टजनावृताम् ॥ ७.५२.२ ॥
Então, chegado o meio-dia, o grande condutor de carros entrou em Ayodhyā, cheia de joias e rodeada de gente alegre e próspera.
7.52.3
सौमित्रिस्तु परं दैन्यं जगाम सुमहामतिः ।
रामपादौ समासाद्य वक्ष्यामि किमहं गतः ॥ ७.५२.३ ॥
Mas Lakṣmaṇa, filho de Sumitrā, embora muito sábio, caiu em profunda abatimento. Ao chegar aos pés de Rāma, pensou: "O que direi? Tendo vindo, o que fiz?"
7.52.4
तस्यैवं चिन्तयानस्य भवनं शशिसन्निभम् ।
रामस्य परमोदारं पुरस्तान्समदृश्यत ॥ ७.५२.४ ॥
Enquanto pensava assim, a morada de Rāma, a mais magnífica, semelhante à lua, surgiu diante dele.
7.52.5
राज्ञस्तु भवनद्वारि सो ऽवतीर्य रथोत्तमात् ।
अवाङ्मुखो दीनमनाः प्रविवेशानिवारितः ॥ ७.५२.५ ॥
Na porta do palácio do rei, desceu do excelente carro e entrou, com o rosto baixo e o ânimo triste, sem que ninguém o impedisse.
7.52.6
स दृष्ट्वा राघवं दीनमासीनं परमासने ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां ददर्शाग्रजमग्रतः ॥ ७.५२.६ ॥
Viu Rāghava, aflito, sentado no assento supremo, e, com os olhos cheios de lágrimas, contemplou seu irmão mais velho diante de si.
7.52.7
जग्राह चरणौ तस्य लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
उवाच दीनया वाचा प्राञ्जलिः सुसमाहितः ॥ ७.५२.७ ॥
Lakṣmaṇa, com o coração aflito, segurou seus pés e, com as palmas unidas e plena atenção, falou com voz dolorosa.
7.52.8
आर्यस्याज्ञां पुरस्कृत्य विसृज्य जनकात्मजाम् ।
गङ्गातीरे यथोद्दिष्टे वाल्मीकेराश्रमे शुचौ ॥ ७.५२.८ ॥
Colocando diante de mim a ordem do nobre, deixei a filha de Janaka na margem do Gaṅgā, no puro eremitério de Vālmīki, conforme fora determinado.
7.52.9
तत्र तां च शुभाचारामाश्रमान्ते यशस्विनीम् ।
पुनरप्यागतो वीर पादमूलमुपासितुम् ॥ ७.५२.९ ॥
Lá, à beira do eremitério, deixei-a, a virtuosa e gloriosa; e agora voltei, ó herói, para servir a teus pés.
7.52.10
मा शुचः पुरुषव्याघ्र कालस्य गतिरीदृशी ।
त्वद्विधा न हि शोचन्ति बुद्धिमन्तो मनस्विनः ॥ ७.५२.१० ॥
Não te aflijas, ó tigre entre os homens; tal é o curso do tempo. Pessoas sábias e de espírito elevado como tu não se afligem.
7.52.11
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ ७.५२.११ ॥
Todos os acúmulos terminam na ruína, todas as alturas na queda, todas as uniões na separação, e a vida na morte.
7.52.12
तस्मात्पुत्रेषु दारेषु मित्रेषु च धनेषु च ।
नातिप्रसङ्गः कर्तव्यो विप्रयोगो हि तैर्ध्रुवम् ॥ ७.५२.१२ ॥
Por isso, não se deve apegar em excesso a filhos, esposas, amigos ou riquezas, pois a separação deles é certa.
7.52.13
शक्तस्त्वमात्मना ऽ ऽत्मानं विनेतुं मनसैव हि ।
लोकान्सर्वांश्च काकुत्स्थ किं पुनः शोकमात्मनः ॥ ७.५२.१३ ॥
Ó Kākutstha, tu és capaz de dominar a ti mesmo e todos os mundos apenas pela mente; quanto mais, então, a tua própria dor?
7.52.14
नेदृशेषु विमुह्यन्ति त्वद्विधाः पुरुषर्षभाः ।
अपवादः स किल ते पुनरेष्यति राघव ॥ ७.५२.१४ ॥
Ó Rāghava, homens excelsos como tu não se deixam confundir por tais coisas; mas aquela censura pública voltará a ti.
7.52.15
यदर्थं मैथिली त्यक्ता अपवादभयान्नृप ।
सो ऽपवादः पुरे राजन्भविष्यति न संशयः ॥ ७.५२.१५ ॥
Ó rei, aquela mesma censura pública pela qual Maithilī foi abandonada, por medo, surgirá na cidade; não há dúvida.
7.52.16
स त्वं पुरुषशार्दूल धैर्येण सुसमाहितः ।
त्यजैनां दुर्बलां बुद्धिं सन्तापं मा कुरुष्व ह ॥ ७.५२.१६ ॥
Ó tigre entre os homens, com firmeza e bem recolhido, abandona este pensamento fraco e não te deixes atormentar.
7.52.17
एवमुक्तः स काकुत्स्थो लक्ष्मणेन महात्मना ।
उवाच परया प्रीत्या सौमित्रिं मित्रवत्सलः ॥ ७.५२.१७ ॥
Quando o magnânimo Lakṣmaṇa assim falou, Kākutstha, afeiçoado aos amigos, disse a Saumitri com suprema afeição.
7.52.18
एवमेतन्नरश्रेष्ठ यथा वदसि लक्ष्मण ।
परितोषश्च मे वीर मम कार्यानुशासने ॥ ७.५२.१८ ॥
Assim é, Lakṣmaṇa, o melhor dos homens, como dizes; e, ó herói, estou satisfeito com o teu conselho sobre o meu dever.
7.52.19
निवृत्तिश्चागता सौम्य सन्तापश्च निराकृतः ।
भवद्वाक्यैः सुरुचिरैरनुनीतो ऽस्मि लक्ष्मण ॥ ७.५२.१९ ॥
Gentil Lakṣmaṇa, com as tuas palavras tão agradáveis encontrei alívio; a minha aflição foi dissipada e fui consolado.