வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.52.1
तत्र तां रजनीमुष्य केशिन्यां रघुनन्दनः ।
प्रभाते पुनरुत्थाय लक्ष्मणः प्रययौ तदा ॥ ७.५२.१ ॥
அங்கே கேசினி நதிக்கரையில் அந்த இரவைக் கழித்த பின், ரघுகுலத்தை மகிழ்விக்கும் லக்ஷ்மணன் விடியற்காலையில் மீண்டும் எழுந்து அப்போது புறப்பட்டான்.
7.52.2
ततो ऽर्धदिवसे प्राप्ते प्रविवेश महारथः ।
अयोध्यां रत्नसम्पूर्णां हृष्टपुष्टजनावृताम् ॥ ७.५२.२ ॥
பின்னர் நண்பகல் வேளையில் அந்தப் பெரும் தேர்வீரன் இரத்தினங்கள் நிறைந்ததும், மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் கொண்ட மக்களால் சூழ்ந்ததுமான அயோத்தியில் நுழைந்தான்।
7.52.3
सौमित्रिस्तु परं दैन्यं जगाम सुमहामतिः ।
रामपादौ समासाद्य वक्ष्यामि किमहं गतः ॥ ७.५२.३ ॥
ஆனால் சுமித்திரையின் மகன் லக்ஷ்மணன், மிகுந்த அறிவுடையவனாயினும், மிகவும் மனச்சோர்வுற்றான். ராமனின் பாதங்களை அடைந்து, "நான் என்ன சொல்வேன், வந்ததன் பொருள் என்ன?" என்று எண்ணினான்.
7.52.4
तस्यैवं चिन्तयानस्य भवनं शशिसन्निभम् ।
रामस्य परमोदारं पुरस्तान्समदृश्यत ॥ ७.५२.४ ॥
இவ்வாறு அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கையில், சந்திரனைப் போன்ற ராமனின் மிகப் பெருமைமிக்க மாளிகை அவன் முன்னே தென்பட்டது.
7.52.5
राज्ञस्तु भवनद्वारि सो ऽवतीर्य रथोत्तमात् ।
अवाङ्मुखो दीनमनाः प्रविवेशानिवारितः ॥ ७.५२.५ ॥
அரசனின் மாளிகை வாயிலில் அவன் சிறந்த தேரிலிருந்து இறங்கி, முகம் தாழ்த்தி, துயரமுள்ள மனத்துடன், யாராலும் தடுக்கப்படாமல் உள்ளே நுழைந்தான்.
7.52.6
स दृष्ट्वा राघवं दीनमासीनं परमासने ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां ददर्शाग्रजमग्रतः ॥ ७.५२.६ ॥
உயர்ந்த ஆசனத்தில் துயரத்துடன் அமர்ந்திருந்த ராகவனை அவன் கண்டான். கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் தன் மூத்த சகோதரனை எதிரில் கண்டான்.
7.52.7
जग्राह चरणौ तस्य लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
उवाच दीनया वाचा प्राञ्जलिः सुसमाहितः ॥ ७.५२.७ ॥
துயருற்ற மனத்துடன் லக்ஷ்மணன் அவரது பாதங்களைப் பற்றினான்; கைகூப்பி, மிகுந்த அமைதியுடன், துயர் நிறைந்த குரலில் பேசினான்.
7.52.8
आर्यस्याज्ञां पुरस्कृत्य विसृज्य जनकात्मजाम् ।
गङ्गातीरे यथोद्दिष्टे वाल्मीकेराश्रमे शुचौ ॥ ७.५२.८ ॥
ஆரியரின் கட்டளையைத் தலைமையாகக் கொண்டு, ஜனகன் மகளை கங்கைக் கரையில், வால்மீகியின் தூய ஆசிரமத்தில், கூறியபடியே விட்டுவிட்டேன்.
7.52.9
तत्र तां च शुभाचारामाश्रमान्ते यशस्विनीम् ।
पुनरप्यागतो वीर पादमूलमुपासितुम् ॥ ७.५२.९ ॥
அங்கே, ஆசிரமத்தின் ஓரத்தில், நற்சீலமும் புகழும் கொண்ட அவளை விட்டுவிட்டு, வீரனே, மீண்டும் உங்கள் பாதங்களைப் பணிவிடச் வந்தேன்.
7.52.10
मा शुचः पुरुषव्याघ्र कालस्य गतिरीदृशी ।
त्वद्विधा न हि शोचन्ति बुद्धिमन्तो मनस्विनः ॥ ७.५२.१० ॥
ஆண்களில் புலியே, துயர் கொள்ளாதே; காலத்தின் போக்கு இப்படித்தான். உன்னைப் போன்ற அறிவுடையோரும் உறுதியுள்ளோரும் துயருறமாட்டார்கள்.
7.52.11
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ ७.५२.११ ॥
குவிப்புகள் அனைத்தும் அழிவில் முடியும்; உயர்வுகள் அனைத்தும் வீழ்ச்சியில் முடியும்; சேர்க்கைகள் அனைத்தும் பிரிவில் முடியும்; உயிர் மரணத்தில் முடியும்.
7.52.12
तस्मात्पुत्रेषु दारेषु मित्रेषु च धनेषु च ।
नातिप्रसङ्गः कर्तव्यो विप्रयोगो हि तैर्ध्रुवम् ॥ ७.५२.१२ ॥
ஆகையால் மகன்கள், மனைவியர், நண்பர்கள், செல்வம் ஆகியவற்றில் மிகுந்த பற்று வைக்கக்கூடாது; அவற்றோடு பிரிவு நிச்சயம்.
7.52.13
शक्तस्त्वमात्मना ऽ ऽत्मानं विनेतुं मनसैव हि ।
लोकान्सर्वांश्च काकुत्स्थ किं पुनः शोकमात्मनः ॥ ७.५२.१३ ॥
காகுத்ஸ்தா, நீ உன் மனதாலேயே உன்னையும் எல்லா உலகங்களையும் அடக்கவல்லவன்; அப்படியிருக்க உன் சொந்தத் துயரை அடக்குவது எம்மாத்திரம்?
7.52.14
नेदृशेषु विमुह्यन्ति त्वद्विधाः पुरुषर्षभाः ।
अपवादः स किल ते पुनरेष्यति राघव ॥ ७.५२.१४ ॥
ராகவா, உன்னைப் போன்ற சிறந்த மனிதர்கள் இத்தகைய விஷயங்களில் மயங்குவதில்லை; ஆனால் அந்த அவப்பழி உனக்கு மீண்டும் வரும்.
7.52.15
यदर्थं मैथिली त्यक्ता अपवादभयान्नृप ।
सो ऽपवादः पुरे राजन्भविष्यति न संशयः ॥ ७.५२.१५ ॥
அரசே, எந்தக் காரணத்திற்காக அவப்பழிக்கு அஞ்சி மைதிலி கைவிடப்பட்டாளோ, அதே அவப்பழி நகரத்தில் எழும்; இதில் ஐயமில்லை.
7.52.16
स त्वं पुरुषशार्दूल धैर्येण सुसमाहितः ।
त्यजैनां दुर्बलां बुद्धिं सन्तापं मा कुरुष्व ह ॥ ७.५२.१६ ॥
நரசிங்கமே, நீ உறுதியுடன் நன்கு அமைதி பெற்று, இந்த பலவீனமான எண்ணத்தை விட்டுவிடு; துயரம் கொள்ளாதே.
7.52.17
एवमुक्तः स काकुत्स्थो लक्ष्मणेन महात्मना ।
उवाच परया प्रीत्या सौमित्रिं मित्रवत्सलः ॥ ७.५२.१७ ॥
மகாத்மாவான லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு கூறியதும், நண்பர்களிடம் அன்புடைய காகுத்ஸ்தர் அதிக அன்புடன் சௌமித்ரியிடம் கூறினார்.
7.52.18
एवमेतन्नरश्रेष्ठ यथा वदसि लक्ष्मण ।
परितोषश्च मे वीर मम कार्यानुशासने ॥ ७.५२.१८ ॥
நரசிரேஷ்டனே லக்ஷ்மணா, நீ சொல்வது சரியே; வீரனே, என் கடமையை நீ நினைவூட்டியதில் எனக்கு மன நிறைவே.
7.52.19
निवृत्तिश्चागता सौम्य सन्तापश्च निराकृतः ।
भवद्वाक्यैः सुरुचिरैरनुनीतो ऽस्मि लक्ष्मण ॥ ७.५२.१९ ॥
அன்புள்ள லக்ஷ்மணா, உன் மிக இனிய சொற்களால் எனக்கு ஆறுதல் வந்தது; துயரம் நீங்கிவிட்டது, நான் சமாதானம் அடைந்தேன்.