Vedyatra वेदयात्रा
தேடு

வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.53

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

7.53.1

लक्ष्मणस्य तु तद्वाक्यं निशम्य परमाद्भुतम् ।
सुप्रीतश्चाभवद्रामो वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.५३.१ ॥

லக்ஷ்மணனின் அந்த மிக அற்புதமான வார்த்தையைக் கேட்டு ராமர் மிகவும் மகிழ்ந்து இவ்வாறு கூறினார்.

7.53.2

दुर्लभस्त्वीदृशो बन्धुरस्मिन्काले विशेषतः ।
यादृशस्त्वं महाबुद्धेर्मम सौम्य मनो ऽनुगः ॥ ७.५३.२ ॥

ஓ மகாபுத்திமானே, சௌம்யனே, இந்தக் காலத்தில் குறிப்பாக உன்னைப் போன்ற உறவினர் கிடைப்பது அரிது; நீ என் மனத்தைப் பின்பற்றுபவன்.

7.53.3

यच्च मे हृदये किञ्चिद्वर्तते शुभलक्षण ।
तन्निशामय च श्रुत्वा कुरुष्व वचनं मम ॥ ७.५३.३ ॥

ஓ சுபலக்ஷணனே, என் இதயத்தில் இருப்பதை கேள்; கேட்டு என் சொல்படி செய்.

7.53.4

चत्वारो दिवसाः सौम्य कार्यं पौरजनस्य वै ।
अकुर्वाणस्य सौमित्रे तन्मे मर्माणि कृन्तति ॥ ७.५३.४ ॥

ஓ சௌம்யனே, ஓ சௌமித்திரனே, நான்கு நாட்களாக நகரவாசிகளின் காரியம் செய்யப்படவில்லை; அது என் மர்மங்களை அறுக்கிறது.

7.53.5

आहूयन्तां प्रकृतयः पुरोधा मन्त्रिणस्तथा ।
कार्यार्थिनश्च पुरुषाः स्त्रियश्च पुरुषर्षभ ॥ ७.५३.५ ॥

ஓ புருஷர்ஷபா, குடிமக்கள், புரோகிதர்கள், அமைச்சர்கள், அவ்வாறே காரியம் வேண்டி வந்த ஆண்களும் பெண்களும் அழைக்கப்படட்டும்.

7.53.6

पौरकार्याणि यो राजा न करोति दिने दिने ।
संवृते नरके घोरे पतितो नात्र संशयः ॥ ७.५३.६ ॥

நகரவாசிகளின் காரியங்களை எந்த அரசன் நாள்தோறும் செய்யவில்லையோ, அவன் பயங்கர நரகத்தில் வீழ்ந்தவனே; இதில் ஐயமில்லை.

7.53.7

श्रूयते हि पुरा राजा नृगो नाम महायशाः ।
बभूव पृथिवीपालो ब्रह्मण्यः सत्यवाक् शुचिः ॥ ७.५३.७ ॥

பண்டைய காலத்தில் நிருகன் என்ற பெரும் புகழ்பெற்ற அரசன் இருந்தான் என்று கேட்கப்படுகிறது. அவன் பூமியைக் காப்பவன், பிராமணர்களைப் போற்றுபவன், சத்தியம் பேசுபவன், தூயவன்.

7.53.8

स कदाचिद्गवां कोटीः सवत्साः स्वर्णभूषिताः ।
नृदेवो भूमिदेवेभ्यः पुष्करेषु ददौ नृपः ॥ ७.५३.८ ॥

ஒருமுறை அந்த மன்னன் புஷ்கர தீர்த்தத்தில், கன்றுகளுடன் பொன் அணிகலன்கள் அணிவிக்கப்பட்ட கோடிக்கணக்கான பசுக்களை பூதேவர்களான பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தான்.

7.53.9

ततः सङ्गाद्गता धेनुः सवत्सा स्पर्शिता ऽनघ ।
ब्राह्मणस्याहिताग्नेश्च दरिद्रस्योञ्छवर्तिनः ॥ ७.५३.९ ॥

பின்னர் அந்தப் பசு, கன்றுடன், அக்னிஹோத்ரம் செய்யாத, ஏழையான, உஞ்சவிருத்தியில் வாழ்ந்த ஒரு பிராமணனின் தொடர்பால் அங்கு சென்று அவனால் தொடப்பட்டது. ஓ பாவமற்றவனே.

7.53.10

स नष्टां गां क्षुधार्तो वै अन्विषंस्तत्र तत्र च ।
नापश्यत्सर्वराज्येषु संवत्सरगणान्बहून् ॥ ७.५३.१० ॥

பசியால் வாடிய அந்த மன்னன், தொலைந்துபோன பசுவை இங்கும் அங்கும் தேடினான்; எல்லா ராஜ்ஜியங்களிலும் பல ஆண்டுகள் தேடியும் அதைக் காணவில்லை.

7.53.11

ततः कनखलं गत्वा जीर्णवत्सां निरामयाम् ।
ददर्श गां स्वकां धेनुं ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ ७.५३.११ ॥

பின்னர் கனகலம் சென்று, பிராமணனின் வீட்டில் தன் சொந்தப் பசுவைக் கண்டான்; அதன் கன்று வளர்ந்திருந்தது, அது நோயற்று இருந்தது.

7.53.12

अथ तां नामधेयेन स्वकेनोवाच स द्विजः ।
आगच्छ शबलेत्येवं सा तु शुश्राव गौः स्वरम् ॥ ७.५३.१२ ॥

அப்போது அந்த இருபிறப்பாளன் தன் சொந்தப் பெயரால் அந்தப் பசுவை அழைத்தான்: "சபலா, வா!" என்று; அந்தப் பசு அந்தக் குரலைக் கேட்டது.

7.53.13

तस्य तं स्वरमाज्ञाय क्षुधार्तस्य द्विजस्य वै ।
अन्वगात्पृष्ठतः सा गौर्गच्छन्तं पावकोपमम् ॥ ७.५३.१३ ॥

பசியால் வாடிய அந்தப் பிராமணனின் அந்தக் குரலை அறிந்ததும், நெருப்பைப் போல் நடந்து செல்லும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து அந்தப் பசு சென்றது.

7.53.14

यो ऽपि पालयते विप्रः सो ऽपि गामन्वगाद्द्रुतम् ।
गत्वा तमृषिमाचष्ट मम गौरिति सत्वरम् ॥ ७.५३.१४ ॥

அந்தப் பசுவைப் பராமரித்து வந்த பிராமணனும் விரைந்து பசுவைப் பின்தொடர்ந்தான்; அவன் அந்த முனிவரிடம் சென்று உடனே, "இந்தப் பசு என்னுடையது" என்று கூறினான்.

7.53.15

स्पर्शिता राजसिंहेन मम दत्ता नृगेण ह ।
तयोर्ब्राह्मणयोर्वादो महानासीद्विपश्चितोः ॥ ७.५३.१५ ॥

"இதை அரசர்களில் சிங்கமான நிருகன் தொட்டு எனக்கு அளித்தான்" என்று; அந்த இரு அறிஞ்ஞ பிராமணர்களுக்கிடையே பெரும் வாதம் எழுந்தது.

7.53.16

विवदन्तौ ततो ऽन्योन्यं दातारमभिजग्मतुः ।
तौ राजभवनद्वारि न प्राप्तौ नृगशासनम् ॥ ७.५३.१६ ॥

ஒருவரோடொருவர் வாதிட்டுக்கொண்டே அவ்விருவரும் அப்பொழுது கொடையாளியிடம் சென்றனர்; ஆனால் அரண்மனை வாயிலில் அவர்கள் நிருகனின் கட்டளையைப் பெற முடியவில்லை.

7.53.17

अहोरात्राण्यनेकानि वसन्तौ क्रोधमीयतुः ।
ऊचतुश्च महात्मानौ तावुभौ द्विजसत्तमौ ॥
क्रुद्धौ परमसम्प्राप्तौ वाक्यं घोराभिसंहितम् ॥ ७.५३.१७ ॥

அங்கு பல நாட்களும் இரவுகளும் தங்கியிருந்து அவ்விருவரும் கோபம் கொண்டனர்; அப்போது அந்த மகாத்மாக்களான சிறந்த இரு பிராமணர்களும், மிகுந்த சினத்துடன் பயங்கரமான சொற்களைக் கூறினர்.

7.53.18

अर्थिनां कार्यसिद्ध्यर्थं यस्मात्त्वं नैषि दर्शनम् ।
अदृश्यः सर्वभूतानां कृकलासो भविष्यसि ॥ ७.५३.१८ ॥

"மனுக்கள் தங்கள் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக நீ தரிசனம் தராததால், நீ அனைத்து உயிர்களுக்கும் காணப்படாதவனாகி ஓணானாவாய்."

7.53.19

बहुवर्षसहस्राणि बहुवर्षशतानि च ।
श्वभ्रे ऽस्मिन् कृकलासो वै दीर्घकालं वसिष्यसि ॥ ७.५३.१९ ॥

பல ஆயிரம் ஆண்டுகளும் பல நூறு ஆண்டுகளும், இந்தக் குழியில் நீ பல்லி வடிவில் நெடுங்காலம் வசிப்பாய்.

7.53.20

उत्पत्स्यते हि लोके ऽस्मिन्यदूनां कीर्तिवर्धनः ।
वासुदेव इति ख्यातो विष्णुः पुरुषविग्रहः ॥ ७.५३.२० ॥

இந்த உலகில் யாதவர்களின் புகழை வளர்க்கும் வாசுதேவன் என்று புகழ்பெற்ற விஷ்ணு, மனித உருவில் பிறப்பார்.

7.53.21

स ते मोक्षयिता राजंस्तस्माच्छापाद्भविष्यसि ।
कृता च तेन कालेन निष्कृतिस्ते भविष्यति ॥ ७.५३.२१ ॥

அரசனே, அவன் உன்னை இந்தச் சாபத்திலிருந்து விடுவிப்பான்; காலத்தில் அவனால் உனக்குப் பரிகாரமும் நிறைவேறும்.

7.53.22

भारावतरणार्थं हि नरनारायणावुभौ ।
उत्पत्स्येते महावीर्यौ कलौ युग उपस्थिते ॥ ७.५३.२२ ॥

பூமியின் பாரத்தைக் குறைக்க, கலியுகம் வந்தடையும்போது மகாவீரர்களான நரனும் நாராயணனும் இருவரும் பிறப்பார்கள்.

7.53.23

एवं तौ शापमुत्सृज्य ब्राह्मणौ विगतज्वरौ ।
तां गां हि दुर्बलां वृद्धां ददतुर्ब्राह्मणाय वै ॥ ७.५३.२३ ॥

இவ்வாறு அந்த இரு பிராமணர்களும் சாபத்தை விட்டுவிட்டு, சினமற்றவர்களாகி, அந்த மெலிந்த, முதிய பசுவை ஒரு பிராமணனுக்குக் கொடுத்தார்கள்.

7.53.24

एवं स राजा तं शापमुपभुङ्क्ते सुदारुणम् ॥ ७.५३.२४ ॥

இவ்வாறு அந்த அரசன் அந்த மிகக் கொடிய சாபத்தை அனுபவிக்கிறான்.

7.53.25

कार्यार्थिनां विमर्दो हि राज्ञां दोषाय कल्पते ।
तच्छीघ्रं दर्शनं मह्यमभिवर्तन्तु कार्यिणः ॥ ७.५३.२५ ॥

காரியம் வேண்டி வருபவர்களின் நெரிசல் அரசர்களுக்குக் குற்றத்தைத் தருவதாகும். ஆகையால் காரியமுடையவர்கள் விரைவில் எனக்குக் காட்சி தர என்னிடம் வரட்டும்.

7.53.26

सुकृतस्य हि कार्यस्य फलं नापैति पार्थिवः ।
तस्माद्गच्छ प्रतीक्षस्व सौमित्रे कार्यवाञ्जनः ॥ ७.५३.२६ ॥

நல்ல காரியத்தின் பலனை அரசன் நழுவவிடுவதில்லை. ஆகையால் சௌமித்ரியே, போ, காத்திரு; காரியமுடையவன் வருவான்.