Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.54
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.54.1
रामस्य भाषितं श्रुत्वा लक्ष्मणः परमार्थवित् ।
उवाच प्राञ्जलिर्वाक्यं राघवं दीप्ततेजसम् ॥ ७.५४.१ ॥
Al oír las palabras de Rāma, Lakṣmaṇa, conocedor de la verdad suprema, juntó las manos y dirigió estas palabras a Rāghava, de esplendor resplandeciente.
7.54.2
अल्पापराधे काकुत्स्थ द्विजाभ्यां शाप ईदृशः ।
महान्नृगस्य राजर्षेर्यमदण्ड इवापरः ॥ ७.५४.२ ॥
Oh descendiente de Kakutstha, por una pequeña falta los dos brahmanes lanzaron una maldición tan grande; sobre el rājarṣi Nṛga cayó como una segunda vara de Yama.
7.54.3
श्रुत्वा तु पापसंयुक्तमात्मानं पुरषर्षभ ।
किमुवाच नृगो राजा द्विजौ क्रोधसमन्वितौ ॥ ७.५४.३ ॥
Oh mejor de los hombres, al oírse declarado unido al pecado, ¿qué dijo el rey Nṛga a los dos brahmanes, llenos de ira?
7.54.4
लक्ष्मणेनैवमुक्तस्तु राघवः पुनरब्रवीत् ।
शृणु सौम्य यथा पूर्वं स राजा शापविक्षतः ॥ ७.५४.४ ॥
Así interpelado por Lakṣmaṇa, Rāghava volvió a hablar: «Escucha, amable, cómo aquel rey fue antes herido por la maldición.»
7.54.5
अथाध्वनि गतौ विप्रौ विज्ञाय स नृगस्तदा ।
आहूय मन्त्रिणः सर्वान्नैगमान्सपुरोधसः ॥ ७.५४.५ ॥
Entonces, al saber que los dos brahmanes habían partido por el camino, Nṛga convocó a todos sus ministros, a los mercaderes de la ciudad y a los sacerdotes.
7.54.6
तानुवाच नृगो राजा सर्वाश्च प्रकृतीस्तथा ।
दुःखेन सुसमाविष्टः श्रूयतां मे समाहितैः ॥ ७.५४.६ ॥
El rey Nṛga, profundamente abrumado por la pena, les habló a ellos y a todos sus súbditos: «Escuchad mis palabras con atención.»
7.54.7
नारदः पर्वतश्चैव मम दत्त्वा महद्भयम् ।
गतौ त्रिभुवनं भद्रौ वायुभूतावनिन्दितौ ॥ ७.५४.७ ॥
Nārada y Parvata, tras infundirme gran temor, se fueron a los tres mundos convertidos en viento; aquellos dos, bienaventurados e irreprochables.
7.54.8
कुमारो ऽयं वसुर्नाम स देवो ऽद्याभिषिच्यताम् ।
श्वभ्रं च यत्सुखस्पर्शं क्रियतां शिल्पिभिर्मम ।
यत्राहं सङ्क्षयिष्यामि शापं ब्राह्मणनिःसृतम् ॥ ७.५४.८ ॥
Este príncipe, el dios llamado Vasu, que sea ungido hoy. Y que los artesanos hagan para mí un foso de agradable contacto, donde habitaré por la maldición pronunciada por el brahmán.
7.54.9
वर्षघ्नमेकं श्वभ्रं तु हिमघ्नमपरं तथा ।
ग्रीष्मघ्नं तु सुखस्पर्शमेकं कुर्वन्तु शिल्पिनः ॥ ७.५४.९ ॥
Que un foso proteja de la lluvia, otro del frío, y uno del calor, de agradable contacto; que los artesanos los hagan.
7.54.10
फलवन्तश्च ये वृक्षाः पुष्पवत्यश्च या लताः ।
विरोप्यन्तां बहुविधाश्छायावन्तश्च गुल्मिनः ॥ ७.५४.१० ॥
Que se planten árboles frutales y enredaderas floridas, y arbustos de muchas clases que den sombra.
7.54.11
क्रियतां रमणीयं च श्वभ्राणां सर्वतोदिशम् ।
सुखमत्र वसिष्यामि यावत्कालस्य पर्ययः ॥ ७.५४.११ ॥
Que todas las direcciones alrededor de los fosos sean hechas agradables; aquí habitaré cómodamente mientras pase el tiempo.
7.54.12
पुष्पाणि च सुगन्धीनि क्रियतां तेषु नित्यशः ।
परिवार्य यथा मे स्युरध्यर्धं योजनं तथा ॥ ७.५४.१२ ॥
Que en ellos siempre haya flores fragantes, de modo que me rodeen hasta un yojana y medio.
7.54.13
एवं कृत्वा विधानं स सन्दिदेश वसं तदा ।
धर्मनित्यः प्रजाः पुत्र क्षत्रधर्मेण पालय ॥ ७.५४.१३ ॥
Tras hacer estos preparativos, dio entonces instrucciones sobre la morada. Hijo, siempre fiel al dharma, protege a los súbditos según el deber del guerrero.
7.54.14
प्रत्यक्षं ते यथा शापो द्विजाभ्यां मयि पातितः ।
नरश्रेष्ठ सरोषाभ्यामपराधे ऽपि तादृशे ॥ ७.५४.१४ ॥
Como viste con tus propios ojos, los dos brahmanes, airados, lanzaron una maldición sobre mí, mejor de los hombres, aunque no había cometido tal ofensa.
7.54.15
मा कृथास्तनुसन्तापं मत्कृते ऽपि नरर्षभ ।
कृतान्तः कुशलः पुत्र येनास्मि व्यसनीकृतः ॥ ७.५४.१५ ॥
No te aflijas ni un poco por mi causa, toro entre los hombres. Hijo, Kṛtānta (la Muerte) es muy hábil; por él he sido llevado a la desgracia.
7.54.16
प्राप्तव्यान्येव प्राप्नोति गन्तव्यान्येव गच्छति ।
लब्धव्यान्येव लभते दुःखानि च सुखानि च ॥ ७.५४.१६ ॥
Uno obtiene precisamente lo que ha de obtenerse, va precisamente adonde ha de ir, recibe precisamente lo que ha de recibir: tanto penas como alegrías.
7.54.17
पूर्वे जात्यन्तरे वत्स मा विषादं कुरुष्व ह ॥ ७.५४.१७ ॥
Querido hijo, esto ha ocurrido por el fruto de las acciones de vidas anteriores; por tanto, no te entregues a la desesperación.
7.54.18
एवमुक्त्वा नृपस्तत्र सुतं राजा महायशाः ।
श्वभ्रं जगाम सुकृतं वासाय पुरुषर्षभ ॥ ७.५४.१८ ॥
Habiendo dicho esto, el rey de gran renombre, a su hijo —toro entre los hombres— partió hacia la fosa, morada de los virtuosos.
7.54.19
एवं प्रविश्यैव नृपस्तदानीं श्वभ्रं महारत्नविभूषितं तत् ।
सम्पादयामास तदा महात्मा शापं द्विजाभ्यां हि रुषा विमुक्तम् ॥ ७.५४.१९ ॥
Así, entrando entonces en aquella cueva adornada con grandes joyas, el rey, de alma magnánima, cumplió la maldición que los dos brahmanes habían pronunciado con ira.