Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.69.1
तच्छ्रुत्वा भाषितं तस्य शत्रुघ्नस्य महात्मनः ।
क्रोधामाहारयत्तीव्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.६९.१ ॥
Al oír las palabras del magnánimo Śatrughna, se llenó de feroz cólera y dijo: "¡Detente, detente!"
7.69.2
पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य दन्तान्कटकटाय्य च ।
लवणो रघुशार्दूलमाह्वयामास चासकृत् ॥ ७.६९.२ ॥
Lavaṇa, frotándose una mano contra la otra y rechinando los dientes, desafió una y otra vez al tigre de los Raghu.
7.69.3
तं ब्रुवाणं तथा वाक्यं लवणं घोरदर्शनम् ।
शत्रुघ्नो देवशत्रुघ्न इदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.६९.३ ॥
A Lavaṇa, que hablaba así y tenía un aspecto terrible, Śatrughna, destructor de los enemigos de los dioses, le dijo estas palabras.
7.69.4
न शत्रुघ्नस्तथा जातो यथा ऽन्ये निर्जितास्त्वया ।
तदद्य बाणाभिहतो व्रज त्वं यमसादनम् ॥ ७.६९.४ ॥
Śatrughna no ha nacido como los otros que fueron vencidos por ti. Por eso, herido hoy por mis flechas, ve a la morada de Yama.
7.69.5
ऋषयो ऽप्यद्य पापात्मन्मया त्वां निहतं रणे ।
पश्यन्तु विप्रा विद्वांसस्त्रिदशा इव रावणम् ॥ ७.६९.५ ॥
¡Oh pecador! Que hoy los sabios, los brahmanes instruidos y los dioses vean cómo te doy muerte en la batalla, como vieron a Rāvaṇa.
7.69.6
त्वयि मद्बाणनिर्दग्धे पतिते ऽद्य निशाचर ।
पुरे जनपदे चापि क्षेममेव भविष्यति ॥ ७.६९.६ ॥
¡Oh errante nocturno! Cuando caigas hoy, quemado por mis flechas, habrá sin duda paz en la ciudad y también en el campo.
7.69.7
अद्य मद्बाहुनिष्क्रान्तः शरो वज्रनिभाननः ।
प्रवेक्ष्यते ते हृदयं पद्ममंशुरिवार्कजः ॥ ७.६९.७ ॥
Hoy la flecha lanzada de mi brazo, con punta como un rayo, entrará en tu corazón como un rayo del sol entra en un loto.
7.69.8
एवमुक्तो महावृक्षं लवणः क्रोधमूर्च्छितः ।
शत्रुघ्नोरसि चिक्षेप स च तं शतधाच्छिनत् ॥ ७.६९.८ ॥
Así interpelado, Lavaṇa, cegado por la ira, arrojó un gran árbol contra el pecho de Śatrughna; y él lo partió en cien pedazos.
7.69.9
तद्दृष्ट्वा विफलं कर्म राक्षसः पुनरेव तु ।
पादपान्सुबहून्गृह्य शत्रुघ्नायासृजद्बली ॥ ७.६९.९ ॥
Viendo que aquella acción había fracasado, el poderoso rākṣasa tomó de nuevo muchos árboles y los arrojó contra Śatrughna.
7.69.10
शत्रुघ्नश्चापि तेजस्वी वृक्षानापततो बहून् ।
त्रिभिश्चतुर्भिरेकैकं चिच्छेद नतपर्वभिः ॥ ७.६९.१० ॥
Y el radiante Śatrughna cortó cada uno de los muchos árboles que se le venían encima con tres o cuatro flechas de nudos curvos.
7.69.11
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजद्राक्षसोरसि ।
शत्रुघ्नो वीर्यसम्पन्नो विव्यथे न स राक्षसः ॥ ७.६९.११ ॥
Entonces el valiente Śatrughna desató una lluvia de flechas sobre el pecho del rākṣasa, pero aquel rākṣasa no se inmutó.
7.69.12
ततः प्रहस्य लवणो वृक्षमुद्यम्य वीर्यवान् ।
शिरस्यभ्यहनच्छूरं स्रस्ताङ्गः स मुमोह वै ॥ ७.६९.१२ ॥
Entonces Lavaṇa, riendo, el poderoso, levantó un árbol y golpeó al héroe Śatrughna en la cabeza; sus miembros se aflojaron y quedó desmayado.
7.69.13
तस्मिन्निपतिते वीरे हाहाकारो महानभूत् ।
ऋषीणां देवसङ्घानां गन्धर्वाप्सरसां तथा ॥ ७.६९.१३ ॥
Cuando aquel héroe cayó, surgió un gran clamor de lamento entre los sabios, las huestes de los dioses, los Gandharvas y las Apsarases.
7.69.14
तमवज्ञाय तु हतं शत्रुघ्नं भुवि पातितम् ।
रक्षो लब्धान्तरमपि न विवेश स्वमालयम् ॥ ७.६९.१४ ॥
Pero, creyendo que Śatrughna estaba muerto y tendido en tierra, el rākṣasa, aunque había hallado una oportunidad, no entró en su morada.
7.69.15
नापि शूलं प्रजग्राह तं दृष्ट्वा भुवि पातितम् ।
ततो हत इति ज्ञात्वा तान्भक्षान्समुदावहत् ॥ ७.६९.१५ ॥
Al verlo caído en tierra, ni siquiera tomó su lanza; luego, concluyendo que estaba muerto, se llevó aquellos alimentos.
7.69.16
मुहूर्ताल्लब्धसञ्ज्ञस्तु पुनस्तस्थौ धृतायुधः ।
शत्रुघ्नो वै पुरद्वारि ऋषिभिः सम्प्रपूजितः ॥ ७.६९.१६ ॥
Tras un momento, recobrando el sentido, Śatrughna se incorporó de nuevo con sus armas en la mano y se paró en la puerta de la ciudad, muy honrado por los sabios.
7.69.17
ततो दिव्यममोघं तं जग्राह शरमुत्तमम् ।
ज्वलन्तं तेजसा घोरं पूरयन्तं दिशो दश ॥ ७.६९.१७ ॥
Entonces tomó aquella flecha divina, infalible y excelente, que ardía con su resplandor, terrible, llenando las diez direcciones.
7.69.18
वज्राननं वज्रवेगं मेरुमन्दरसन्निभम् ।
नतं पर्वसु सर्वेषु संयुगेष्वपराजितम् ॥ ७.६९.१८ ॥
De punta de rayo, de velocidad de rayo, semejante a los montes Meru y Mandara, no doblado en ninguna de sus junturas, invencible en todas las batallas.
7.69.19
असृक्चन्दनदिग्धाङ्गं चारुपत्रं पतत्रिणम् ।
दानवेन्द्राचलेन्द्राणामसुराणां च दारणम् ॥ ७.६९.१९ ॥
De cuerpo untado como con sándalo de sangre, de bellas plumas, aquella ave era la que desgarraba a los señores dānavas y a los asuras semejantes a reyes de montañas.
7.69.20
तं दीप्तमिव कालाग्निं युगान्ते समुपस्थिते ।
दृष्ट्वा सर्वाणि भूतानि परित्रासमुपागमन् ॥ ७.६९.२० ॥
Al verlo ardiente como el fuego del tiempo que aparece al final de una edad, todos los seres sintieron terror.
7.69.21
सदेवासुरगन्धर्वं मुनिभिः साप्सरोगणम् ।
जगद्धि सर्वमस्वस्थं पितामहमुपस्थितम् ॥ ७.६९.२१ ॥
Con dioses, asuras, gandharvas, sabios y multitudes de apsaras, todo el mundo, inquieto, acudió al Abuelo.
7.69.22
उवाच देवदेवेशं वरदं प्रपितामहम् ।
देवानां भयसंमोहो लोकानां सङ्क्षयं प्रति ॥ ७.६९.२२ ॥
Dijeron al dios de los dioses, dador de dones, el bisabuelo: el temor y la confusión de los dioses apuntan hacia la destrucción de los mundos.
7.69.23
नेदृशं दृष्टपूर्वं च न श्रुतं प्रपितामह ।
देवानां भयसम्मोहो लोकानां सङ्क्षयं प्रति ॥ ७.६९.२३ ॥
Oh bisabuelo, algo así nunca se vio ni se oyó antes. El temor y la confusión de los dioses apuntan hacia la destrucción de los mundos.
7.69.24
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ।
भयकारणमाचष्ट लोकानामभयङ्करः ।
उवाच मधुरां वाणीं शृणुध्वं सर्वदेवताः ॥ ७.६९.२४ ॥
Al oír sus palabras, Brahmā, abuelo de los mundos y otorgador de intrepidez a los mundos, declaró la causa del temor y habló con voz dulce: Escuchad, todos vosotros, dioses.
7.69.25
वधाय लवणस्याजौ शरः शत्रुघ्नधारितः ।
तेजसा तस्य सम्मूढाः सर्वे स्मः सुरसत्तमाः ॥ ७.६९.२५ ॥
Esta es la flecha empuñada por Śatrughna en batalla, para matar a Lavaṇa. Deslumbrados por su resplandor, todos nosotros, los mejores de los dioses, estamos aturdidos.
7.69.26
एष पूर्वस्य देवस्य लोककर्तुः सनातनः ।
शरस्तेजोमयो वत्सा येन वै भयमागतम् ॥ ७.६९.२६ ॥
Esta es la flecha radiante del dios primordial y eterno, creador de los mundos. Queridos hijos, es por ella que el temor realmente nos ha sobrevenido.
7.69.27
एष वै कैटभस्यार्थे मधुनश्च महाशरः ।
सृष्टो महात्मना तेन वधार्थे दैत्ययोस्तयोः ॥ ७.६९.२७ ॥
Esta gran flecha fue en verdad creada por aquel de alma magnánima para Kaiṭabha y Madhu, para dar muerte a esos dos demonios.
7.69.28
एक एव प्रजानाति विष्णुस्तेजोमयं शरम् ।
एषा एव तनुः पूर्वा विष्णोस्तस्य महात्मनः ॥ ७.६९.२८ ॥
Solo Viṣṇu conoce esta flecha radiante. En verdad, esta es la forma primordial de aquel Viṣṇu de gran alma.
7.69.29
इतो गच्छत पश्यध्वं वध्यमानं महात्मना ।
रामानुजेन वीरेण लवणं राक्षसोत्तमम् ॥ ७.६९.२९ ॥
Id desde aquí y ved: Lavaṇa, el primero de los rākṣasas, está siendo muerto por el valiente hermano menor de Rāma, de gran alma.
7.69.30
तस्य ते देवदेवस्य निशम्य वचनं सुराः ।
आजग्मुर्यत्र युध्येते शत्रुघ्नलवणावुभौ ॥ ७.६९.३० ॥
Al oír aquellas palabras del dios de los dioses, los dioses acudieron al lugar donde Śatrughna y Lavaṇa luchaban ambos.
7.69.31
तं शरं दिव्यसङ्काशं शत्रुघ्नकरधारितम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि युगान्ताग्निमिवोत्थितम् ॥ ७.६९.३१ ॥
Todos los seres vieron aquella flecha, semejante a una divina, sostenida en la mano de Śatrughna, alzada como el fuego del fin de la edad.
7.69.32
अकाशमावृतं दृष्ट्वा देवैर्हि रघुनन्दनः ।
सिंहनादं भृशं कृत्वा ददर्श लक्षणं पुनः ॥ ७.६९.३२ ॥
Al ver el cielo cubierto por los dioses, el deleite de los Raghus lanzó un fuerte rugido de león y volvió a mirar a Lakṣmaṇa.
7.69.33
आहूतश्च पुनस्तेन शत्रुघ्नेन महात्मना ।
लवणः क्रोधसंयुक्तो युद्धाय समुपस्थितः ॥ ७.६९.३३ ॥
Desafiado de nuevo por el magnánimo Śatrughna, Lavaṇa, lleno de ira, se presentó para la batalla.
7.69.34
आकर्णात्स विकृष्याथ तद्धनुर्धन्विनां वरः ।
तं मुमोच महाबाणं लवणस्य महोरसि ॥ ७.६९.३४ ॥
Entonces el mejor de los arqueros tensó aquel arco hasta la oreja y soltó aquella gran flecha contra el ancho pecho de Lavaṇa.
7.69.35
उरस्तस्य विदार्याशु प्रविवेश रसातलम् ॥ ७.६९.३५ ॥
Atravesando rápidamente su pecho, entró en el inframundo.
7.69.36
गत्वा रसातलं दिव्यः शरो विबुधपूजितः ।
पुनरेवागमत्तूर्णमिक्ष्वाकुकुलनन्दनम् ॥ ७.६९.३६ ॥
Tras descender al inframundo, aquella flecha divina, honrada por los dioses, regresó veloz al deleite del linaje de Ikṣvāku.
7.69.37
शत्रुघ्नशरनिर्भिन्नो लवणः स निशाचरः ।
पपात सहसा भूमौ वज्राहत इवाचलः ॥ ७.६९.३७ ॥
Atravesado por la flecha de Śatrughna, aquel errante de la noche Lavaṇa cayó de repente al suelo, como una montaña golpeada por el rayo.
7.69.38
तच्च शूलं महत्तेन हते लवणराक्षसे ।
पश्यतां सर्वदेवानां रुद्रस्य वशमन्वगात् ॥ ७.६९.३८ ॥
Y cuando el demonio Lavaṇa fue muerto, aquel gran tridente regresó al poder de Rudra, mientras todos los dioses miraban.
7.69.39
एकेषुपातेन भृशं निपात्य लोकत्रयस्यापि रघुप्रवीरः ।
विनिर्बभावुत्तमचापबाणस्तमः प्रणुद्येव सहस्ररश्मिः ॥ ७.६९.३९ ॥
Derribándolo por completo con el golpe de una sola flecha, aunque era el terror de los tres mundos, el héroe de los Raghus brilló con su excelente arco y flecha, como el sol de mil rayos que disipa la oscuridad.
7.69.40
ततो हि देवा ऋषिपन्नगाश्च प्रपूजिरे ह्यप्सरसश्च सर्वाः ।
दिष्ट्या जयो दाशरथेरवाप्तस्त्यक्त्वा भयं सर्प इव प्रशान्तः ॥ ७.६९.४० ॥
Entonces los dioses, los sabios y las serpientes, y todas las apsarasas, lo honraron. Por fortuna, el hijo de Daśaratha había obtenido la victoria, y, habiendo desechado el miedo, quedó en calma, como una serpiente.