வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.69.1
तच्छ्रुत्वा भाषितं तस्य शत्रुघ्नस्य महात्मनः ।
क्रोधामाहारयत्तीव्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.६९.१ ॥
மகாத்மாவான சத்ருக்னனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அவன் தீவிரமான கோபம் கொண்டு, "நில், நில்!" என்று கூறினான்.
7.69.2
पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य दन्तान्कटकटाय्य च ।
लवणो रघुशार्दूलमाह्वयामास चासकृत् ॥ ७.६९.२ ॥
லவணன் கையால் கையை அழுத்தித் தன் பற்களைக் கடித்து, ரகுகுல சிங்கமாகிய அவனை மீண்டும் மீண்டும் சவால் விடுத்தான்.
7.69.3
तं ब्रुवाणं तथा वाक्यं लवणं घोरदर्शनम् ।
शत्रुघ्नो देवशत्रुघ्न इदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.६९.३ ॥
இவ்வாறு பேசிய பயங்கரத் தோற்றமுடைய லவணனிடம், தேவர்களின் எதிரிகளை அழிப்பவனான சத்ருக்னன் இந்தச் சொல்லைக் கூறினான்.
7.69.4
न शत्रुघ्नस्तथा जातो यथा ऽन्ये निर्जितास्त्वया ।
तदद्य बाणाभिहतो व्रज त्वं यमसादनम् ॥ ७.६९.४ ॥
சத்ருக்னன் பிறந்தது, மற்றவர்கள் உன்னால் வெல்லப்பட்டதுபோல் அல்ல. ஆகையால் இன்று அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, நீ யமனின் இருப்பிடத்திற்குச் செல்.
7.69.5
ऋषयो ऽप्यद्य पापात्मन्मया त्वां निहतं रणे ।
पश्यन्तु विप्रा विद्वांसस्त्रिदशा इव रावणम् ॥ ७.६९.५ ॥
பாவியே! இன்று போர்க்களத்தில் என்னால் நீ கொல்லப்படுவதை ரிஷிகளும், வேதியர்களும், அறிஞர்களும் காணட்டும்; முன்பு தேவர்கள் ராவணனைக் கண்டதுபோல்.
7.69.6
त्वयि मद्बाणनिर्दग्धे पतिते ऽद्य निशाचर ।
पुरे जनपदे चापि क्षेममेव भविष्यति ॥ ७.६९.६ ॥
ஓ இரவுஞ்சரனே! இன்று என் அம்புகளால் எரிக்கப்பட்டு நீ வீழ்ந்தால், நகரிலும் நாட்டுப்புறத்திலும் நிச்சயமாக நலம் உண்டாகும்.
7.69.7
अद्य मद्बाहुनिष्क्रान्तः शरो वज्रनिभाननः ।
प्रवेक्ष्यते ते हृदयं पद्ममंशुरिवार्कजः ॥ ७.६९.७ ॥
இன்று என் கையிலிருந்து புறப்பட்ட, வஜ்ரத்தைப் போன்ற முனை கொண்ட அம்பு உன் இதயத்தில் நுழையும்; சூரியனின் கிரணம் தாமரையில் நுழைவது போல.
7.69.8
एवमुक्तो महावृक्षं लवणः क्रोधमूर्च्छितः ।
शत्रुघ्नोरसि चिक्षेप स च तं शतधाच्छिनत् ॥ ७.६९.८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், சினத்தால் மயங்கிய லவணன் ஒரு பெரிய மரத்தை சத்ருக்னனின் மார்பின் மேல் வீசினான்; அவன் அதை நூறு துண்டுகளாக வெட்டினான்.
7.69.9
तद्दृष्ट्वा विफलं कर्म राक्षसः पुनरेव तु ।
पादपान्सुबहून्गृह्य शत्रुघ्नायासृजद्बली ॥ ७.६९.९ ॥
அது பயனற்றதைக் கண்டு, அந்த வலிமையான அரக்கன் மீண்டும் பல மரங்களை எடுத்து சத்ருக்னன் மீது வீசினான்.
7.69.10
शत्रुघ्नश्चापि तेजस्वी वृक्षानापततो बहून् ।
त्रिभिश्चतुर्भिरेकैकं चिच्छेद नतपर्वभिः ॥ ७.६९.१० ॥
ஒளிவீசும் சத்ருக்னன், தன்மீது விழுந்த பல மரங்களில் ஒவ்வொன்றையும் மூன்று நான்கு வளைந்த முனை அம்புகளால் வெட்டினான்.
7.69.11
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजद्राक्षसोरसि ।
शत्रुघ्नो वीर्यसम्पन्नो विव्यथे न स राक्षसः ॥ ७.६९.११ ॥
பின்னர் வீரம் நிறைந்த சத்ருக்னன் அரக்கனின் மார்பின் மேல் அம்புமழையைப் பொழிந்தான்; ஆனால் அந்த அரக்கன் வருந்தவில்லை.
7.69.12
ततः प्रहस्य लवणो वृक्षमुद्यम्य वीर्यवान् ।
शिरस्यभ्यहनच्छूरं स्रस्ताङ्गः स मुमोह वै ॥ ७.६९.१२ ॥
பின்னர் சிரித்த வலிமையான லவணன் ஒரு மரத்தை உயர்த்தி வீரன் சத்ருக்னனின் தலையில் அடித்தான்; அவன் உடல் தளர்ந்து மயங்கி விழுந்தான்.
7.69.13
तस्मिन्निपतिते वीरे हाहाकारो महानभूत् ।
ऋषीणां देवसङ्घानां गन्धर्वाप्सरसां तथा ॥ ७.६९.१३ ॥
அந்த வீரன் வீழ்ந்ததும் பெரும் ஹாஹாகாரம் எழுந்தது; முனிவர்களிடமும், தேவக் கூட்டங்களிடமும், கந்தர்வர்களிடமும், அப்சரஸுகளிடமும் அது எழுந்தது.
7.69.14
तमवज्ञाय तु हतं शत्रुघ्नं भुवि पातितम् ।
रक्षो लब्धान्तरमपि न विवेश स्वमालयम् ॥ ७.६९.१४ ॥
ஆனால் சத்ருக்னன் இறந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தான் என்று எண்ணி, வாய்ப்பு கிடைத்தும் அந்த அரக்கன் தன் இருப்பிடத்துக்குள் நுழையவில்லை.
7.69.15
नापि शूलं प्रजग्राह तं दृष्ट्वा भुवि पातितम् ।
ततो हत इति ज्ञात्वा तान्भक्षान्समुदावहत् ॥ ७.६९.१५ ॥
அவன் நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டு அவன் சூலத்தையும் எடுக்கவில்லை. பிறகு அவன் இறந்துவிட்டான் என்று அறிந்து, அந்த உணவுப் பொருட்களை எடுத்துச் சென்றான்.
7.69.16
मुहूर्ताल्लब्धसञ्ज्ञस्तु पुनस्तस्थौ धृतायुधः ।
शत्रुघ्नो वै पुरद्वारि ऋषिभिः सम्प्रपूजितः ॥ ७.६९.१६ ॥
ஒரு கணத்தில் உணர்வு திரும்பிய சத்ருக்னன் மீண்டும் ஆயுதம் ஏந்தி, நகர வாசலில் நின்றான்; முனிவர்களால் நன்கு போற்றப்பட்டான்.
7.69.17
ततो दिव्यममोघं तं जग्राह शरमुत्तमम् ।
ज्वलन्तं तेजसा घोरं पूरयन्तं दिशो दश ॥ ७.६९.१७ ॥
பின்னர் அவன் அந்த தெய்வீகமான, தவறாத, உயர்ந்த அம்பை எடுத்தான்; அது தன் ஒளியால் எரிந்தது, பயங்கரமானது, பத்துத் திசைகளையும் நிரப்பியது.
7.69.18
वज्राननं वज्रवेगं मेरुमन्दरसन्निभम् ।
नतं पर्वसु सर्वेषु संयुगेष्वपराजितम् ॥ ७.६९.१८ ॥
வஜ்ரம் போன்ற முனை கொண்டது, வஜ்ரத்தின் வேகம் கொண்டது, மேரு மற்றும் மந்தரம் போன்றது; எல்லா முடிச்சுகளிலும் வளையாதது, போர்களில் வெல்லப்படாதது.
7.69.19
असृक्चन्दनदिग्धाङ्गं चारुपत्रं पतत्रिणम् ।
दानवेन्द्राचलेन्द्राणामसुराणां च दारणम् ॥ ७.६९.१९ ॥
இரத்தச் சந்தனம் பூசிய உடலும், அழகிய இறகுகளும் கொண்ட அந்தப் பறவை, தானவர்களையும் மலை போன்ற அசுரத் தலைவர்களையும் கிழித்தெறிபவன்.
7.69.20
तं दीप्तमिव कालाग्निं युगान्ते समुपस्थिते ।
दृष्ट्वा सर्वाणि भूतानि परित्रासमुपागमन् ॥ ७.६९.२० ॥
யுகமுடிவில் எழுந்த காலாக்னியைப் போல ஒளிவிடும் அவனைக் கண்டு, எல்லா உயிர்களும் பெரும் பயத்தை அடைந்தன.
7.69.21
सदेवासुरगन्धर्वं मुनिभिः साप्सरोगणम् ।
जगद्धि सर्वमस्वस्थं पितामहमुपस्थितम् ॥ ७.६९.२१ ॥
தேவர்களும் அசுரர்களும் கந்தர்வர்களும் முனிவர்களும் அப்சரஸ் கூட்டங்களும் சேர்ந்து, அமைதியிழந்த உலகம் முழுவதும் பிதாமகரிடம் வந்தது.
7.69.22
उवाच देवदेवेशं वरदं प्रपितामहम् ।
देवानां भयसंमोहो लोकानां सङ्क्षयं प्रति ॥ ७.६९.२२ ॥
தேவதேவரும் வரம் அளிப்பவருமான பிரபிதாமகரிடம் அவர்கள் கூறினர்: தேவர்களின் பயமும் குழப்பமும், உலகங்களின் அழிவை நோக்கியவை.
7.69.23
नेदृशं दृष्टपूर्वं च न श्रुतं प्रपितामह ।
देवानां भयसम्मोहो लोकानां सङ्क्षयं प्रति ॥ ७.६९.२३ ॥
பிரபிதாமகரே, இதுபோன்றது முன்பு கண்டதுமில்லை கேட்டதுமில்லை. தேவர்களின் பயமும் குழப்பமும், உலகங்களின் அழிவை நோக்கியவை.
7.69.24
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ।
भयकारणमाचष्ट लोकानामभयङ्करः ।
उवाच मधुरां वाणीं शृणुध्वं सर्वदेवताः ॥ ७.६९.२४ ॥
அவர்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, உலகங்களின் பிதாமகரும் உலகுக்கு அபயமளிப்பவருமான பிரம்மா அச்சத்தின் காரணத்தைக் கூறி இனிய குரலில் சொன்னார்: எல்லா தேவர்களே, கேளுங்கள்.
7.69.25
वधाय लवणस्याजौ शरः शत्रुघ्नधारितः ।
तेजसा तस्य सम्मूढाः सर्वे स्मः सुरसत्तमाः ॥ ७.६९.२५ ॥
லவணனைக் கொல்வதற்காகப் போரில் சத்ருக்னன் ஏந்திய அம்பு இது. அதன் ஒளியால் நாங்கள் அனைத்து தேவசிறந்தவர்களும் திகைத்துப் போனோம்.
7.69.26
एष पूर्वस्य देवस्य लोककर्तुः सनातनः ।
शरस्तेजोमयो वत्सा येन वै भयमागतम् ॥ ७.६९.२६ ॥
இது உலகைப் படைத்த பழமையான நித்திய தேவனின் ஒளிமயமான அம்பு. குழந்தைகளே, இதனாலேயே உண்மையில் பயம் வந்தது.
7.69.27
एष वै कैटभस्यार्थे मधुनश्च महाशरः ।
सृष्टो महात्मना तेन वधार्थे दैत्ययोस्तयोः ॥ ७.६९.२७ ॥
இது உண்மையில் கைடபனையும் மதுவையும் கொல்வதற்காக அந்த மகாத்மாவால் படைக்கப்பட்ட பெரிய அம்பு. அந்த இரு அசுரர்களையும் கொல்வதற்காக அது உருவாக்கப்பட்டது.
7.69.28
एक एव प्रजानाति विष्णुस्तेजोमयं शरम् ।
एषा एव तनुः पूर्वा विष्णोस्तस्य महात्मनः ॥ ७.६९.२८ ॥
ஒளிமயமான இந்த அம்பை விஷ்ணு ஒருவரே அறிவார். இது உண்மையில் அந்த மகாத்மா விஷ்ணுவின் ஆதி உருவம்.
7.69.29
इतो गच्छत पश्यध्वं वध्यमानं महात्मना ।
रामानुजेन वीरेण लवणं राक्षसोत्तमम् ॥ ७.६९.२९ ॥
இங்கிருந்து செல்லுங்கள், பாருங்கள்: மகாத்மாவான, ராமனின் வீர இளைய சகோதரரால் அரக்கர்களில் சிறந்தவனான லவணன் கொல்லப்படுகிறான்.
7.69.30
तस्य ते देवदेवस्य निशम्य वचनं सुराः ।
आजग्मुर्यत्र युध्येते शत्रुघ्नलवणावुभौ ॥ ७.६९.३० ॥
தேவதேவனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு தேவர்கள் சத்ருக்னனும் லவணனும் இருவரும் போரிட்ட இடத்திற்கு வந்தனர்.
7.69.31
तं शरं दिव्यसङ्काशं शत्रुघ्नकरधारितम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि युगान्ताग्निमिवोत्थितम् ॥ ७.६९.३१ ॥
சத்ருக்னனின் கையில் ஏந்தப்பட்ட அந்த தெய்வீகம் போன்ற அம்பை, யுகாந்தத் தீ போல் எழுந்ததாக எல்லா உயிர்களும் கண்டன.
7.69.32
अकाशमावृतं दृष्ट्वा देवैर्हि रघुनन्दनः ।
सिंहनादं भृशं कृत्वा ददर्श लक्षणं पुनः ॥ ७.६९.३२ ॥
தேவர்களால் வானம் மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, ரகுநந்தனர் பெரும் சிங்க முழக்கம் செய்து மீண்டும் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்தார்.
7.69.33
आहूतश्च पुनस्तेन शत्रुघ्नेन महात्मना ।
लवणः क्रोधसंयुक्तो युद्धाय समुपस्थितः ॥ ७.६९.३३ ॥
மகாத்மா சத்ருக்னனால் மீண்டும் அழைக்கப்பட்ட லவணன், கோபம் நிறைந்தவனாய் போருக்காக முன்வந்து நின்றான்.
7.69.34
आकर्णात्स विकृष्याथ तद्धनुर्धन्विनां वरः ।
तं मुमोच महाबाणं लवणस्य महोरसि ॥ ७.६९.३४ ॥
பின்னர் வில்லாளிகளில் சிறந்தவர் அந்த வில்லைக் காது வரை இழுத்து, லவணனின் பெரிய மார்பை நோக்கி அந்த மகா அம்பை விடுத்தார்.
7.69.35
उरस्तस्य विदार्याशु प्रविवेश रसातलम् ॥ ७.६९.३५ ॥
அவனுடைய மார்பை விரைவில் பிளந்து அது ரசாதலத்தில் புகுந்தது.
7.69.36
गत्वा रसातलं दिव्यः शरो विबुधपूजितः ।
पुनरेवागमत्तूर्णमिक्ष्वाकुकुलनन्दनम् ॥ ७.६९.३६ ॥
ரசாதலத்துக்குச் சென்ற அந்த தெய்வீக அம்பு, தேவர்களால் போற்றப்பட்டது, விரைவில் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியிடம் மீண்டும் வந்தது.
7.69.37
शत्रुघ्नशरनिर्भिन्नो लवणः स निशाचरः ।
पपात सहसा भूमौ वज्राहत इवाचलः ॥ ७.६९.३७ ॥
சத்ருக்னனின் அம்பால் துளைக்கப்பட்ட அந்த இரவுச்சரன் லவணன் திடீரென்று நிலத்தில் விழுந்தான், இடியால் தாக்கப்பட்ட மலை போல.
7.69.38
तच्च शूलं महत्तेन हते लवणराक्षसे ।
पश्यतां सर्वदेवानां रुद्रस्य वशमन्वगात् ॥ ७.६९.३८ ॥
லவண ராக்ஷசன் கொல்லப்பட்டதும், அந்த பெரிய சூலம் எல்லா தேவர்களும் பார்க்க ருத்திரனின் வசத்துக்கே திரும்பிச் சென்றது.
7.69.39
एकेषुपातेन भृशं निपात्य लोकत्रयस्यापि रघुप्रवीरः ।
विनिर्बभावुत्तमचापबाणस्तमः प्रणुद्येव सहस्ररश्मिः ॥ ७.६९.३९ ॥
ஒரே அம்பின் அடியால் மூன்று உலகங்களுக்கும் பெரும் அச்சுறுத்தலான அவனை வீழ்த்தி, ரகுவீரர் உயர்ந்த வில்லும் அம்பும் ஏந்தி இருளை அகற்றும் ஆயிரங்கதிர் சூரியன் போல் ஒளிர்ந்தார்.
7.69.40
ततो हि देवा ऋषिपन्नगाश्च प्रपूजिरे ह्यप्सरसश्च सर्वाः ।
दिष्ट्या जयो दाशरथेरवाप्तस्त्यक्त्वा भयं सर्प इव प्रशान्तः ॥ ७.६९.४० ॥
அப்போது தேவர்களும், ரிஷிகளும், நாகங்களும், எல்லா அப்சரஸ்களும் அவரைப் போற்றினர். நற்பேற்றால் தசரதரின் மகனுக்கு வெற்றி கிடைத்தது; அவர் அச்சத்தை விட்டு பாம்பு போல் அமைதியுற்றார்.