Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.7.1
नारायणगिरिं ते तु गर्जन्तो राक्षसाम्बुदाः ।
ववर्षुः शरवर्षेण वर्षेणेवाद्रिमम्बुदाः ॥ ७.७.१ ॥
Rugiendo, aquellas nubes rākṣasas derramaron una lluvia de flechas sobre la montaña Nārāyaṇa, como nubes que vierten lluvia sobre una montaña.
7.7.2
श्यामावदातस्तैर्विष्णुर्नीलैर्नक्तञ्चरोत्तमैः ।
वृतो ऽञ्जनगिरीवासीत् वर्षमाणैः पयोधरैः ॥ ७.७.२ ॥
Viṣṇu, oscuro y resplandeciente, rodeado por aquellos excelentes errantes nocturnos de azul oscuro, era como la montaña de collirio rodeada de nubes que llueven.
7.7.3
शलभा इव केदारं मशका इव पर्वतम् ।
यथामृतघटं दंशा मकरा इव चार्णवम् ॥ ७.७.३ ॥
Como langostas caen sobre un campo, mosquitos sobre una montaña, tábanos sobre una vasija de néctar, y monstruos marinos sobre el océano.
7.7.4
तथा रक्षोधनुर्मुक्ता वज्रानिलमनोजवाः ।
हरिं विशन्ति स्म शरा लोका इव विपर्यये ॥ ७.७.४ ॥
Así, las flechas, liberadas de los arcos de los rākṣasas y veloces como el rayo, el viento o el pensamiento, entraron en Hari, como los mundos entran en la disolución.
7.7.5
स्यन्दनैः स्यन्दनगता गजैश्च गजपृष्ठगाः ।
अश्वारोहास्तथाश्वैश्च पादाताश्चाम्बरे स्थिताः ॥ ७.७.५ ॥
Los que estaban en carros, los que iban sobre elefantes, los jinetes con sus caballos y los soldados de a pie, todos se mantenían en el cielo.
7.7.6
राक्षसेन्द्रा गिरिनिभाः शरैः शक्त्यृष्टितोमरैः ।
निरुछ्वासं हरिं चक्रुः प्राणायामा इव द्विजम् ॥ ७.७.६ ॥
Los señores rākṣasas, semejantes a montañas, con flechas, lanzas, jabalinas y venablos, dejaron sin aliento a Hari, como se detiene la respiración de un dvija que practica prāṇāyāma.
7.7.7
निशाचरैस्ताड्यमानो मीनैरिव महोदधिः ।
शार्ङ्गमायम्य दुर्धर्षो राक्षसेभ्यो ऽसृजच्छरान् ॥ ७.७.७ ॥
Como el gran océano azotado por los peces, el invencible Viṣṇu, aunque hostigado por los nocturnos, tensó el arco Śārṅga y lanzó flechas contra los rākṣasas.
7.7.8
शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैर्वज्रवक्त्रैर्मनोजवैः ।
चिच्छेद विष्णुर्निशितैः शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ ७.७.८ ॥
Con flechas disparadas desde un arco totalmente tensado, de punta de rayo y veloces como el pensamiento, Viṣṇu cortó a los rākṣasas por centenares y por miles con sus agudos proyectiles.
7.7.9
विद्राव्य शरवर्षेण वर्षा वायुरिवोत्थितम् ।
पाञ्चजन्यं महाशङ्खं प्रदध्मौ पुरुषोत्तमः ॥ ७.७.९ ॥
Dispersándolos con una lluvia de flechas, como el viento dispersa una nube que se levanta, el Puruṣottama sopló su gran caracola llamada Pāñcajanya.
7.7.10
सो ऽम्बुजो हरिणा ध्मातः सर्वप्राणेन शङ्खराट् ।
ररास भीमनिर्हादस्त्रैलोक्यं व्यथयन्निव ॥ ७.७.१० ॥
Aquella caracola, rey de las conchas, soplada por Hari con todo su aliento, resonó con un rugido terrible, como si angustiara a los tres mundos.
7.7.11
शङ्खराजरवः सो ऽथ त्रासयामास राक्षसान् ।
मृगराज इवारण्ये समदानिव कुञ्जरान् ॥ ७.७.११ ॥
Entonces el rugido del rey de las caracolas aterrorizó a los rākṣasas, como un león en el bosque aterroriza a los elefantes en celo.
7.7.12
न शेकुरश्वाः संस्थातुं विमदाः कुञ्जराभवन् ।
स्यन्दनेभ्यश्च्युता वीराः शङ्खरावितदुर्बलाः ॥ ७.७.१२ ॥
Los caballos no pudieron mantenerse en pie, los elefantes perdieron su furia y los guerreros, debilitados por el sonido de la caracola, cayeron de sus carros.
7.7.13
शार्ङ्गचापविनिर्मुक्ता वज्रतुल्याननाः शराः ।
विदार्य तानि रक्षांसि सुपुङ्खा विविशुः क्षितिम् ॥ ७.७.१३ ॥
Las flechas lanzadas desde el arco Śārṅga, con puntas como rayos y hermosas plumas, atravesaron a aquellos rākṣasas y penetraron en la tierra.
7.7.14
भिद्यमानाः शरैः सङ्ख्ये नारायणकरच्युतैः ।
निपेतू राक्षसा भूमौ शैला वज्रहता इव ॥ ७.७.१४ ॥
Atravesados en la batalla por las flechas lanzadas por la mano de Nārāyaṇa, los rākṣasas cayeron al suelo como montañas golpeadas por rayos.
7.7.15
व्रणानि परगात्रेभ्यो विष्णुचक्रकृतानि वै ।
असृक्क्षरन्ति धाराभिः स्वर्णधारा इवाचलाः ॥ ७.७.१५ ॥
De los cuerpos de los enemigos, las heridas causadas por el disco de Viṣṇu derramaban sangre a raudales, como montañas que vierten arroyos de oro.
7.7.16
शङ्खराजरवश्चापि शार्ङ्गचापरस्वस्तथा ।
राक्षसानां रवांश्चापि ग्रसते वैष्णवो रवः ॥ ७.७.१६ ॥
El sonido del caracol real y el zumbido del arco Śārṅga, y el sonido vaiṣṇava, engulleron los gritos de los rākṣasas.
7.7.17
तेषां शिरोधरान्धूताञ्छरध्वजधनूंषि च ।
रथान्पताकास्तूणीरांश्चिच्छेद स हरिः शरैः ॥ ७.७.१७ ॥
Sus cabezas temblorosas, flechas, estandartes, arcos, carros, banderolas y aljabas — Hari los cortó todos con sus flechas.
7.7.18
सूर्यादिव करा घोरा ऊर्मयः सागरादिव ।
पर्वतादिव नागेन्द्रा धारौघा इव चाम्बुदात् ॥ ७.७.१८ ॥
Como de un sol salen rayos feroces, de un océano olas, de una montaña grandes elefantes y de una nube torrentes de lluvia, así salieron las flechas.
7.7.19
तथा शार्ङ्गविनिर्मुक्ताः शरा नारायणेरिताः ।
निर्धावन्तीषवस्तूर्णं शतशोथ सहस्रशः ॥ ७.७.१९ ॥
Del mismo modo, las flechas lanzadas desde el arco Śārṅga y enviadas por Nārāyaṇa corrieron veloces, por cientos y por miles.
7.7.20
शरभेण यथा सिंहाः सिंहेन द्विरदा यथा ।
द्विरदेन यथा व्याघ्रा व्याघ्रेण द्वीपिनो यथा ॥ ७.७.२० ॥
Como los leones huyen del śarabha, los elefantes del león, los tigres del elefante y los leopardos del tigre.
7.7.21
द्वीपिनेव यथा श्वानः शुना मार्जारका यथा ।
मार्जारेण यथा सर्पाः सर्पेण च यथा ऽ ऽखवः ॥ ७.७.२१ ॥
Como los perros huyen del leopardo, los gatos del perro, las serpientes del gato y las ratas de la serpiente.
7.7.22
तथा ते राक्षसाः सर्वे विष्णुना प्रभविष्णुना ।
द्रवन्ति द्राविताश्चन्ये शायिताश्च महीतले ॥ ७.७.२२ ॥
Así, todos aquellos rākṣasas, perseguidos por el poderoso Viṣṇu, huyen; y otros, derribados, yacen tendidos sobre la tierra.
7.7.23
राक्षसानां सहस्राणि निहत्य मधुसूदनः ।
वारिजं पूरयामास तोयदं सुरराडिव ॥ ७.७.२३ ॥
Tras matar a miles de rākṣasas, Madhusūdana hizo sonar su caracola, como el rey de los dioses llena la nube.
7.7.24
नारायणशरत्रस्तं शङ्खनादसुविह्वलम् ।
ययौ लङ्कामभिमुखं प्रभग्नं राक्षसं बलम् ॥ ७.७.२४ ॥
Aterrorizado por las flechas de Nārāyaṇa y totalmente desconcertado por el estruendo de la caracola, el ejército rākṣasa derrotado se dirigió hacia Laṅkā.
7.7.25
प्रभग्ने राक्षसबले नारायणशराहते ।
सुमाली शरवर्षेण निववार रणे हरिम् ॥ ७.७.२५ ॥
Cuando el ejército rākṣasa fue derrotado y herido por las flechas de Nārāyaṇa, Sumālī contuvo a Hari en la batalla con una lluvia de flechas.
7.7.26
स तु तं छादयामास नीहार इव भास्करम् ।
राक्षसाः सत्त्वसम्पन्नाः पुनर्धैर्यं समादधुः ॥ ७.७.२६ ॥
Lo cubrió como la niebla cubre al sol, y los rākṣasas, llenos de valor, recobraron la firmeza.
7.7.27
अथ सो ऽभ्यपतद्रोषाद्राक्षसो बलदर्पितः ।
महानादं प्रकुर्वाणो राक्षसाञ्जीवयन्निव ॥ ७.७.२७ ॥
Entonces aquel rākṣasa, orgulloso de su fuerza y lleno de ira, se lanzó adelante rugiendo con gran estruendo, como si devolviera la vida a los rākṣasas.
7.7.28
उत्क्षिप्य लम्बाभरणं धुन्वन्करमिव द्विपः ।
ररास राक्षसो हर्षात्सतडित्तोयदो यथा ॥ ७.७.२८ ॥
Levantando su larga joya y agitándola como un elefante agita su trompa, el rākṣasa rugió de júbilo, como una nube de tormenta con relámpagos.
7.7.29
सुमालेर्नर्दतस्तस्य शिरो ज्वलितकुण्डलम् ।
चिच्छेद यन्तुरश्वाश्च भ्रान्तास्तस्य तु रक्षसः ॥ ७.७.२९ ॥
La cabeza de Sumālī, que rugía, con sus pendientes resplandecientes, fue cortada; y los caballos del auriga de aquel rākṣasa se extraviaron.
7.7.30
तैरश्वैर्भ्राम्यते भ्रान्तैः सुमाली राक्षसेश्वरः ।
इन्द्रियाश्वैः परिभ्रान्तैर्धृतिहीनो यथा नरः ॥ ७.७.३० ॥
Con aquellos caballos extraviados, el señor de los rākṣasas, Sumālī, era arrastrado en círculos, como un hombre sin firmeza, arrastrado por los caballos de sus sentidos.
7.7.31
ततो विष्णुं महाबाहुं प्रपतन्तं रणाजिरे ।
हृते सुमालेरश्वैश्च रथे विष्णुरथं प्रति ॥ ७.७.३१ ॥
Entonces, mientras el de brazos poderosos Viṣṇu caía en el campo de batalla, y los caballos de Sumālī se habían llevado el carro, hacia el carro de Viṣṇu.
7.7.32
माली चाभ्यद्रवद्युक्तः प्रगृह्य सशरं धनुः ।
मालेर्धनुश्च्युता बाणाः कार्तस्वरविभूषिताः ।
विविशुर्हरिमासाद्य क्रौञ्चं पत्ररथा इव ॥ ७.७.३२ ॥
Y Mālī, preparado, se lanzó al ataque, tomando su arco con una flecha. Las flechas adornadas de oro disparadas desde el arco de Mālī alcanzaron a Hari y penetraron en él, como flechas emplumadas penetran en el ave krauñca.
7.7.33
अर्द्यमानः शरैः सो ऽथ मालिमुक्तैः सहस्रशः ।
चुक्षुभे न रणे विष्णुर्जितेन्द्रिय इवाधिभिः ॥ ७.७.३३ ॥
Aunque atravesado por miles de flechas lanzadas por Mālī, Viṣṇu no se perturbó en la batalla, como el hombre que ha dominado sus sentidos no se conmueve por las aflicciones de la mente.
7.7.34
अथ मौर्वीस्वनं कृत्वा भगवान्भूतभावनः ।
मालिनं प्रति बाणौघान्ससर्जारिनिषूदनः ॥ ७.७.३४ ॥
Entonces el bienaventurado Señor, el que da existencia a los seres, destructor de enemigos, hizo resonar la cuerda de su arco y lanzó un torrente de flechas contra Mālī.
7.7.35
ते मालिदेहमासाद्य वज्रविद्युत्प्रभाः शराः ।
पिबन्ति रुधिरं तस्य नागा इव सुधारसम् ॥ ७.७.३५ ॥
Aquellas flechas, brillantes como el rayo y el relámpago, alcanzaron el cuerpo de Mālī y bebieron su sangre, como las serpientes beben el néctar.
7.7.36
मालिनं विमुखं कृत्वा शङ्खचक्रगदाधरः ।
मालिमौलिं ध्वजं चापं वाजिनश्चाप्यपातयत् ॥ ७.७.३६ ॥
Viṣṇu, portador de caracola, disco y maza, hizo volver la espalda a Mālī y derribó también su corona, su estandarte, su arco y sus caballos.
7.7.37
विरथस्तु गदां गृह्य माली नक्तञ्चरोत्तमः ।
आपुप्लुवे गदापाणिर्गिर्यग्रादिव केसरी ॥ ७.७.३७ ॥
Sin carro, Mālī tomó su maza; el mejor de los nocturnos, con la maza en la mano, se lanzó como un león que salta desde la cima de una montaña.
7.7.38
गदया गरुडेशानमीशानमिव चान्तकः ।
ललाटदेशे ऽभ्यहनद्वज्रेणेन्द्रो यथा ऽचलम् ॥ ७.७.३८ ॥
Como la Muerte golpea a Īśāna, como Indra golpea una montaña con su rayo, le golpeó en la frente al señor de Garuḍa con su maza.
7.7.39
गदयाभिहतस्तेन मालिना गरुडो भृशम् ।
रणात्पराङ्मुखं देवं कृतवान्वेदनातुरः ॥ ७.७.३९ ॥
Gravemente golpeado por la maza de Mālī, Garuḍa, abrumado por el dolor, se apartó de la batalla; hizo que el propio dios volviera la espalda.
7.7.40
पराङ्मुखे कृते देवे मालिना गरुडेन वै ।
उदतिष्ठन्महाञ्छब्दो रक्षसामभिनर्दताम् ॥ ७.७.४० ॥
Cuando el dios fue hecho retroceder por Mālī y Garuḍa, se alzó un gran clamor de los rākṣasas que rugían.
7.7.41
रक्षसां रवतां रावं श्रुत्वा हरिहयानुजः ॥ ७.७.४१ ॥
Al oír el grito de los rākṣasas que rugían, el hermano menor de Hari (Garuḍa)...
7.7.42
तिर्यगास्थाय सङ्क्रुद्धः पक्षीशे भगवान्हरिः ।
पराङ्मुखो ऽप्युत्ससर्ज मालेश्चक्रं जिघांसया ॥ ७.७.४२ ॥
Airado, el Bienaventurado Hari, de pie de lado sobre el señor de las aves, aun con la espalda vuelta, lanzó su disco contra Mālī, deseando matarlo.
7.7.43
तत्सूर्यमण्डलाभासं स्वभासा भासयन्नभः ।
कालचक्रनिभं चक्रं मालेः शीर्षमपातयत् ॥ ७.७.४३ ॥
Aquel disco, resplandeciente como el disco del sol y alumbrando el cielo con su propio fulgor, hizo caer la cabeza de Mālin como la rueda del tiempo.
7.7.44
तच्छिरो राक्षसेन्द्रस्य चक्रोत्कृत्तं बिभीषणम् ।
पपात रुधिरोद्गारि पुरा राहुशिरो यथा ॥ ७.७.४४ ॥
Aquella terrible cabeza del señor de los rākṣasas, cortada por el disco, cayó vomitando sangre, como en otro tiempo cayó la cabeza de Rāhu.
7.7.45
ततः सुरैः संसहृष्टैः सर्वप्राणसमीरितः ।
सिंहनादरवोन्मुक्तः साधु देवेतिवादिभिः ॥ ७.७.४५ ॥
Entonces los dioses, muy complacidos, y todos los seres, rugiendo como leones, exclamaron: '¡Bien hecho, oh dios!'
7.7.46
मालिनं निहतं दृष्ट्वा सुमाली माल्यवानपि ।
सबलौ शोकसन्तप्तौ लङ्कामेव प्रधावितौ ॥ ७.७.४६ ॥
Al ver a Mālin muerto, Sumālin y Mālyavān, ambos atormentados por el dolor, huyeron con sus fuerzas de regreso a Laṅkā.
7.7.47
गरुडस्तु समाश्वस्तः सन्निवृत्य यथा पुरा ।
राक्षसान्द्रावयामास पक्षवातेन कोपितः ॥ ७.७.४७ ॥
Pero Garuḍa, recobrado el ánimo y vuelto atrás como antes, enfurecido, puso en fuga a los rākṣasas con el viento de sus alas.
7.7.48
चक्रकृत्तास्यकमला गदासञ्चूर्णितोरसः ।
लाङ्गलग्लपितग्रीवा मुसलैर्भिन्नमस्तकाः ॥ ७.७.४८ ॥
Con sus rostros de loto cortados por el disco, sus pechos destrozados por mazas, sus cuellos aplastados por las armas de arado, sus cabezas partidas por las manos de mortero.
7.7.49
केचिच्चैवासिना छिन्नास्तथान्ये शरपीडिताः ।
निपेतुरम्बरात्तूर्णं राक्षसाः सागराम्भसि ॥ ७.७.४९ ॥
Algunos fueron abatidos por espadas, y otros, atormentados por flechas, cayeron rápidamente desde el cielo a las aguas del océano.
7.7.50
नारायणो बाणवराशनीभिर्विदारयामास धनुर्विमुक्तैः ।
नक्तञ्चरान्मुक्तविधूतकेशान्यथा ऽशनीभिः सतडिन्महाभ्राः ॥ ७.७.५० ॥
Nārāyaṇa desgarró a los errantes de la noche, con los cabellos sueltos y sacudidos, con excelentes flechas disparadas de su arco como rayos, como las grandes nubes con relámpagos se parten por un rayo.
7.7.51
भिन्नातपत्रं पतमानमस्त्रं शरैरपध्वस्तविनीतवेषम् ।
विनिस्सृतान्त्रं भयलोलनेत्रं बलं तदुन्मत्ततरं बभूव ॥ ७.७.५१ ॥
Aquel ejército, con los parasoles rotos, cayendo bajo las flechas, su orden aspecto destruido, las entrañas derramadas y los ojos temblando de miedo, se volvió sumamente frenético.
7.7.52
सिंहार्दितानामिव कुञ्जराणां निशाचराणां सह कुञ्जराणाम् ।
रवाश्च वेगाश्च समं बभूवुः पुराणसिंहेन विमर्दितानाम् ॥ ७.७.५२ ॥
Como elefantes atormentados por un león, los gritos y las embestidas de los errantes de la noche, junto con sus elefantes, se volvieron iguales, aplastados por aquel antiguo león.
7.7.53
ते वार्यमाणा हरिबाणजालैः सबाणजालानि समुत्सृजन्तः ।
धावन्ति नक्तञ्चरकालमेघा वायुप्रभिन्ना इव कालमेघाः ॥ ७.७.५३ ॥
Retenidos por redes de flechas doradas, pero disparando sus propias redes de flechas, corren hacia adelante: los errantes de la noche, como nubes negras de perdición, como nubes oscuras desgarradas por el viento.
7.7.54
चक्रपहारैर्विनिकृत्तशीर्षाः सञ्चूर्णिताङ्गाश्च गदाप्रहारैः ।
अभिप्रहारैर्द्विविधा विभिन्नाः पतन्ति शैला इव राक्षसेन्द्राः ॥ ७.७.५४ ॥
Con las cabezas cortadas por golpes de discos-armas y los miembros reducidos a polvo por golpes de mazas, los señores de los rākṣasas, partidos en dos por feroces embestidas, caen como montañas.
7.7.55
विलम्बमानैर्मणिहारकुण्डलैर्निशाचरैर्नीलबलाहकोपमैः ।
निपात्यमानैर्ददृशे निरन्तरं निपात्यमानैरिव नीलपर्वतैः ॥ ७.७.५५ ॥
Los errantes de la noche, semejantes a nubes oscuras de lluvia, con collares de gemas y pendientes colgando, se veían derribados sin cesar, como si montañas oscuras fueran derribadas.