Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.9.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य सुमाली नाम राक्षसः ।
रसातलान्मर्त्यलोकं सर्वं वै विचचार ह ॥ ७.९.१ ॥
Cierto día, el rākṣasa llamado Sumālī salió del Rasātala y recorrió todo el mundo de los mortales.
7.9.2
नीलजीमूतसङ्काशस्तप्तकाञ्चनकुण्डलः ।
कन्यां दुहितरं गृह्य विना पद्ममिव श्रियम् ॥ ७.९.२ ॥
Semejante a una nube de tormenta azul, con pendientes de oro fundido, tomó a su hija, como Śrī sin su loto.
7.9.3
राक्षसेन्द्रः स तु तदा विचरन्वै महीतलम् ।
तदापश्यत्स गच्छन्तं पुष्पकेण धनेश्वरम् ॥ ७.९.३ ॥
Entonces el señor de los rākṣasas, que recorría la tierra, vio a Kubera, señor de la riqueza, que pasaba en el carro Puṣpaka.
7.9.4
गच्छन्तं पितरं द्रष्टुं पुलस्त्यतनयं विभुम् ।
तं दृष्ट्वा ऽमरसङ्काशं स्वच्छन्दं तपनोपमम् ॥ ७.९.४ ॥
Al ver al poderoso hijo de Pulastya, Kubera, que iba a visitar a su padre Pulastya, semejante a un dios y libre como el sol...
7.9.5
रसातलं प्रविष्टः सन्मर्त्यलोकात्सविस्मयः ।
इत्येवं चिन्तयामास राक्षसानां महामतिः ॥ ७.९.५ ॥
Tras entrar en el Rasātala desde el mundo de los mortales, asombrado, el sabio entre los rākṣasas así reflexionó.
7.9.6
किं कृतं श्रेय इत्येवं वर्धेमहि कथं वयम् ।
अथाब्रवीत्सुतां रक्षः कैकसीं नाम नामतः ॥ ७.९.६ ॥
«¿Qué debemos hacer para nuestro bien? ¿Cómo podemos prosperar?» Así pensando, el rākṣasa habló a su hija llamada Kaikasī.
7.9.7
पुत्रि प्रदानकालो ऽयं यौवनं व्यतिवर्तते ।
प्रत्याख्यानाच्च भीतैस्त्वं न वरैः प्रतिगृह्यसे ॥ ७.९.७ ॥
Hija, este es el tiempo de entregarte en matrimonio; tu juventud se va pasando. Temiendo el rechazo, los pretendientes no te aceptan.
7.9.8
त्वत्कृते च वयं सर्वे यन्त्रिता धर्मबुद्धयः ।
त्वं हि सर्वगुणोपेता श्रीः साक्षादिव पुत्रिके ।
कन्यापितृत्वं दुःखं हि सर्वेषां मानकाङ्क्षिणाम् ॥ ७.९.८ ॥
Por tu causa todos nosotros, aun con la mente puesta en el dharma, estamos atados. Tú estás dotada de todas las virtudes, hija, como si fueras la propia Śrī. Para todos los que anhelan honor, ser padre de una hija es una tristeza.
7.9.9
न ज्ञायते च कः कन्यां वरयेदिति कन्यके ॥ ७.९.९ ॥
Y no se sabe quién escogerá a la doncella, oh doncella.
7.9.10
त्वं हि सर्वगुणोपेता श्रीः साक्षादिव पुत्रिके ।
मातुः कुलं पितृकुलं यत्र चैव प्रदीयते ।
कुलत्रयं सदा कन्या संशये स्थाप्य तिष्ठति ॥ ७.९.१० ॥
Tú estás dotada de todas las virtudes, hija, como si fueras la propia Śrī. Cuando se entregan la familia de la madre y la del padre, la doncella siempre se mantiene, dejando en suspenso a las tres familias.
7.9.11
सा त्वं मुनिवरं श्रेष्ठं प्रजापतिकुलोद्भवम् ।
भज विश्रवसं पुत्रि पौलस्त्यं वरय स्वयम् ॥ ७.९.११ ॥
Así pues, hija, acude al mejor de los sabios, Viśravas, nacido del linaje de Prajāpati, y elige tú misma al hijo de Pulastya.
7.9.12
ईदृशास्ते भविष्यन्ति पुत्राः पुत्रि न संशयः ।
तेजसा भास्करसमो यादृशो ऽयं धनेश्वरः ॥ ७.९.१२ ॥
Hija, tendrás hijos como él, sin duda, iguales al sol en esplendor, como este señor de la riqueza.
7.9.13
सा तु तद्वचनं श्रुत्वा कन्यका पितृगौरवात् ।
तत्रोपागम्य सा तस्थौ विश्रवा यत्र तप्यते ॥ ७.९.१३ ॥
Al oír esas palabras, la doncella, por respeto a su padre, se acercó al lugar donde Viśravas practicaba austeridades y se quedó de pie.
7.9.14
एतस्मिन्नन्तरे राम पुलस्त्यतनयो द्विजः ।
अग्निहोत्रमुपातिष्ठच्चतुर्थ इव पावकः ॥ ७.९.१४ ॥
Mientras tanto, Rāma, el hijo nacido dos veces de Pulastya atendía el sacrificio del fuego, como un cuarto fuego.
7.9.15
अविचिन्त्य तु तां वेलां दारुणां पितृगौरवात् ।
उपसृत्याग्रतस्तस्य चरणाधोमुखी स्थिता ।
विलिखन्ती मुहुर्भूमिमङ्गुष्ठाग्रेण भामिनी ॥ ७.९.१५ ॥
Por respeto a su padre, sin considerar aquella hora terrible, la hermosa mujer se puso delante de él, de pie, con el rostro inclinado hacia sus pies, trazando repetidamente surcos en el suelo con la punta del dedo gordo.
7.9.16
स तु तां वीक्ष्य सुश्रोणीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम् ।
अब्रवीत्परमोदारो दीप्यमानां स्वतेजसा ॥ ७.९.१६ ॥
Al ver a aquella de hermosas caderas, rostro como la luna llena y resplandeciente con su propio esplendor, el más magnánimo habló.
7.9.17
भद्रे कस्यासि दुहिता कुतो वा त्वमिहागता ।
किं कार्यं कस्य वा हेतोस्तत्त्वतो ब्रूहि शोभने ॥ ७.९.१७ ॥
Bondadosa, ¿de quién eres hija, y de dónde has venido aquí? ¿Con qué propósito, o por causa de quién? Dímelo con verdad, radiante.
7.9.18
एवमुक्ता तु सा कन्या कृताञ्जलिरथाब्रवीत् ।
आत्मप्रभावेण मुने ज्ञातुमर्हसि मे मतम् ॥ ७.९.१८ ॥
Así interpelada, la doncella, con las palmas juntas, respondió: Oh sabio, por tu propio poder puedes conocer mi intención.
7.9.19
किं तु मां विद्धि ब्रह्मर्षे शासनात्पितुरागताम् ।
कैकसी नाम नाम्नाहं शेषं त्वं ज्ञातुमर्हसि ॥ ७.९.१९ ॥
Pero sabed, oh brahmarṣi, que he venido por orden de mi padre. Mi nombre es Kaikasī; lo demás debéis conocerlo vos.
7.9.20
स तु गत्वा मुनिर्ध्यानं वाक्यमेतदुवाच ह ।
विज्ञातं ते मया भद्रे कारणं यन्मनोगतम् ॥ ७.९.२० ॥
Entonces el sabio, tras entrar en meditación, pronunció estas palabras: Oh bienaventurada, he comprendido la causa que está en tu mente.
7.9.21
सुताभिलाषो मत्तस्ते मत्तमातङ्गगामिनि ।
दारुणायां तु वेलायां यस्मात्त्वं मामुपस्थिता ॥ ७.९.२१ ॥
Oh tú que caminas como elefante en celo, tu deseo de hijos procede de mí, pues te has acercado a mí en esta hora terrible.
7.9.22
शृणु तस्मात्सुतान्भद्रे यादृशाञ्जनयिष्यसि ।
दारुणान्दारुणाकारान्दारुणाभिजनप्रियान् ॥ ७.९.२२ ॥
Por tanto, oh bienaventurada, escucha qué clase de hijos darás a luz: terribles, de aspecto terrible y amantes de un linaje terrible.
7.9.23
प्रसविष्यसि सुश्रोणि राक्षसान्क्रूरकर्मणः ।
सा तु तद्वचनं श्रुत्वा प्रणिपत्याब्रवीद्वचः ॥ ७.९.२३ ॥
Oh bella de caderas, darás a luz rakshasas de obras crueles. Ella, oyendo aquellas palabras, se inclinó y habló así.
7.9.24
भगवन्नीदृशान्पुत्रांस्त्वत्तो ऽहं ब्रह्मवादिनः ।
नेच्छामि सुदुराचारान्प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ७.९.२४ ॥
Oh bienaventurado, oh orador del Veda, no deseo de ti tales hijos; no quiero hijos de conducta muy perversa. Debes concederme tu favor.
7.9.25
कन्यया त्वेवमुक्तस्तु विश्रवा मुनिपुङ्गवः ।
उवाच कैकसीं भूयः पूर्णेन्दुरिव रोहिणीम् ॥ ७.९.२५ ॥
Así interpelado por su hija, Viśravā, el mejor de los sabios, habló de nuevo a Kaikasī como la luna llena a Rohiṇī.
7.9.26
पश्चिमो यस्तव सुतो भविष्यति शुभानने ।
मम वंशानुरूपः स धर्मात्मा च भविष्यति ॥ ७.९.२६ ॥
¡Oh tú de rostro auspicioso! Tu hijo menor será digno de mi linaje y de alma justa.
7.9.27
एवमुक्ता तु सा कन्या राम कालेन केनचित् ।
जनयामास बीभत्सं रक्षोरूपं सुदारुणम् ॥ ७.९.२७ ॥
Así interpelada, oh Rāma, aquella doncella Kaikasī, a su debido tiempo, dio a luz una forma demoníaca horrenda y espantosa.
7.9.28
दशग्रीवं महादंष्ट्रं नीलाञ्जनचयोपमम् ।
ताम्रोष्ठं विंशतिभुजं महास्यं दीप्तमूर्धजम् ॥ ७.९.२८ ॥
Tenía diez cuellos, grandes colmillos, un cuerpo como un montón de collar de azul, labios rojos, veinte brazos, una gran boca y cabellos ardientes.
7.9.29
तस्मिञ्जाते तु तत्काले सज्वालकवलाः शिवाः ।
क्रव्यादाश्चापसव्यानि मण्डलानि प्रचक्रमुः ॥ ७.९.२९ ॥
En el momento de su nacimiento, chacales con bocados ardientes y animales carnívoros comenzaron a girar en círculos de mal augurio hacia la izquierda.
7.9.30
ववर्ष रुधिरं देवो मेघाश्च खरनिःस्वनाः ।
प्रबभौ न च सूर्यो वै महोल्काश्चापतन्भुवि ॥ ७.९.३० ॥
El dios hizo llover sangre, las nubes tronaron con voz áspera, el sol no brilló y grandes meteoros cayeron sobre la tierra.
7.9.31
चकम्पे जगती चैव ववुर्वाताः सुदारुणाः ।
अक्षोभ्यः क्षुभितश्चैव समुद्रः सरितां पतिः ॥ ७.९.३१ ॥
La tierra tembló y sopló un viento espantosamente feroz. Incluso el océano, inquebrantable señor de los ríos, se agitó.
7.9.32
अथ नामाकरोत्तस्य पितामहसमः पिता ।
दशग्रीवः प्रसूतो ऽयं दशग्रीवो भविष्यति ॥ ७.९.३२ ॥
Entonces su padre, igual al abuelo, le dio un nombre: «Este ha nacido con diez cuellos; será Daśagrīva, el de diez cuellos».
7.9.33
तस्य त्वनन्तरं जातः कुम्भकर्णो महाबलः ।
प्रमाणाद्यस्य विपुलं प्रमाणं नेह विद्यते ॥ ७.९.३३ ॥
Después de él nació Kumbhakarṇa, de gran poder, cuya vasta estatura no tiene medida aquí.
7.9.34
ततः शूर्पणखा नाम सञ्जज्ञे विकृतानना ।
विभीषणश्च धर्मात्मा कैकस्याः पश्चिमः सुतः ॥ ७.९.३४ ॥
Luego nació una hija llamada Śūrpaṇakhā, de rostro deforme; y el de alma justa Vibhīṣaṇa fue el hijo menor de Kaikasī.
7.9.35
तस्मिञ्जाते महासत्त्वे पुष्पवर्षं पपात ह ॥ ७.९.३५ ॥
Cuando nació aquel ser magnánimo, cayó una lluvia de flores.
7.9.36
नभःस्थाने दुन्दुभयो देवानां प्राणदंस्तदा ।
वाक्यं चैवान्तरिक्षे च साधु साध्विति तत्तदा ॥ ७.९.३६ ॥
Entonces sonaron en el cielo los tambores de los dioses, y en el aire resonaron las palabras «¡Bien, bien!».
7.9.37
तौ तु तत्र महारण्ये ववृधाते महौजसौ ।
कुम्भकर्णदशग्रीवौ लोकोद्वेगकरौ तदा ॥ ७.९.३७ ॥
Aquellos dos, de gran poderío, Kumbhakarṇa y Daśagrīva, crecieron entonces en aquel gran bosque, causando temor a los mundos.
7.9.38
कुम्भकर्णः प्रमत्तस्तु महर्षीन्धर्मवत्सलान् ।
त्रैलोक्यं भक्षयन्नित्यासन्तुष्टो विचचार ह ॥ ७.९.३८ ॥
Desenfrenado, Kumbhakarṇa vagaba devorando sin cesar a los grandes sabios amantes del dharma y a los tres mundos, nunca saciado.
7.9.39
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मे व्यवस्थितः ।
स्वाध्यायनियताहार उवास विजितेन्द्रियः ॥ ७.९.३९ ॥
Pero Vibhīṣaṇa, de alma recta, permanecía siempre firme en el dharma; disciplinado en el estudio y en su alimentación moderada, vivía habiendo vencido sus sentidos.
7.9.40
अथ वैश्रवणो देवस्तत्र कालेन केनचित् ।
आगतः पितरं द्रष्टुं पुष्पकेण धनेश्वरः ॥ ७.९.४० ॥
Entonces, tras algún tiempo, el dios Vaiśravaṇa, señor de la riqueza, llegó allí en el carro Puṣpaka para ver a su padre.
7.9.41
तं दृष्ट्वा कैकसी तत्र ज्वलन्तमिव तेजसा ।
आगम्य राक्षसी तत्र दशग्रीवमुवाच ह ॥ ७.९.४१ ॥
Al verlo allí, resplandeciente como si ardiera con esplendor, la rākṣasī Kaikasī llegó y habló a Daśagrīva.
7.9.42
पुत्र वैश्रवणं पश्य भ्रातरं तेजसा वृतम् ।
भ्रातृभावे समे चापि पश्यात्मानं त्वमीदृशम् ॥ ७.९.४२ ॥
"Hijo, mira a tu hermano Vaiśravaṇa, envuelto en esplendor. En la fraternidad ustedes dos son iguales; pero mírate a ti mismo: ¿eres así?"
7.9.43
दशग्रीव तथा यत्नं कुरुष्वामितविक्रम ।
यथा त्वमसि मे पुत्र भव र्वैश्रवणोपमः ॥ ७.९.४३ ॥
Oh Daśagrīva, de valor inmensurable, haz ese esfuerzo; hijo mío, llega a ser igual a Vaiśravaṇa.
7.9.44
मातुस्तद्वचनं श्रुत्वा दशग्रीवः प्रतापवान् ।
अमर्षमतुलं लेभे प्रतिज्ञां चाकरोत्तदा ॥ ७.९.४४ ॥
Al oír las palabras de su madre, el poderoso Daśagrīva sintió una ira incomparable y entonces hizo un voto.
7.9.45
सत्यं ते प्रतिजानामि भ्रातृतुल्यो ऽधिको ऽपि वा ।
भविष्याम्योजसा चैव सन्तापं त्यज हृद्गतम् ॥ ७.९.४५ ॥
Te prometo en verdad que seré igual a mis hermanos, o incluso más, por mi propio poder; abandona esta angustia que llevas en el corazón.
7.9.46
ततस्तेनैव कोपेन दशग्रीवः सहानुजः ।
चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म तपसे धृतमानसः ॥ ७.९.४६ ॥
Entonces, por aquella misma ira, Daśagrīva junto con su hermano menor, deseando realizar una hazaña difícil, fijó su mente en la penitencia.
7.9.47
प्राप्स्यामि तपसा काममिति कृत्वा ऽध्यवस्य च ।
आगच्छदात्मसिद्ध्यर्थं गोकर्णस्याश्रमं शुभम् ॥ ७.९.४७ ॥
Decidiendo: «Por la penitencia obtendré mi deseo», fue al auspicioso ermitaño de Gokarṇa para alcanzar la perfección de sí mismo.
7.9.48
स राक्षसस्तत्र सहानुजस्तदा तपश्चकारातुलमुग्रविक्रमः ।
अतोषयच्चापि पितामहं विभुं ददौ स तुष्टश्च वराञ्जयावहान् ॥ ७.९.४८ ॥
Aquel rākṣasa, junto con su hermano menor, practicó allí una penitencia incomparable; complació al venerable abuelo (Brahmā), quien, complacido, concedió bendiciones que traían la victoria.