Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.9.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य सुमाली नाम राक्षसः ।
रसातलान्मर्त्यलोकं सर्वं वै विचचार ह ॥ ७.९.१ ॥
Einst zog der Rākṣasa namens Sumālī aus Rasātala hervor und durchstreifte die ganze Welt der Sterblichen.
7.9.2
नीलजीमूतसङ्काशस्तप्तकाञ्चनकुण्डलः ।
कन्यां दुहितरं गृह्य विना पद्ममिव श्रियम् ॥ ७.९.२ ॥
Dunkel wie eine blaue Gewitterwolke, mit Ohrringen aus glühendem Gold, nahm er seine Tochter mit sich, gleich Śrī ohne ihren Lotos.
7.9.3
राक्षसेन्द्रः स तु तदा विचरन्वै महीतलम् ।
तदापश्यत्स गच्छन्तं पुष्पकेण धनेश्वरम् ॥ ७.९.३ ॥
Da sah der Herrscher der Rākṣasas, der über die Erde zog, Kubera, den Herrn des Reichtums, im Streitwagen Puṣpaka vorüberfahren.
7.9.4
गच्छन्तं पितरं द्रष्टुं पुलस्त्यतनयं विभुम् ।
तं दृष्ट्वा ऽमरसङ्काशं स्वच्छन्दं तपनोपमम् ॥ ७.९.४ ॥
Als er den mächtigen Sohn des Pulastya, Kubera, sah, der seinen Vater Pulastya besuchen wollte, gottgleich und frei wie die Sonne...
7.9.5
रसातलं प्रविष्टः सन्मर्त्यलोकात्सविस्मयः ।
इत्येवं चिन्तयामास राक्षसानां महामतिः ॥ ७.९.५ ॥
Als er aus der Welt der Sterblichen nach Rasātala zurückgekehrt war, dachte der weise unter den Rākṣasas, verwundert, so nach.
7.9.6
किं कृतं श्रेय इत्येवं वर्धेमहि कथं वयम् ।
अथाब्रवीत्सुतां रक्षः कैकसीं नाम नामतः ॥ ७.९.६ ॥
»Was ist für uns das Beste? Wie können wir gedeihen?« So dachte er nach und sprach zu seiner Tochter namens Kaikasī.
7.9.7
पुत्रि प्रदानकालो ऽयं यौवनं व्यतिवर्तते ।
प्रत्याख्यानाच्च भीतैस्त्वं न वरैः प्रतिगृह्यसे ॥ ७.९.७ ॥
Tochter, dies ist die Zeit der Vermählung; deine Jugend vergeht. Aus Furcht vor Zurückweisung nehmen die Freier dich nicht an.
7.9.8
त्वत्कृते च वयं सर्वे यन्त्रिता धर्मबुद्धयः ।
त्वं हि सर्वगुणोपेता श्रीः साक्षादिव पुत्रिके ।
कन्यापितृत्वं दुःखं हि सर्वेषां मानकाङ्क्षिणाम् ॥ ७.९.८ ॥
Deinetwegen sind wir alle, obwohl unser Sinn auf das Dharma gerichtet ist, gebunden. Du bist mit allen Tugenden ausgestattet, Tochter, als wärst du selbst Śrī. Für alle, die nach Ehre streben, ist es ein Kummer, Vater einer Tochter zu sein.
7.9.9
न ज्ञायते च कः कन्यां वरयेदिति कन्यके ॥ ७.९.९ ॥
Und es ist nicht bekannt, wer die Jungfrau erwählen wird, o Jungfrau.
7.9.10
त्वं हि सर्वगुणोपेता श्रीः साक्षादिव पुत्रिके ।
मातुः कुलं पितृकुलं यत्र चैव प्रदीयते ।
कुलत्रयं सदा कन्या संशये स्थाप्य तिष्ठति ॥ ७.९.१० ॥
Du bist mit allen Tugenden ausgestattet, Tochter, als wärst du selbst Śrī. Wo die Familie der Mutter und die des Vaters gegeben werden, steht die Jungfrau stets da und hält die drei Familien in Ungewissheit.
7.9.11
सा त्वं मुनिवरं श्रेष्ठं प्रजापतिकुलोद्भवम् ।
भज विश्रवसं पुत्रि पौलस्त्यं वरय स्वयम् ॥ ७.९.११ ॥
Geh also, Tochter, zu dem besten der Weisen, Viśravas, der aus dem Geschlecht Prajāpatis stammt, und wähle selbst den Sohn des Pulastya.
7.9.12
ईदृशास्ते भविष्यन्ति पुत्राः पुत्रि न संशयः ।
तेजसा भास्करसमो यादृशो ऽयं धनेश्वरः ॥ ७.९.१२ ॥
Tochter, solche Söhne wirst du haben, ohne Zweifel, an Glanz der Sonne gleich, wie dieser Herr des Reichtums.
7.9.13
सा तु तद्वचनं श्रुत्वा कन्यका पितृगौरवात् ।
तत्रोपागम्य सा तस्थौ विश्रवा यत्र तप्यते ॥ ७.९.१३ ॥
Als das Mädchen diese Worte hörte, ging sie aus Achtung vor ihrem Vater dorthin, wo Viśravas Askese übte, und blieb stehen.
7.9.14
एतस्मिन्नन्तरे राम पुलस्त्यतनयो द्विजः ।
अग्निहोत्रमुपातिष्ठच्चतुर्थ इव पावकः ॥ ७.९.१४ ॥
Inzwischen, Rāma, war der zweimal geborene Sohn des Pulastya mit dem Feueropfer beschäftigt, wie ein viertes Feuer.
7.9.15
अविचिन्त्य तु तां वेलां दारुणां पितृगौरवात् ।
उपसृत्याग्रतस्तस्य चरणाधोमुखी स्थिता ।
विलिखन्ती मुहुर्भूमिमङ्गुष्ठाग्रेण भामिनी ॥ ७.९.१५ ॥
Aus Achtung vor ihrem Vater, ohne die schreckliche Stunde zu bedenken, trat die anmutige Frau vor ihn, stand mit dem Gesicht zu seinen Füßen gesenkt da und kratzte immer wieder mit der Spitze ihres großen Zehs den Boden.
7.9.16
स तु तां वीक्ष्य सुश्रोणीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम् ।
अब्रवीत्परमोदारो दीप्यमानां स्वतेजसा ॥ ७.९.१६ ॥
Als er sie sah, die Schönhüftige, mit einem Gesicht wie der Vollmond und strahlend von ihrem eigenen Glanz, sprach der überaus großherzige.
7.9.17
भद्रे कस्यासि दुहिता कुतो वा त्वमिहागता ।
किं कार्यं कस्य वा हेतोस्तत्त्वतो ब्रूहि शोभने ॥ ७.९.१७ ॥
Gütige, wessen Tochter bist du, und woher bist du hierher gekommen? Zu welchem Zweck oder um wessen willen? Sag es mir wahrhaftig, Strahlende.
7.9.18
एवमुक्ता तु सा कन्या कृताञ्जलिरथाब्रवीत् ।
आत्मप्रभावेण मुने ज्ञातुमर्हसि मे मतम् ॥ ७.९.१८ ॥
So angesprochen, mit gefalteten Händen, antwortete das Mädchen: O Weiser, durch deine eigene Kraft mögest du meine Absicht erkennen.
7.9.19
किं तु मां विद्धि ब्रह्मर्षे शासनात्पितुरागताम् ।
कैकसी नाम नाम्नाहं शेषं त्वं ज्ञातुमर्हसि ॥ ७.९.१९ ॥
Doch wisse mich, o Brahmarṣi, als eine auf Befehl meines Vaters Gekommene. Mein Name ist Kaikasī; das Übrige sollst du erkennen.
7.9.20
स तु गत्वा मुनिर्ध्यानं वाक्यमेतदुवाच ह ।
विज्ञातं ते मया भद्रे कारणं यन्मनोगतम् ॥ ७.९.२० ॥
Der Weise versank in Meditation und sprach diese Worte: O Gütige, ich habe den Grund erkannt, der in deinem Sinn liegt.
7.9.21
सुताभिलाषो मत्तस्ते मत्तमातङ्गगामिनि ।
दारुणायां तु वेलायां यस्मात्त्वं मामुपस्थिता ॥ ७.९.२१ ॥
O du, die du wie ein brünstiger Elefant schreitest, dein Verlangen nach Söhnen kommt von mir, da du mir in dieser schrecklichen Stunde nahtest.
7.9.22
शृणु तस्मात्सुतान्भद्रे यादृशाञ्जनयिष्यसि ।
दारुणान्दारुणाकारान्दारुणाभिजनप्रियान् ॥ ७.९.२२ ॥
Darum, o Gütige, höre, was für Söhne du gebären wirst: furchtbar, furchtbar von Gestalt und dem furchtbaren Geschlecht ergeben.
7.9.23
प्रसविष्यसि सुश्रोणि राक्षसान्क्रूरकर्मणः ।
सा तु तद्वचनं श्रुत्वा प्रणिपत्याब्रवीद्वचः ॥ ७.९.२३ ॥
O Schönhüftige, du wirst Rakshasas mit grausamen Taten gebären. Als sie diese Worte hörte, verneigte sie sich und sprach.
7.9.24
भगवन्नीदृशान्पुत्रांस्त्वत्तो ऽहं ब्रह्मवादिनः ।
नेच्छामि सुदुराचारान्प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ७.९.२४ ॥
O Gesegneter, o Verkünder des Veda, solche Söhne wünsche ich nicht von dir; Söhne von überaus bösem Wandel begehre ich nicht. Du sollst mir deine Gnade gewähren.
7.9.25
कन्यया त्वेवमुक्तस्तु विश्रवा मुनिपुङ्गवः ।
उवाच कैकसीं भूयः पूर्णेन्दुरिव रोहिणीम् ॥ ७.९.२५ ॥
So angesprochen von seiner Tochter, sprach Viśravā, der Beste der Weisen, erneut zu Kaikasī, wie der Vollmond zu Rohiṇī.
7.9.26
पश्चिमो यस्तव सुतो भविष्यति शुभानने ।
मम वंशानुरूपः स धर्मात्मा च भविष्यति ॥ ७.९.२६ ॥
O du Schönantlitzige, dein jüngster Sohn wird meinem Geschlecht entsprechen und rechtschaffen im Herzen sein.
7.9.27
एवमुक्ता तु सा कन्या राम कालेन केनचित् ।
जनयामास बीभत्सं रक्षोरूपं सुदारुणम् ॥ ७.९.२७ ॥
So angesprochen, o Rāma, gebar jene Jungfrau Kaikasī zu gegebener Zeit eine abscheuliche und überaus schreckliche Dämonengestalt.
7.9.28
दशग्रीवं महादंष्ट्रं नीलाञ्जनचयोपमम् ।
ताम्रोष्ठं विंशतिभुजं महास्यं दीप्तमूर्धजम् ॥ ७.९.२८ ॥
Er hatte zehn Hälse, große Fänge, einen Leib wie ein Haufen blauen Antimons, rote Lippen, zwanzig Arme, einen großen Mund und flammendes Haar.
7.9.29
तस्मिञ्जाते तु तत्काले सज्वालकवलाः शिवाः ।
क्रव्यादाश्चापसव्यानि मण्डलानि प्रचक्रमुः ॥ ७.९.२९ ॥
Im Augenblick seiner Geburt begannen Schakale mit flammenden Bissen und fleischfressende Tiere, in unheilvollen Kreisen nach links zu ziehen.
7.9.30
ववर्ष रुधिरं देवो मेघाश्च खरनिःस्वनाः ।
प्रबभौ न च सूर्यो वै महोल्काश्चापतन्भुवि ॥ ७.९.३० ॥
Der Gott ließ Blut regnen, Wolken donnerten mit rauher Stimme, die Sonne schien nicht, und große Meteore fielen auf die Erde.
7.9.31
चकम्पे जगती चैव ववुर्वाताः सुदारुणाः ।
अक्षोभ्यः क्षुभितश्चैव समुद्रः सरितां पतिः ॥ ७.९.३१ ॥
Die Erde erbebte, und furchtbare Winde wehten. Auch der Ozean, der unerschütterliche Herr der Flüsse, geriet in Aufruhr.
7.9.32
अथ नामाकरोत्तस्य पितामहसमः पिता ।
दशग्रीवः प्रसूतो ऽयं दशग्रीवो भविष्यति ॥ ७.९.३२ ॥
Dann gab ihm sein Vater, dem Urgroßvater gleich, einen Namen: »Dieser ist mit zehn Hälsen geboren; er wird Daśagrīva sein, der Zehnhalsige.«
7.9.33
तस्य त्वनन्तरं जातः कुम्भकर्णो महाबलः ।
प्रमाणाद्यस्य विपुलं प्रमाणं नेह विद्यते ॥ ७.९.३३ ॥
Nach ihm wurde Kumbhakarṇa geboren, der gewaltig Starke, dessen gewaltige Größe hier kein Maß hat.
7.9.34
ततः शूर्पणखा नाम सञ्जज्ञे विकृतानना ।
विभीषणश्च धर्मात्मा कैकस्याः पश्चिमः सुतः ॥ ७.९.३४ ॥
Dann wurde eine Tochter namens Śūrpaṇakhā mit verzerrtem Gesicht geboren; und der rechtschaffene Vibhīṣaṇa war der jüngste Sohn der Kaikasī.
7.9.35
तस्मिञ्जाते महासत्त्वे पुष्पवर्षं पपात ह ॥ ७.९.३५ ॥
Als jenes große Wesen geboren wurde, fiel ein Blütenregen herab.
7.9.36
नभःस्थाने दुन्दुभयो देवानां प्राणदंस्तदा ।
वाक्यं चैवान्तरिक्षे च साधु साध्विति तत्तदा ॥ ७.९.३६ ॥
Da erklangen am Himmel die Trommeln der Götter, und in der Luft ertönten die Worte »Gut so! Gut so!«.
7.9.37
तौ तु तत्र महारण्ये ववृधाते महौजसौ ।
कुम्भकर्णदशग्रीवौ लोकोद्वेगकरौ तदा ॥ ७.९.३७ ॥
Diese beiden von großer Kraft, Kumbhakarṇa und Daśagrīva, wuchsen damals in jenem großen Wald heran und verbreiteten Schrecken in den Welten.
7.9.38
कुम्भकर्णः प्रमत्तस्तु महर्षीन्धर्मवत्सलान् ।
त्रैलोक्यं भक्षयन्नित्यासन्तुष्टो विचचार ह ॥ ७.९.३८ ॥
Zügellos und wild streifte Kumbhakarṇa umher, unablässig die großen, dharma-liebenden Weisen und die drei Welten verschlingend, nie gesättigt.
7.9.39
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मे व्यवस्थितः ।
स्वाध्यायनियताहार उवास विजितेन्द्रियः ॥ ७.९.३९ ॥
Vibhīṣaṇa aber, rechtschaffenen Geistes, blieb stets fest im Dharma; in Studium und maßvoller Speise diszipliniert, lebte er, seine Sinne bezwungen.
7.9.40
अथ वैश्रवणो देवस्तत्र कालेन केनचित् ।
आगतः पितरं द्रष्टुं पुष्पकेण धनेश्वरः ॥ ७.९.४० ॥
Dann kam nach einiger Zeit der Gott Vaiśravaṇa, Herr des Reichtums, im Streitwagen Puṣpaka dorthin, um seinen Vater zu sehen.
7.9.41
तं दृष्ट्वा कैकसी तत्र ज्वलन्तमिव तेजसा ।
आगम्य राक्षसी तत्र दशग्रीवमुवाच ह ॥ ७.९.४१ ॥
Als sie ihn dort sah, strahlend wie im Glanz entflammt, kam die Rākṣasī Kaikasī und sprach zu Daśagrīva.
7.9.42
पुत्र वैश्रवणं पश्य भ्रातरं तेजसा वृतम् ।
भ्रातृभावे समे चापि पश्यात्मानं त्वमीदृशम् ॥ ७.९.४२ ॥
"Sohn, sieh deinen Bruder Vaiśravaṇa an, von Glanz umhüllt. Als Brüder seid ihr gleich; doch sieh dich selbst an: bist du so?"
7.9.43
दशग्रीव तथा यत्नं कुरुष्वामितविक्रम ।
यथा त्वमसि मे पुत्र भव र्वैश्रवणोपमः ॥ ७.९.४३ ॥
Zehnhalsiger, von unermesslicher Kraft, bemühe dich darum; mein Sohn, werde Vaiśravaṇa gleich.
7.9.44
मातुस्तद्वचनं श्रुत्वा दशग्रीवः प्रतापवान् ।
अमर्षमतुलं लेभे प्रतिज्ञां चाकरोत्तदा ॥ ७.९.४४ ॥
Als er die Worte seiner Mutter hörte, empfand der mächtige Daśagrīva unvergleichlichen Zorn und legte damals ein Gelübde ab.
7.9.45
सत्यं ते प्रतिजानामि भ्रातृतुल्यो ऽधिको ऽपि वा ।
भविष्याम्योजसा चैव सन्तापं त्यज हृद्गतम् ॥ ७.९.४५ ॥
Ich verspreche dir wahrhaftig: Ich werde meinen Brüdern gleich, ja sogar überlegen sein, allein durch meine eigene Kraft; lege diesen Kummer ab, der in deinem Herzen wohnt.
7.9.46
ततस्तेनैव कोपेन दशग्रीवः सहानुजः ।
चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म तपसे धृतमानसः ॥ ७.९.४६ ॥
Dann, aus eben diesem Zorn, mit seinem jüngeren Bruder, begierig, eine schwere Tat zu vollbringen, fasste Daśagrīva einen festen Entschluss zur Askese.
7.9.47
प्राप्स्यामि तपसा काममिति कृत्वा ऽध्यवस्य च ।
आगच्छदात्मसिद्ध्यर्थं गोकर्णस्याश्रमं शुभम् ॥ ७.९.४७ ॥
Er entschied: „Durch Askese werde ich mein Verlangen erlangen“, und ging zur gesegneten Einsiedelei Gokarṇas, um die Vollendung seiner selbst zu erreichen.
7.9.48
स राक्षसस्तत्र सहानुजस्तदा तपश्चकारातुलमुग्रविक्रमः ।
अतोषयच्चापि पितामहं विभुं ददौ स तुष्टश्च वराञ्जयावहान् ॥ ७.९.४८ ॥
Jener Rākṣasa vollzog dort mit seinem jüngeren Bruder eine unvergleichliche Askese; er erfreute den Großvater Brahmā, den Allgegenwärtigen, der, erfreut, Gaben verlieh, die den Sieg bringen.