Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.94.1
तौ रजन्यां प्रभातायां स्नातौ हुतहुताशनौ ।
यथोक्तमृषिणा पूर्वं सर्वं तत्रोपगायताम् ॥ ७.९४.१ ॥
Als die Nacht vergangen und die Morgenröte gekommen war, badeten die beiden und brachten Opfer ins heilige Feuer dar. Wie der Weise es zuvor gesagt hatte, sangen sie dort alles.
7.94.2
तां स शुश्राव काकुत्स्थः पूर्वाचार्यविजिर्मिताम् ।
अपूर्वां पाठ्यजातिं च गेयेन समलङ्कृताम् ॥ ७.९४.२ ॥
Rāma, der Nachkomme des Kakutstha, hörte jenes Lied, von den alten Lehrern verfasst, im Vortragsstil noch nie dagewesen und durch Gesang geschmückt.
7.94.3
प्रमाणैर्बहुभिर्बद्धां तन्त्रीलयसमन्विताम् ।
बालाभ्यां राघवः श्रुत्वा कौतूहलपरो ऽभवत् ॥ ७.९४.३ ॥
Als Rāghava jenes Lied von den beiden Knaben hörte, das durch viele Regeln gebunden und mit den Tönen der Saiten und dem Rhythmus verbunden war, wurde er voll Neugier.
7.94.4
अथ कर्मान्तरे राजा समाहूय महामुनीन् ।
पार्थिवांश्च नरव्याघ्रः पण्डितान्नैगमांस्तथा ॥ ७.९४.४ ॥
Dann rief der König, der Beste unter den Menschen, zwischen zwei Aufgaben die großen Weisen, die Könige, die Gelehrten und ebenso die Veda-Kenner zusammen.
7.94.5
पौराणिकाञ्छब्दविदो ये च वृद्धा द्विजातयः ।
स्वराणां लक्षणज्ञांश्च उत्सुकान्द्विजसत्तमान् ॥ ७.९४.५ ॥
Er rief die Vortragenden der Purāṇas, die Kenner der Worte, die alten Zweimalgeborenen und die eifrigsten der besten Zweimalgeborenen, die die Merkmale der Tonarten kannten.
7.94.6
लक्षणज्ञांश्च गान्धर्वान्नैगमांश्च विशेषतः ।
पादाक्षरसमासज्ञांश्छन्दःसु परिनिष्ठितान् ॥ ७.९४.६ ॥
Er rief die Kenner der Merkmale der Gandharva-Kunst, die Gandharvas und vor allem die Veda-Gelehrten, die Kenner der Versfüße, Silben und Komposita, fest verankert in den Metren.
7.94.7
कलामात्राविशेषज्ञाञ्ज्योतिषे च परं गतान् ।
क्रियाकल्पविदश्चैव तथा कार्यविदो जनान् ॥ ७.९४.७ ॥
Er ließ jene herbeirufen, die die feinen Unterschiede von kalā und mātrā kannten, die in der Astronomie höchste Meisterschaft erlangt hatten, die die Ritualverfahren kannten und die die Pflichten der Angelegenheiten kannten.
7.94.8
भाषाज्ञानिङ्गितज्ञांश्च नैगमांश्चाप्यशेषतः ।
हेतूपचारकुशलान् वचने चापि हैतुकान् ॥ ७.९४.८ ॥
Er ließ auch jene rufen, die Sprachen kannten und Gesten und Andeutungen verstanden, die vollendeten Gelehrten der vedischen Schriften, jene, die im Schließen und im rechten Gebrauch geschickt waren, und jene, die im Reden logisch geschult waren.
7.94.9
छन्दोविदः पुराणज्ञान्वैदिकान्द्विजसत्तमान् ।
चित्रज्ञान्वृत्तसूत्रज्ञान्गीतनृत्यविशारदान् ॥ ७.९४.९ ॥
Er ließ jene rufen, die die Metrik kannten, die Purāṇas kannten, die vedischen Gelehrten, die Besten der Zweimalgeborenen, jene, die die Malerei kannten, jene, die Versmaße und Sūtras kannten, und die Meister in Gesang und Tanz.
7.94.10
शास्त्रज्ञान्नीतिनिपुणान्वेदान्तार्थप्रबोधकान् ।
एतान्सर्वान्समानीय गातारौ समवेशयत् ॥ ७.९४.१० ॥
Nachdem er alle diese versammelt hatte — die Kenner der Wissenschaften, die Meister der Staatskunst und die Lehrer, die den Sinn des Vedānta erhellen —, ließ er die beiden Sänger unter ihnen Platz nehmen.
7.94.11
दृष्ट्वा मुनिगणाः सर्वे पार्थिवाश्च महौजसः ।
पिबन्त इव चक्षुर्भ्यां राजानं गायकौ च तौ ॥ ७.९४.११ ॥
Als sie sie sahen, blickten alle Versammlungen der Weisen und die mächtigen Könige, als tränken sie mit den Augen, auf den König und die beiden Sänger.
7.94.12
ऊचुः परस्परं चेदं सर्व एव समन्ततः ।
उभौ रामस्य सदृशौ बिम्बाद्बिम्बमिवोत्थितौ ॥ ७.९४.१२ ॥
Und alle sagten ringsum zueinander: »Diese beiden gleichen Rāma, als wäre ein Abbild aus einem anderen Abbild emporgestiegen.«
7.94.13
जटिलौ यदि न स्यातां न वल्कलधरौ यदि ।
विशेषं नाधिगच्छामो गायतो राघवस्य च ॥ ७.९४.१३ ॥
Wären diese beiden nicht schopfhaarig und nicht in Baumrinde gekleidet, so könnten wir zwischen ihnen und Rāghava beim Singen keinen Unterschied erkennen.
7.94.14
तेषां संवदतामेवं श्रोतऽणां हर्षवर्धनम् ।
गेयं प्रचक्रतुस्तत्र तावुभौ मुनिदारकौ ॥ ७.९४.१४ ॥
Während sie so miteinander sprachen, begannen die beiden Söhne des Weisen dort einen Gesang, der die Freude der Zuhörer steigerte.
7.94.15
ततः प्रवृत्तं मधुरं गान्धर्वमतिमानुषम् ।
न च तृप्तिं ययुः सर्वे श्रोतारो गानसम्पदा ॥ ७.९४.१५ ॥
Dann begann eine süße, übermenschliche Gandharva-Musik, und die Zuhörer wurden durch den Reichtum des Gesangs nicht gesättigt.
7.94.16
प्रवृत्तमादितः पूर्वसर्गं नारददर्शितम् ।
ततः प्रभृति सर्गांश्च यावद्विंशत्यगायताम् ॥ ७.९४.१६ ॥
Beginnend mit dem ersten Gesang, den Nārada gezeigt hatte, sangen sie von da an die Gesänge bis zum zwanzigsten.
7.94.17
ततो ऽपराह्णसमये राघवः समभाषत ।
श्रुत्वा विंशतिसर्गांस्तान्भ्रातरं भ्रातृवत्सलः ॥ ७.९४.१७ ॥
Dann, am Nachmittag, sprach Rāghava, seinen Brüdern zugetan, nachdem er jene zwanzig Gesänge gehört hatte, zu seinem Bruder.
7.94.18
अष्टादशसहस्राणि सुवर्णस्य महात्मनोः ।
प्रयच्छ शीघ्रं काकुत्स्थ यदन्यदभिकाङ्क्षितम् ।
ददौ शीघ्रं स काकुत्स्थो बालयोर्वै पृथक्पृथक् ॥ ७.९४.१८ ॥
»O Kākutstha, gib diesen beiden großherzigen Knaben schnell achtzehntausend Goldstücke und was sie sonst noch begehren.« Da gab jener Kākutstha sogleich jedem der beiden Knaben gesondert.
7.94.19
दीयमानं सुवर्णं तु नागृह्णीतां कुशीलवौ ।
ऊचतुश्च महात्मानौ किमनेनेति विस्मितौ ॥ ७.९४.१९ ॥
Das ihnen angebotene Gold nahmen die beiden Kuśīlava nicht an, und die beiden Großherzigen sprachen verwundert: "Was sollen wir damit?"
7.94.20
वन्येन फलमूलेन निरतौ वनवासिनौ ।
सुवर्णेन हिरण्येन किं करिष्यावहे वने ॥ ७.९४.२० ॥
Wir sind Waldbewohner, zufrieden mit Früchten und Wurzeln des Waldes; was sollen wir im Wald mit Gold anfangen?
7.94.21
तथा तयोः प्रब्रुवतोः कौतूहलसमन्विताः ।
श्रोतारश्चैव रामश्च सर्व एव सुविस्मिताः ॥ ७.९४.२१ ॥
Während die beiden so sprachen, waren die Zuhörer, voller Neugier, und auch Rāma alle sehr erstaunt.
7.94.22
तस्य चैवागमं रामः काव्यस्य श्रोतुमुत्सुकः ।
पप्रच्छ तौ महातेजास्तावुभौ मुनिदारकौ ॥ ७.९४.२२ ॥
Begierig, das Gedicht zu hören und von der Ankunft des Weisen zu erfahren, befragte der strahlende Rāma jene beiden Söhne des Weisen.
7.94.23
किम्प्रमाणमिदं काव्यं का प्रतिष्ठा महात्मनः ।
कर्ता काव्यस्य महतः क्व चासौ मुनिपुङ्गवः ॥ ७.९४.२३ ॥
Wie umfangreich ist dieses Gedicht? Was ist die Grundlage des Großherzigen? Wo ist der Verfasser dieses großen Gedichts, und wo ist jener Vorzügliche unter den Weisen?
7.94.24
पृच्छन्तं राघवं वाक्यमूचतुर्मुनिदारकौ ॥ ७.९४.२४ ॥
Als Rāghava fragte, sprachen die beiden Söhne des Weisen diese Worte.
7.94.25
वाल्मीकिर्भगवान्कर्ता सम्प्राप्तो यज्ञसंविधम् ।
येनेदं चरितं तुभ्यमशेषं सम्प्रदर्शितम् ॥ ७.९४.२५ ॥
Der ehrwürdige Vālmīki, der Verfasser, ist an den Opferplatz gekommen; durch ihn wurde Eure ganze Geschichte vollständig dargelegt.
7.94.26
सन्निबद्धं हि श्लोकानां चतुर्विशत्सहस्रकम् ।
उपाख्यानशतं चैव भार्गवेण तपस्विना ॥ ७.९४.२६ ॥
Der Asket aus dem Geschlecht des Bhṛgu hat es in vierundzwanzigtausend Versen verfasst, dazu auch hundert Episoden.
7.94.27
आदिप्रभृति वै राजन्पञ्चसर्गशतानि च ।
काण्डानि षट् कृतानीह सोत्तराणि महात्मना ।
कृतानि गुरुणास्माकमृषिणा चरितं तव ॥ ७.९४.२७ ॥
O König, von Anfang an hat unser Lehrer, jener großherzige Weise, sechs Bücher samt dem Uttara in fünfhundert Gesängen verfasst; er hat Eure Lebensgeschichte verfasst.
7.94.28
प्रतिष्ठा ऽ ऽजीवितं यावत्तावत्सर्वस्य वर्तते ॥ ७.९४.२८ ॥
Solange das Leben währt, besteht der Grund (dieser Erzählung) in allen fort.
7.94.29
सोत्तराणि महात्मना ।
यदि बुद्धिः कृता राजञ्छ्रवणाय महारथ ।
कर्मान्तरे क्षणीभूतस्तच्छृणुष्व सहानुजः ॥ ७.९४.२९ ॥
O König, o großer Wagenkämpfer, wenn Ihr beschlossen habt, es zu hören, so hört es zusammen mit Eurem jüngeren Bruder, wenn Ihr zwischen Euren Pflichten Muße habt.
7.94.30
बाढमित्यब्रवीद्रामस्तौ चानुज्ञाप्य राघवम् ।
प्रहृष्टौ जग्मतुः स्थानं यत्रास्ते मुनिपुङ्गवः ॥ ७.९४.३० ॥
»Sehr gut«, sprach Rāma; und nachdem sie sich von Rāghava verabschiedet hatten, gingen die beiden freudig zu dem Ort, wo der beste der Weisen saß.
7.94.31
रामो ऽपि मुनिभिः सार्धं पार्थिवैश्च महात्मभिः ।
श्रुत्वा तद्गीतिमाधुर्यं कर्मशालामुपागमत् ॥ ७.९४.३१ ॥
Auch Rāma kam mit den Weisen und den großherzigen Königen, nachdem er die Süße jenes Gesangs gehört hatte, zur Werkhalle.
7.94.32
शुश्राव तत्ताललयोपपन्नं सर्गान्वितं स स्वरशब्दयुक्तम् ।
तन्त्रीलयव्यञ्जनयोगयुक्तं कुशीलवाभ्यां परिगीयमानम् ॥ ७.९४.३२ ॥
Er hörte jenen Gesang, mit Takt und Rhythmus versehen, in Gesänge gegliedert, mit melodischen Klängen verbunden, im Einklang mit dem Rhythmus der Saiten und dem Zusammenklang der Konsonanten, von Kuśa und Lava gesungen.