Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.97.1
वाल्मीकिनैवमुक्तस्तु राघवः प्रत्यभाषत ।
प्राञ्जलिर्जगतो मध्ये दृष्ट्वा तां वरवर्णिनीम् ॥ ७.९७.१ ॥
Als Vālmīki so gesprochen hatte, antwortete Rāghava, die Handflächen in Ehrfurcht gefaltet, während er jene von schöner Hautfarbe inmitten der Welt ansah.
7.97.2
एवमेतन्महाभाग यथा वदसि धर्मवित् ।
प्रत्ययस्तु मम ब्रह्मंस्तव वाक्यैरकल्मषैः ॥ ७.९७.२ ॥
So ist es, o Hochbeglückter, Kenner des Dharma, wie du sagst. O Brahmane, ich vertraue deinen makellosen Worten.
7.97.3
प्रत्ययस्तु पुरा वृत्तो वैदेह्याः सुरसन्निधौ ।
शपथस्तु कृतस्तत्र तेन वेश्म प्रवेशिता ।
लोकापवादो बलवान्येन त्यक्ता हि मैथिली ॥ ७.९७.३ ॥
Früher, in Gegenwart der Götter, fand die Glaubensprobe Vaidehīs statt; dort wurde ein Eid geschworen, und dadurch wurde sie ins Haus geführt. Das öffentliche Gerede war stark, daher wurde die Maithilī tatsächlich verlassen.
7.97.4
सेयं लोकभयाद्ब्रह्मन्नपापेत्यभिजानता ।
परित्यक्ता मया सीता तद्भावन्क्षन्तुमर्हति ॥ ७.९७.४ ॥
O Brahmane, aus Furcht vor dem Volk habe ich Sītā verlassen, obwohl ich wusste, dass sie schuldlos ist. Du solltest diese Absicht verzeihen.
7.97.5
जानामि चेमौ पुत्रौ मे यमजातौ कुशीलवौ ।
शुद्धायां जगतो मध्ये मैथिल्यां प्रीतिरस्तु मे ॥ ७.९७.५ ॥
Ich weiß, dass diese beiden meine Söhne sind, die Zwillinge Kuśa und Lava. Inmitten der Welt möge meine Zuneigung der reinen Maithilī gelten.
7.97.6
अभिप्रायं तु विज्ञाय रामस्य सुरसत्तमाः ।
सीतायाः शपथे तस्मिन् महेन्द्राद्या महौजसः ॥ ७.९७.६ ॥
Die Besten der Götter, angeführt von Mahendra und den anderen mächtigen Gewaltigen von großem Glanz, verstanden Rāmas Absicht und wohnten Sītās Eid bei.
7.97.7
पितामहं पुरस्कृत्य सर्व एव समागताः ॥ ७.९७.७ ॥
Mit dem Großvater Brahmā an der Spitze versammelten sie sich alle.
7.97.8
आदित्या वसवो रुद्रा ह्यश्विनौ समरुद्गणाः ।
गन्धर्वाप्सरसश्चैव सर्व एव समागताः ॥ ७.९७.८ ॥
Die Ādityas, Vasus, Rudras, die beiden Aśvins zusammen mit den Scharen der Maruts, sowie die Gandharvas und Apsarasen – alle versammelten sich.
7.97.9
साध्याश्च विश्वेदेवाश्च सर्वे च परमर्षयः ।
नागाः सुपर्णाः सिद्धाश्च ते सर्वे हृष्टमानसाः ।
सीताशपथसम्भ्रान्ताः सर्व एव समागताः ॥ ७.९७.९ ॥
Die Sādhyas und Viśvedevas, alle höchsten Weisen, die Nāgas, Suparṇas und Siddhas – alle, mit frohem Geist, aber durch Sītās Schwur erregt, versammelten sich.
7.97.10
दृष्ट्वा देवानृषींश्चैव राघवः पुनरब्रवीत् ।
प्रत्ययो मे नरश्रेष्ठा ऋषिवाक्यैरकल्मषैः ॥ ७.९७.१० ॥
Als er die Götter und Weisen sah, sprach Rāghava wieder: "Ihr Besten unter den Menschen, durch diese makellosen Worte der Weisen habe ich Gewissheit erlangt."
7.97.11
शुद्धायां जगतो मध्ये वैदेह्यां प्रीतिरस्तु मे ॥ ७.९७.११ ॥
Inmitten der Welt möge meine Zuneigung der reinen Vaidehī (Sītā) gelten.
7.97.12
ततो वायुः शुभः पुण्यो दिव्यगन्धो मनोरमः ।
तज्जनौघं सुरश्रेष्ठो ह्लादयामास सर्वतः ॥ ७.९७.१२ ॥
Da erfreute ein verheißungsvoller, heiliger Wind von göttlichem Duft, dem Geist angenehm, jene Menge von allen Seiten — der Erhabenste der Götter, der Windgott, tat dies.
7.97.13
तदद्भुतमिवाचिन्त्यं निरैक्षन्त समागताः ।
मानवाः सर्वराष्ट्रेभ्यः पूर्वं कृतयुगे यथा ॥ ७.९७.१३ ॥
Die aus allen Reichen versammelten Menschen blickten auf jenes wunderbare, unvorstellbare Geschehen, wie einst im Zeitalter Kṛta.
7.97.14
सर्वान्समागतान्दृष्ट्वा सीता काषायवासिनी ।
अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यमधोदृष्टिरवाङ्मुखी ॥ ७.९७.१४ ॥
Als sie alle versammelt sah, sprach Sītā, in ockerfarbenes Gewand gehüllt, mit gefalteten Händen, niedergeschlagenen Augen und gesenktem Haupt, diese Worte.
7.97.15
यथा ऽहं राघवादन्यं मनसापि न चिन्तये ।
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति ॥ ७.९७.१५ ॥
So gewiss ich nicht einmal im Geiste an einen anderen als Rāghava denke, so möge mir die Göttin Mādhavī eine Öffnung gewähren.
7.97.16
मनसा कर्मणा वाचा यथा रामं समर्चये ।
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति ॥ ७.९७.१६ ॥
So wie ich Rāma mit Gedanken, Taten und Worten verehre, so möge mir die Göttin Mādhavī eine Öffnung gewähren.
7.97.17
यथैतत्सत्यमुक्तं मे वेद्मि रामात्परं न च ।
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति ॥ ७.९७.१७ ॥
Wenn das, was ich gesagt habe, wahr ist und ich keinen größer als Rāma kenne, so möge mir die Göttin Mādhavī eine Öffnung gewähren.
7.97.18
तथा शपन्त्यां वैदेह्यां प्रादुरासीत्तदद्भुतम् ।
भूतलादुत्थितं दिव्यं सिंहासनमनुत्तमम् ॥ ७.९७.१८ ॥
Während Vaidehī so schwor, geschah jenes Wunder: Aus der Erde erhob sich ein göttlicher, unübertroffener Thron.
7.97.19
ध्रियमाणं शिरोभिस्तु नागैरमितविक्रमैः ।
दिव्यं दिव्येन वपुषा दिव्यरत्नविभूषितैः ॥ ७.९७.१९ ॥
Schlangen von unermesslicher Macht trugen jenen Thron auf ihren Häuptern; sie hatten göttliche Gestalt und waren mit göttlichen Juwelen geschmückt.
7.97.20
तस्मिंस्तु धरणी देवी बाहुभ्यां गृह्य मैथिलीम् ।
स्वागतेनाभिनन्द्यैनामासने चोपवेशयत् ॥ ७.९७.२० ॥
Da nahm die Göttin Dharaṇī Maithilī mit beiden Armen, begrüßte sie mit Willkommensworten und ließ sie auf dem Sitz Platz nehmen.
7.97.21
तामासनगतां दृष्ट्वा प्रविशन्तीं रसातलम् ।
पुष्पवृष्टिरविच्छिन्ना दिव्या सीतामवाकिरत् ॥ ७.९७.२१ ॥
Als man sie auf dem Thron sitzen sah und wie sie in die Unterwelt Rasātala eintrat, regnete ein ununterbrochener göttlicher Blumenregen auf Sītā nieder.
7.97.22
साधुकारश्च सुमहान्देवानां सहसोत्थितः ।
साधु साध्विति वै सीते यस्यास्ते शीलमीदृशम् ॥ ७.९७.२२ ॥
Aus der Schar der Götter erhob sich plötzlich ein großer Ruf: »Wohlgetan, wohlgetan! O Sītā, so ist dein Wandel!«
7.97.23
एवं बहुविधा वाचो ह्यन्तरिक्षगताः सुराः ।
व्याजह्रुर्हृष्टमनसो दृष्ट्वा सीताप्रवेशनम् ॥ ७.९७.२३ ॥
So sprachen die im Himmel weilenden Götter, als sie Sītās Eintritt sahen, mit frohem Herzen vielerlei Worte.
7.97.24
यज्ञवाटगताश्चापि मुनयः सर्व एव ते ।
राजानश्च नरव्याघ्रा विस्मयान्नोपरेमिरे ॥ ७.९७.२४ ॥
Alle Weisen, die zum Opferbezirk gekommen waren, und die Könige, Tiger unter den Menschen, hörten vor Staunen nicht auf.
7.97.25
अन्तरिक्षे च भूमौ च सर्वे स्थावरजङ्गमाः ।
दानवाश्च महाकायाः पाताले पन्नगाधिपाः ॥ ७.९७.२५ ॥
Am Himmel und auf der Erde alle beweglichen und unbeweglichen Wesen, die riesenhaften Dānavas und im Unterwelt die Herren der Schlangen.
7.97.26
केचिद्विनेदुः संहृष्टाः केचिद्ध्यानपरायणाः ।
केचिद्रामं निरीक्षन्ते केचित्सीतामचेतनाः ॥ ७.९७.२६ ॥
Manche jubelten vor Freude, andere versanken in Meditation, manche blickten auf Rāma, und andere, auf Sītā schauend, verloren das Bewusstsein.
7.97.27
सीताप्रवेशनं दृष्ट्वा तेषामासीत्समागमः ।
तन्मुहूर्तमिवात्यर्थं समं सम्मोहितं जगत् ॥ ७.९७.२७ ॥
Als sie Sītās Eintritt sahen, versammelten sie sich alle; und für jenen Augenblick schien die ganze Welt gleichermaßen und völlig verwirrt.