Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.98
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.98.1
रसातलं प्रविष्टायां वैदेह्यां सर्ववानराः ।
चुक्रुशुः साधु साध्वीति मुनयो रामसन्निधौ ॥ ७.९८.१ ॥
Als Vaidehī in Rasātala eingetreten war, riefen alle Affen und Weisen in Rāmas Gegenwart: "Gut so! Gut so!"
7.98.2
दण्डकाष्ठमवष्टभ्य बाष्पव्याकुलितेक्षणः ।
अवाक्छिरा दीनमना रामो ह्यासीत्सुदुःखितः ॥ ७.९८.२ ॥
Auf seinen Stab gestützt, die Augen von Tränen getrübt, das Haupt gesenkt und das Herz betrübt, war Rāma tief bekümmert.
7.98.3
स रुदित्वा चिरं कालं बहुशो बाष्पमुत्सृजन् ।
क्रोधशोकसमाविष्टो रामो वचनमब्रवीत् ॥ ७.९८.३ ॥
Er weinte lange und vergoss immer wieder Tränen; dann sprach Rāma, von Zorn und Kummer ergriffen, diese Worte.
7.98.4
अभूतपूर्वं शोकं मे मनः स्प्रष्टुमिवेच्छति ।
पश्यतो मे यथा नष्टा सीता श्रीरिव रूपिणी ॥ ७.९८.४ ॥
Ein nie zuvor gekannter Schmerz scheint meinen Geist zu ergreifen; während ich zusah, ging Sītā verloren, wie Śrī in Gestalt.
7.98.5
सा ऽदर्शनं पुरा सीता लङ्कापारे महोदधेः ।
ततश्चापि मयानीता किं पुनर्वसुधातलात् ॥ ७.९८.५ ॥
Einst verschwand Sītā am fernen Ufer Laṅkās jenseits des großen Ozeans, und auch damals brachte ich sie zurück. Wie viel mehr dann aus der Tiefe der Erde!
7.98.6
वसुधे देवि भवति सीता निर्यात्यतां मम ।
दर्शयिष्यामि वा रोषं यथा मामवगच्छसि ॥ ७.९८.६ ॥
O Göttin Erde, gib mir Sītā zurück; sonst werde ich dir meinen Zorn zeigen, damit du mich erkennst!
7.98.7
कामं श्वश्रूर्ममैव त्वं त्वत्सकाशाद्धि मैथिली ।
कर्षता हलहस्तेन जनकेनोद्धृता पुरा ॥ ७.९८.७ ॥
Wahrhaftig, sie ist meine Schwiegertochter; die Maithilī Sītā, die dir gehört, wurde einst von Janaka aus der Erde gehoben, als er mit dem Pflug in der Hand pflügte.
7.98.8
तस्मान्निर्यात्यतां सीता विवरं वा प्रयच्छ मे ।
पाताले नाकपृष्ठे वा वसेयं सहितस्तया ॥ ७.९८.८ ॥
Darum gib Sītā zurück, oder gewähre mir eine Spalte; ich werde mit ihr in der Unterwelt oder auf der Oberfläche des Himmels wohnen.
7.98.9
आनय त्वं हि तां सीतां मत्तो ऽहं मैथिलीकृते ।
न मे दास्यसि चेत्सीतां यथारूपां महीतले ॥ ७.९८.९ ॥
Bring du sie her; ich stehe hier um der Maithilī willen. Wenn du mir Sītā nicht in derselben Gestalt auf der Erde zurückgibst...
7.98.10
सपर्वतवनां कृत्स्नां विधमिष्यामि ते स्थितम् ।
नाशयिष्याम्यहं भूमिं सर्वमापो भवत्विह ॥ ७.९८.१० ॥
Ich werde die ganze Erde mit ihren Bergen und Wäldern zerschmettern, auch den Ort, an dem du stehst. Ich werde dieses Land zerstören; hier soll alles zu Wasser werden.
7.98.11
एवं ब्रुवाणे काकुत्स्थे क्रोधशोकसमन्विते ।
ब्रह्मा सुरगणैः सार्धमुवाच रघुनन्दनम् ॥ ७.९८.११ ॥
Während Kākutstha (Rāma), von Zorn und Trauer erfüllt, so sprach, redete Brahmā zusammen mit den Scharen der Götter zu Raghunandana, der Freude der Raghus.
7.98.12
राम राम न सन्तापं कर्तुमर्हसि सुव्रत ।
स्मर त्वं पूर्वकं भावं मन्त्रं चामित्रकर्शन ॥ ७.९८.१२ ॥
Rāma, Rāma, o du von festen Gelübden, du sollst dir keinen Kummer bereiten. O Bezwinger der Feinde, erinnere dich an deine frühere Natur und deinen Rat.
7.98.13
न खलु त्वां महाबाहो स्मारयेयमनुत्तमम् ।
इमं मुहूर्तं दुर्धर्ष स्मर त्वं जन्म वैष्णवम् ॥ ७.९८.१३ ॥
O Mächtigarmiger, ich brauche dich wahrlich nicht an das Höchste zu erinnern. O Unbezwingbarer, erinnere dich an diesen Augenblick – erinnere dich an deine Geburt als Viṣṇu.
7.98.14
सीता हि विमला साध्वी तव पूर्वपरायणा ।
नागलोकं सुखं प्रायात्त्वदाश्रयतपोबलात् ॥ ७.९८.१४ ॥
Sītā ist wahrlich makellos und tugendhaft, dir von jeher ergeben. Durch die Kraft der Askese, die bei dir Zuflucht fand, ging sie glücklich in die Welt der Nāgas.
7.98.15
स्वर्गे ते सङ्गमो भूयो भविष्यति न संशयः ।
अस्यास्तु परिषन्मध्ये यद्ब्रवीमि निबोध तत् ॥ ७.९८.१५ ॥
Im Himmel wirst du sie wieder vereint finden, daran besteht kein Zweifel. Doch höre, was ich inmitten dieser Versammlung sage.
7.98.16
एतदेव हि काव्यं ते काव्यानामुत्तमं श्रुतम् ।
सर्वं विस्तरतो राम व्याख्यास्यति न संशयः ॥ ७.९८.१६ ॥
Dieses Gedicht selbst gehört dir, als das beste aller Gedichte vernommen. O Rāma, alles wird ausführlich dargelegt werden, daran besteht kein Zweifel.
7.98.17
जन्मप्रभृति ते वीर सुखदुःखोपसेवनम् ।
भविष्यदुत्तरं चेह सर्वं वाल्मीकिना कृतम् ॥ ७.९८.१७ ॥
O Held, von deiner Geburt an das Erleben von Freude und Leid und was danach kommt – all dies hat Vālmīki hier verfasst.
7.98.18
आदिकाव्यमिदं राम त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
नह्यन्यो ऽर्हति काव्यानां यशोभाग्राघवादृते ॥ ७.९८.१८ ॥
O Rāma, dieses erste Gedicht ist ganz in dir gegründet. O Rāghava, niemand außer dir verdient es, am Ruhm der Gedichte teilzuhaben.
7.98.19
श्रुतं ते पूर्वमेतद्धि मया सर्वं सुरैः सह ।
दिव्यमद्भुतरूपं च सत्यवाक्यमनावृतम् ॥ ७.९८.१९ ॥
Rāma, du hast all dies schon zuvor von mir und zusammen mit den Göttern gehört. Es ist göttlich, von wunderbarer Gestalt, aus wahren Worten und unverhüllt.
7.98.20
स त्वं पुरुषशार्दूल धर्मेण सुसमाहितः ।
शेषं भविष्यं काकुत्स्थ काव्यं रामायणं शृणु ॥ ७.९८.२० ॥
Tiger unter den Menschen, du, fest im Dharma gegründet, Nachkomme des Kakutstha, höre dieses Rāmāyaṇa-Gedicht mit dem Rest des Künftigen.
7.98.21
उत्तरं नाम काव्यस्य शेषमत्र महायशः ।
तच्छृणुष्व महातेज ऋषिभिः सार्धमुत्तमम् ॥ ७.९८.२१ ॥
O Ruhmreicher, der verbleibende letzte Teil dieses Gedichts heißt Uttara. O Strahlender, höre diesen vortrefflichen Teil zusammen mit den Weisen.
7.98.22
न खल्वन्येन काकुत्स्थ श्रोतव्यमिदमुत्तमम् ।
परमम् ऋषिणा वीर त्वयैव रघुनन्दन ॥ ७.९८.२२ ॥
Nachkomme des Kakutstha, dieser vortreffliche und höchste Teil darf von niemand anderem gehört werden; er ist nur von einem Weisen und von dir zu hören, o Held, Wonne der Raghu.
7.98.23
एतावदुक्त्वा वचनं ब्रह्मा त्रिभुवनेश्वरः ।
जगाम त्रिदिवं देवो देवैः सह सबान्धवैः ॥ ७.९८.२३ ॥
Nachdem er diese Worte gesprochen hatte, zog Brahmā, Herr der drei Welten, mit den Göttern und seinen Verwandten zum Himmel.
7.98.24
ये च तत्र महात्मान ऋषयो ब्राह्मलौकिकाः ।
ब्रह्मणा समनुज्ञाता न्यवर्तन्त महौजसः ।
उत्तरं श्रोतुमनसो भविष्यं यच्च राघवे ॥ ७.९८.२४ ॥
Und die großmütigen Weisen aus Brahmās Welt, die dort waren, kehrten, nachdem Brahmā ihnen die Erlaubnis gegeben hatte, zurück — jene Mächtigen, die den letzten Teil und das Zukünftige über Rāghava hören wollten.
7.98.25
ततो रामः शुभां वाणीं देवदेवस्य भाषिताम् ।
श्रुत्वा परमतेजस्वी वाल्मीकिमिदमब्रवीत् ॥ ७.९८.२५ ॥
Da sprach Rāma von höchster Strahlkraft, nachdem er die heilvolle Rede des Gottes der Götter gehört hatte, zu Vālmīki dies.
7.98.26
भगवन् श्रोतुमनस ऋषयो ब्राह्मलौकिकाः ।
भविष्यदुत्तरं यन्मे श्वोभूते सम्प्रवर्तताम् ॥ ७.९८.२६ ॥
O Verehrter, die Weisen der Brahmā-Welt und der Menschenwelt wünschen zu hören; mögen die künftigen Fortsetzungen morgen beginnen.
7.98.27
एवं विनिश्चयं कृत्वा सम्प्रगृह्य कुशीलवौ ।
तं जनौघं विसृज्याथ पर्णशालामुपागमत् ।
तामेव शोचतः सीतां सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ ७.९८.२७ ॥
Nachdem er so entschieden und Kuśa und Lava mitgenommen hatte, entließ er die Menschenmenge und ging zur Blatthütte. Um Sītā trauernd, verging jene Nacht.