ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.159
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.159.1
प्र द्यावा॑ य॒ज्ञैः पृ॑थि॒वी ऋ॑ता॒वृधा॑ म॒ही स्तु॑षे वि॒दथे॑षु॒ प्रचे॑तसा ।
दे॒वेभि॒र्ये दे॒वपु॑त्रे सु॒दंस॑से॒त्था धि॒या वार्या॑णि प्र॒भूष॑तः ॥
ଯଜ୍ଞ ସହିତ ମୁଁ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ; ଋତର ବର୍ଦ୍ଧକ, ମହାନ୍, ସୁବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ ସେ ଦୁଇଙ୍କୁ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ରୂପେ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସତ୍କର୍ମୀ; ଏହିପରି ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରନ୍ତି।
1.159.2
उ॒त म॑न्ये पि॒तुर॒द्रुहो॒ मनो॑ मा॒तुर्महि॒ स्वत॑व॒स्तद्धवी॑मभिः ।
सु॒रेत॑सा पि॒तरा॒ भूम॑ चक्रतुरु॒रु प्र॒जाया॑ अ॒मृतं॒ वरी॑मभिः ॥
ମୁଁ ମନେ କରେ: ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପିତାର ମହାନ, ସ୍ୱଶକ୍ତିଯୁକ୍ତ ମନ; ଏବଂ ମାତାର (ମନ) ମଧ୍ୟ—ଆହ୍ୱାନ ଦ୍ୱାରା; ଉତ୍ତମ ବୀଜଯୁକ୍ତ ସେ ଦୁଇ ପିତାମାତା ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସନ୍ତତି ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଅମୃତ ବିସ୍ତୃତ ପ୍ରସାର ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
1.159.3
ते सू॒नवः॒ स्वप॑सः सु॒दंस॑सो म॒ही ज॑ज्ञुर्मा॒तरा॑ पू॒र्वचि॑त्तये ।
स्था॒तुश्च॑ स॒त्यं जग॑तश्च॒ धर्म॑णि पु॒त्रस्य॑ पाथः प॒दमद्व॑याविनः ॥
ସେ ସତ୍କର୍ମୀ ଓ ଉଦାର ପୁତ୍ରମାନେ, ପୂର୍ବ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ମହାନ ଦୁଇ ମାତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସ୍ଥିରଙ୍କ ଧର୍ମରେ ଓ ଗତିଶୀଳଙ୍କ ଧର୍ମରେ ସତ୍ୟ ଅଛି; ଅଦ୍ବୈତବାଦୀ (ସତ୍ୟବାଦୀ) ପାଇଁ ପୁତ୍ରର ପଥ ଓ ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ରକ୍ଷା କର।
1.159.4
ते मा॒यिनो॑ ममिरे सु॒प्रचे॑तसो जा॒मी सयो॑नी मिथु॒ना समो॑कसा ।
नव्यं॑नव्यं॒ तन्तु॒मा त॑न्वते दि॒वि स॑मु॒द्रे अ॒न्तः क॒वयः॑ सुदी॒तयः॑ ॥
ସେ ମାୟାବୀ ଓ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ ବୁଣନ୍ତି; ଯମଜ ରୂପେ, ଏକ ଗର୍ଭ ଓ ଏକ ନିବାସର; ନୂଆ ନୂଆ ସୂତାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଟାଣନ୍ତି; ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କବିମାନେ (ଟାଣନ୍ତି)।
1.159.5
तद्राधो॑ अ॒द्य स॑वि॒तुर्वरे॑ण्यं व॒यं दे॒वस्य॑ प्रस॒वे म॑नामहे ।
अ॒स्मभ्यं॑ द्यावापृथिवी सुचे॒तुना॑ र॒यिं ध॑त्तं॒ वसु॑मन्तं शत॒ग्विन॑म् ॥
ସେ ଦାନ ଆଜି ସବିତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେରଣାରେ, ଦେବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଆମେ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ; ହେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ସୁମନା ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆମ ପାଇଁ ବସୁ ସହିତ, ଶହେ ଗାଈଯୁକ୍ତ ଧନ ସ୍ଥାପନ କର।