ऋग्वेद · सूक्त 10.155

10.155.1

अरा॑यि॒ काणे॒ विक॑टे गि॒रिं ग॑च्छ सदान्वे ।
शि॒रिम्बि॑ठस्य॒ सत्व॑भि॒स्तेभि॑ष्ट्वा चातयामसि ॥

हे अभागी, हे काणी, हे विकट, हे दुष्ट स्त्री, पर्वताकडे जा. शिरिंबिठाच्या सत्त्वांनी आणि त्यांच्याच बळाने आम्ही तुला पळवून लावतो.

च॒त्तो इ॒तश्च॒त्तामुतः॒ सर्वा॑ भ्रू॒णान्या॒रुषी॑ ।
अ॒रा॒य्यं॑ ब्रह्मणस्पते॒ तीक्ष्ण॑शृण्गोदृ॒षन्नि॑हि ॥

येथून आणि तेथून नाश करणारी, सर्व शापांना जागवून उठलेल्या त्या अभागिनीला, हे ब्रह्मणस्पती, हे तीक्ष्णशृंगा, उपटून टाकत इकडे ये.

अ॒दो यद्दारु॒ प्लव॑ते॒ सिन्धोः॑ पा॒रे अ॑पूरु॒षम् ।
तदा र॑भस्व दुर्हणो॒ तेन॑ गच्छ परस्त॒रम् ॥

नदीच्या पलीकडे मानवरहित ठिकाणी तरंगणारे ते लाकूड — तेच, हे नाश करणारी, इथे धर, त्याच्याबरोबरच आणखी दूर जा.

यद्ध॒ प्राची॒रज॑ग॒न्तोरो॑ मण्डूरधाणिकीः ।
ह॒ता इन्द्र॑स्य॒ शत्र॑वः॒ सर्वे॑ बुद्बु॒दया॑शवः ॥

खरोखर पूर्वेकडे गेलेल्या, बेडकांचे रक्षण करणाऱ्या, विशाल छातीच्या (नाशकारिणींनो) — त्या गेल्या तेव्हा इंद्राचे सर्व शत्रू फेसाळत बुडबुडत मारले गेले.

परी॒मे गाम॑नेषत॒ पर्य॒ग्निम॑हृषत ।
दे॒वेष्व॑क्रत॒ श्रवः॒ क इ॒माँ आ द॑धर्षति ॥

यांनी गाईला सभोवती फिरवले; अग्नीलाही सभोवतालून हिसकावले; देवांमध्ये कीर्ती निर्माण केली. यांच्यावर कोण हल्ला करण्याचे धाडस करेल?